Выслоўяў Саламонавых 14 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Леаніда Галяка
Мудрыя жонкі ладзяць дом, але дурныя бураюць яго рукамі сваімі.
Мудрая жонка наладзіць свой дом, а дурныя разбурыць яго сваймі рукамі:
Хто ходзе пасьціваю дарогаю, тый баіцца СПАДАРА, але крутадушны на дарогах сваіх грэбуе Ім.
Той, хто ідзе простым шляхам баіцца Госпада, але той, чые шляхі крывавыя ня дбае аб Яго.
У вуснах дурнога атожыла пыхі, але вусны мудрых ахараняюць іх.
У вуснах дурнога знаходзіцца розга гордасьці, вусны-ж мудрых аховываюць іх.
Ідзе няма валоў, там ясьлі парожныя, але шмат прыбытку ад сілы вала.
Дзе няма валоў, ясьлі пустыя, але сіла валоў павялічываецца ад многасьці збожжа.
Праўдзівая сьветка ня будзе маніць, але сьветка манлівая нахукае маны.
Праўдзівы сьветка ня маніць, а фалшывы сьветка нагаворыць шмат маны.
Скалазуб шукае мудрасьці, і не знаходзе; але веда лягкая таму, хто разумее,
Распусны шукае мудрасьці і не знаходзіць, а для разумнага веда лёгкая.
Прайдзі ля неразумнае людзіны, і ня знойдзеш разумных вуснаў.
Адыдзі прэч ад дурнога чалавека, бо ў яго ня знойдзеш разумных вуснаў.
Мудрасьць разважных — знацьцё дарогі свае, дурнота ж дурных — ашука.
Мудрасьць разумнага — разуменьне свайго шляху, дурнота-ж дурнога — заблуд.
Дурныя робяць насьмех ізь віны, але меж справядлівых — зычлівасьць.
Дурныя сьмяюцца з граху, а сярод справядлівых жыве прыязьнь.
Сэрца знае гарчэль душы свае, і чужнік не падзеле яго радасьці.
Сэрца ведае гора сваёй душы і ў ягоную радасьць не ўмяшаецца чужы.
Дом нягодных абурыцца, але будан пасьцівых закрасуе.
Дом бязбожных зьнішчыцца, а жыльлё справядлівых зацьвіце.
Бывае, дарога людзіне простаю, але канец яе — дарогі сьмерці.
Бываюць шляхі, якія здаюцца чалавеку простымі, але канец іх гэта шлях да сьмерці.
І ў часе сьмеху баліць сэрца, і канцом самае радасьці бывае смутак.
І ў сьмеху бывае баліць сэрца, а канцом вясельля бывае сум.
Упорлівы сэрцам насыціцца дарогамі сваімі, а добрая людзіна — сваімі.
Чалавек з сапсутым сэрцам насыціцца ад шляхоў сваіх, але добры чалавек высьцерагаецца яго.
Просты вера кажнаму слову, але разважны разумее сьцежку сваю.
Дурны верыць у кожнае слова, а разумны ўважны да сваіх шляхоў.
Мудры баіцца й адхінаецца ад ліха, але дурны шалее й пэўны.
Мудры баіцца і адступае ад благога, а дурны — сьмелы і даходзіць.
Апрысак наробе дурноты, але людзіну нягодных задумаў ненавідзяць.
Парыўчы чалавек можа зрабіць глупства, але чалавек, што ўмысна робіць благое — ненавісны.
Простым спадзець дурнота, але разважныя каранаваны ведаю.
Дурныя спадчынна маюць дурноту, а асьцярожныя карануюцца ведаю.
Благія паклоняцца добрым, нягодныя — у брамах справядлівага.
Благія паклоняцца добрым, а бязбожныя стаяць пад дзьвярыма справядлівых.
Нават прыяцель ненавідзе беднага, але шмат любячых багатага.
Беднага ня любяць нават ягоныя бліжнія, але шмат ёсьць такіх, што любяць багатых.
Хто грэбуе прыяцелям сваім, грэша; але шчасьлівы, хто міласэрны да беднага.
Хто пагарджае бліжнім сваім, той грашыць, а хто міласэрны да бедных, той шчасьлівы.
Ціж ня мыляцца задумляючыя ліха? але міласэрдзе а праўда ў тых, што думаюць праз дабро.
Ці-ж ня блудзяць тыя, што маюць благія намеры? Але міласэрдзьдзе і праўда ў тых, што выдумляюць добрае.
З кажнае працы дастатак, але з пустое гаворкі адно нястача.
Ад кожнай працы ёсьць прыбытак, а ад пустаслоўя толькі страта.
Карона мудрых ё багацьцям іхным, але дурата неразумных — дурнота.
Багацьце мудрых — іхняя карона, а дурнота дурных застаецца дурны.
Вывальняе душу праўдзівая сьветка, але ашуканьнік дзьмухае ашукаю.
Праўдзівы сьветка збаўляе душы, але фалшывы нагаворыць шмат маны.
У страху Божым моцная пэўнасьць, і дзеці ягоныя будуць мець прытулішча.
Страх перад Госпадам — моцная надзея і сынам Сваім Ён уцечка.
Страх СПАДАРОЎ — жарало жыцьця, каб сьцерагчыся пасадак сьмерці.
Страх Госпада — крыніцаю жыцьця, якая аддаляе сеткі сьмерці.
У множасьці люду пазор каралёў, а як мала люду — зьнішчэньне князя.
У мностве народу — веліч караля, а ў малой колькасьці людзей — бяда валадару.
Памальны да гневу — вялікага розуму, але апрысак павялічае шал.
Цярплівы чалавек мае шмат розуму, а парыўчы выказывае дурноту.
Здаровае сэрца — жыцьцё целу, але завіднасьць — гніцьцё ў касьцёх.
Добрае сэрца жыцьцём для цела, а зайздрасьць — гніль для касьцёў.
Хто ўціскае беднага, зьневажае Стварыцеля яго; а хто сьціць Яго, мае міласэрдзе да беднага.
Хто прыгнятае беднага, той пагарджае ягоным Стварыцелям, але шануе Яго той, хто літуецца над бедным.
За ліха свае будзе адпіхнёны нягодны, але справядлівы пры сьмерці сваёй мае надзею.
За сваю злосьць бязбожны будзе выгнаны, а справядлівы мае надзею і пры сваёй сьмерці.
У сэрцу разумнага супачывае мудрасьць і сярод неразумных аказуецца.
Мудрасьць знаходзіцца ў сэрцы мудрага, але зараз відаць, што ў сэрцы дурнога.
Справядлівасьць павышае народ, а грэх — брыда людам.
Справядлівасьць узвышае народ, а грэх — ганьбаю народаў.
Зычлівасьць каралеўская да мудрага слугі, але гнеў ягоны на тога, што прычыняе сорам.
Кароль бывае ласкавы да разумнага слугі, але гневаецца на таго, хто прыносіць яму сорам.
