Выслоўяў Саламонавых 14 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Леаніда Галяка
Мудрая жонка будуе дом свой, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі.
Мудрая жонка наладзіць свой дом, а дурныя разбурыць яго сваймі рукамі:
Таго, хто ідзе вернай дарогай, адцураецца той, хто ідзе ганебным шляхам.
Той, хто ідзе простым шляхам баіцца Госпада, але той, чые шляхі крывавыя ня дбае аб Яго.
У вуснах бязглуздага — дубец пыхлівасці, а вусны мудрых берагуць іх.
У вуснах дурнога знаходзіцца розга гордасьці, вусны-ж мудрых аховываюць іх.
Дзе няма быкоў, там стойла пустое; і шмат выгод — у моцы быка.
Дзе няма валоў, ясьлі пустыя, але сіла валоў павялічываецца ад многасьці збожжа.
Праўдзівы сведка не лжэ, а хітры сведка пашырае хлусню.
Праўдзівы сьветка ня маніць, а фалшывы сьветка нагаворыць шмат маны.
Насмешнік шукае мудрасці і не знаходзіць, а для разважлівых веды даступныя.
Распусны шукае мудрасьці і не знаходзіць, а для разумнага веда лёгкая.
Ад бязглуздага чалавека адыдзі, бо не знойдзеш вуснаў разважлівых.
Адыдзі прэч ад дурнога чалавека, бо ў яго ня знойдзеш разумных вуснаў.
Мудрасць разумнага — пазнанне свайго шляху, а неразумнасць бязглуздых — блуканне.
Мудрасьць разумнага — разуменьне свайго шляху, дурнота-ж дурнога — заблуд.
Бязглуздыя не звяртаюць увагі на грэх, а сярод справядлівых застанецца ласка.
Дурныя сьмяюцца з граху, а сярод справядлівых жыве прыязьнь.
Сэрца ведае гаркоту душы сваёй, і ў радасць яго не ўмяшаецца чужы.
Сэрца ведае гора сваёй душы і ў ягоную радасьць не ўмяшаецца чужы.
Дом бязбожнікаў разваліцца, а хорамы справядлівых будуць расці.
Дом бязбожных зьнішчыцца, а жыльлё справядлівых зацьвіце.
Ёсць дарога, што здаецца чалавеку справядлівай, але ўрэшце рэшт вядзе яна да смерці.
Бываюць шляхі, якія здаюцца чалавеку простымі, але канец іх гэта шлях да сьмерці.
Сэрца змешваецца з сумам нават у час смеху, а смутак захоплівае канец радасці.
І ў сьмеху бывае баліць сэрца, а канцом вясельля бывае сум.
Шляхамі сваімі будзе задаволены бязглузды, а чалавек добры будзе вышэй за іх.
Чалавек з сапсутым сэрцам насыціцца ад шляхоў сваіх, але добры чалавек высьцерагаецца яго.
Легкаверны верыць кожнаму слову, а разважлівы абдумвае крокі свае.
Дурны верыць у кожнае слова, а разумны ўважны да сваіх шляхоў.
Мудры баіцца і пазбягае зла, а бязглузды злоўжывае і разлічвае на сябе.
Мудры баіцца і адступае ад благога, а дурны — сьмелы і даходзіць.
Нецярплівы зробіць бязглуздасць, а чалавек хітры — нявідны.
Парыўчы чалавек можа зрабіць глупства, але чалавек, што ўмысна робіць благое — ненавісны.
Легкаверныя авалодваюцца бязглуздасцю, а разважлівыя вызначаюцца ведамі.
Дурныя спадчынна маюць дурноту, а асьцярожныя карануюцца ведаю.
Ліхія схіляюцца перад добрымі, а бязбожнікі — перад дзвярамі справядлівых.
Благія паклоняцца добрым, а бязбожныя стаяць пад дзьвярыма справядлівых.
Бедны будзе нявідны нават для свайго самага блізкага, а ў багатых — шмат сяброў.
Беднага ня любяць нават ягоныя бліжнія, але шмат ёсьць такіх, што любяць багатых.
Хто адцураецца блізкага свайго — грашыць, а хто шкадуе бедных — шчасны.
Хто пагарджае бліжнім сваім, той грашыць, а хто міласэрны да бедных, той шчасьлівы.
Ці не блукаюць тыя, што чыняць ліха? Міласэрнасць і праўда — для тых, хто робіць дабро.
Ці-ж ня блудзяць тыя, што маюць благія намеры? Але міласэрдзьдзе і праўда ў тых, што выдумляюць добрае.
Ва ўсялякай працы будзе прыбытак, а слова вуснаў накіроўвае толькі да беднасці.
Ад кожнай працы ёсьць прыбытак, а ад пустаслоўя толькі страта.
Вянок мудрых — іх багацце, а неразумнасць бязглуздых — глупства.
Багацьце мудрых — іхняя карона, а дурнота дурных застаецца дурны.
Верны сведка вызваляе душы, а крывадушнік — пашырае хлусню.
Праўдзівы сьветка збаўляе душы, але фалшывы нагаворыць шмат маны.
У шанаванні Госпада — цвёрдая ўпэўненасць, і сынам Яго будзе надзея.
Страх перад Госпадам — моцная надзея і сынам Сваім Ён уцечка.
Шанаванне Госпада — крыніца жыцця, што ўхіляецца ад путаў смерці.
Страх Госпада — крыніцаю жыцьця, якая аддаляе сеткі сьмерці.
У мностве народа — годнасць цара, у невялікай колькасці народа — пагібель валадара.
У мностве народу — веліч караля, а ў малой колькасьці людзей — бяда валадару.
Хто цярплівы, тым кіруе вялікая разважлівасць; хто нецярплівы — павялічвае бязглуздасць.
Цярплівы чалавек мае шмат розуму, а парыўчы выказывае дурноту.
Жыццё для цела — здароўе сэрца, зайздрасць — гніенне касцей.
Добрае сэрца жыцьцём для цела, а зайздрасьць — гніль для касьцёў.
Хто гоніць беднага — той упікае яго Творцу; шануе Яго той, хто шкадуе бедных.
Хто прыгнятае беднага, той пагарджае ягоным Стварыцелям, але шануе Яго той, хто літуецца над бедным.
Уласнай сапсаванасцю будзе забіты бязбожнік, а справядлівы спадзяецца на несапсаванасць сваю.
За сваю злосьць бязбожны будзе выгнаны, а справядлівы мае надзею і пры сваёй сьмерці.
У сэрцы разважлівага знаходзіцца мудрасць, а сярод бязглуздых яна знойдзецца?
Мудрасьць знаходзіцца ў сэрцы мудрага, але зараз відаць, што ў сэрцы дурнога.
Справядлівасць узвышае народ, а несправядлівасць — грэх народаў.
Справядлівасьць узвышае народ, а грэх — ганьбаю народаў.
Дапушчаны да цара — разумны слуга, а гнеў выклікае той, хто дзейнічае ганебна.
Кароль бывае ласкавы да разумнага слугі, але гневаецца на таго, хто прыносіць яму сорам.
