Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Леаніда Галяка
Мудры сын любіць настаўленне бацькі, насмешнік не слухае, калі яго ганяць.
Мудры сын прыймае бацькаўскае павучэньне, але буйны ня слухае абвінавачаньняў.
З плода вуснаў сваіх чалавек жывіцца дабром, а душа крывадушніка — гвалтам.
Кожны будзе спажываць дабро ад плада сваіх рук, але душа ламаючых закон — благая.
Хто вусны свае беражэ — беражэ душу сваю, а хто летуценны ў размове, — таму бяда.
Хто сьцеражэ свае вусны, той сьцеражэ сваю душу, а хто шырака адчыняе свае вусны, бяда таму.
Гультай хоча, а не мае, а душа працавітых насыціцца.
Душа лянівага пажадае, але нічога ня мае, але душа працавітых узбагаціцца.
Справядлівы адмовіцца ад ілжывага слова, а бязбожнік сарамаціць і ганьбіць.
Справядлівы ненавідзіць манлівае слова, а бязбожны ганьбіць і бязчэсьціць сябе.
Справядлівасць беражэ бязгрэшнага ў дарозе, а бязбожнасць ставіць падножку грэшніку.
Справядлівасьць сьцеражэ бяззаганнага, а бязбожнасьць губіць грэшнка.
Ёсць той, хто быццам лічыцца за багача, хаця нічога не мае; і ёсць той, хто быццам лічыцца за беднага, хаця ў яго багацця шмат.
Бываюць такія, што здаюцца быць багатымі, але нічога ня маюць, іншы-ж здаецца быць бедным, хаця мае шмат багацьця.
Выкуп душы чалавека — яго багацце, а хто бедны — не вытрымлівае папроку.
Сваім багацьцем чалавек выкупляе жыцьцё, а бедны ня чуе і пагрозы.
Святло справядлівых весяліць, а каганец бязбожнікаў тухне.
Сьвет справядлівых ясны, але паходня бязбожных гасьне.
Між пыхліўцаў — толькі сваркі, а ў пакорлівых — мудрасць.
Ад гордасьці паўстае звадка, але мудрасьць пры тых, што слухаюцца радаў.
Маёмасць ад марнасці паменшыцца, а хто збірае ў руку — памнажае.
Багацьце блага набытае зьмяншаецца, а той, хто зьбірае працай, памнажае яго.
Надзея, што доўга не здзяйсняецца, вынішчае душу, а жаданне, што здзяйсняецца, — дрэва жыцця.
Даўгая надзея мучае сэрца, споўненае пажаданьне ёсьць дрэвам жыцьця.
Хто пагарднае словам робіць, той сам прычыняе шкоду сабе; а хто паважае пастанову, таму адплаціцца.
Хто пагарджае Божым словам, той сам сабе шкодзіць, а хто баіцца запаветаў, атрымлівае ўзнагароду.
Закон мудрага — крыніца жыцця, каб пазбегнуць путаў смерці.
Навука мудрага ёсьць крыніцаю жыцьця, аховываючай ад сілы сьмерці.
Добры розум выклікае ласку, а на шляху несумленных — бездань.
Добры розум дае прыемнасьць, а шлях хітрых няпрыемны.
Кожны разумны чалавек дзейнічае з розумам; а неразумны выяўляе бязглуздасць.
Кожны асьцярожны дзеець з ведаю, а дурны выстаўляе сваю дурноту.
Бязбожны вяшчун трапляе ў бяду, а верны пасол — здароўе.
Благі пасол трапляе ў бяду, а верны пасол — ратунак.
Беднасць і ганьба таму, хто пагарджае настаўленнем; а хто верыць таму, хто ганіць, — будзе ў пашане.
Беднасьць і ганьба прыйдзе на таго, хто адкідае навуку, а хто выконывае павучэньне будзе слаўны.
Жаданне, калі споўніцца, цешыць душу, а бязглуздыя адмаўляюцца бегчы ад ліха.
Споўненае пажаданьне прыемнае для душы, а адступіць ад благога непрыемна для дурных.
Хто з мудрымі ходзіць — будзе мудрым, а сябар бязглуздых зробіцца ліхім.
Хто бывае з мудрымі, будзе мудры, а хто сябруе з дурнымі — сапсуецца.
За грэшнікамі гоніцца ліха, а дабром адплаціцца справядлівым.
Грэшнікаў прасьледуе няшчасьцьце, а справядлівых Бог узнагароджывае дабром.
Добры чалавек пакідае спадкаемцамі сыноў і ўнукаў, а маёмасць грэшніка зберагаецца для справядлівага.
Добры чалавек пакідае спадчыну дзяцём дзяцей, а маемасьць грэшніка заховываецца для справядлівага.
Многа хлеба бывае і на нівах бедных, а ёсць і той, хто гіне, бо не хапае законнасці.
Шмат збожжа бывае і на ніве бедных, а іншы гіне ад бязпарадку.
Ненавідзіць сына свайго той, хто шкадуе розгі, а хто любіць яго, той заўжды выхоўвае яго.
Хто шкадуе сваёй розгі, той ненавідзіць сына, а хто любіць, дык у час карае.
Справядлівы насычае і напаўняе душу сваю, а чэрава бязбожнікаў — ненаеднае.
Справядлівы есьць да сыта, а жывот бязбожных церпіць нястачу.
