Выслоўяў Саламонавых 14 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Леаніда Галяка
Мудрая жонка будуе сабе дом, а неразумная руйнуе яго сваімі рукамі.
Мудрая жонка наладзіць свой дом, а дурныя разбурыць яго сваймі рукамі:
Хто ходзіць проста, той баіцца ГОСПАДА, а хто крывіць шляхі свае, той грэбуе Ім.
Той, хто ідзе простым шляхам баіцца Госпада, але той, чые шляхі крывавыя ня дбае аб Яго.
У вуснах неразумнага дубец пыхлівасьці, а вусны мудрых захоўваюць іх.
У вуснах дурнога знаходзіцца розга гордасьці, вусны-ж мудрых аховываюць іх.
Дзе няма скаціны, там ясьлі пустыя, але багата прыбытку ад сілы вала.
Дзе няма валоў, ясьлі пустыя, але сіла валоў павялічываецца ад многасьці збожжа.
Сьведка праўдзівы ня схлусіць, а сьведка фальшывы дыхае няпраўдай.
Праўдзівы сьветка ня маніць, а фалшывы сьветка нагаворыць шмат маны.
Насьмешнік шукае мудрасьці, і яе няма, але веданьне лёгкае для разумнага.
Распусны шукае мудрасьці і не знаходзіць, а для разумнага веда лёгкая.
Адыйдзі ад чалавека дурнога, бо ня знойдзеш вуснаў разумных.
Адыдзі прэч ад дурнога чалавека, бо ў яго ня знойдзеш разумных вуснаў.
Мудрасьць разумнага — у разуменьні шляху свайго, а неразумнасьць дурняў — у ашуканстве.
Мудрасьць разумнага — разуменьне свайго шляху, дурнота-ж дурнога — заблуд.
Неразумныя сьмяюцца з віны, а пасярод правых — зычлівасьць.
Дурныя сьмяюцца з граху, а сярод справядлівых жыве прыязьнь.
Сэрца ведае горыч душы сваёй, і ў радасьць ягоную ня ўвойдзе чужынец.
Сэрца ведае гора сваёй душы і ў ягоную радасьць не ўмяшаецца чужы.
Дом бязбожнікаў будзе зьнішчаны, а намёт правых закрасуе.
Дом бязбожных зьнішчыцца, а жыльлё справядлівых зацьвіце.
Ёсьць шлях, які слушны ў вачах чалавека, але канец яго — шляхі сьмерці.
Бываюць шляхі, якія здаюцца чалавеку простымі, але канец іх гэта шлях да сьмерці.
І ў часе сьмеху баліць сэрца, і заканчэньне радасьці — смутак.
І ў сьмеху бывае баліць сэрца, а канцом вясельля бывае сум.
Падступны сэрцам насыціцца шляхамі сваімі, а добры чалавек — сваімі.
Чалавек з сапсутым сэрцам насыціцца ад шляхоў сваіх, але добры чалавек высьцерагаецца яго.
Неразумны верыць кожнаму слову, а разумны разважае пра крокі свае.
Дурны верыць у кожнае слова, а разумны ўважны да сваіх шляхоў.
Мудры баіцца і адварочваецца ад зла, а дурны гняўлівы і самаўпэўнены.
Мудры баіцца і адступае ад благога, а дурны — сьмелы і даходзіць.
Скоры на гнеў робіць дурасьць, а чалавек зламысны зьненавіджаны.
Парыўчы чалавек можа зрабіць глупства, але чалавек, што ўмысна робіць благое — ненавісны.
Неразумныя атрымліваюць у спадчыну дурасьць, а разумныя ўкарануюцца веданьнем.
Дурныя спадчынна маюць дурноту, а асьцярожныя карануюцца ведаю.
Ліхія паклоняцца перад добрымі, а бязбожнікі — каля брамаў праведнікаў.
Благія паклоняцца добрым, а бязбожныя стаяць пад дзьвярыма справядлівых.
Бедны зьненавіджаны нават бліжнім сваім, але шмат тых, хто любіць багатага.
Беднага ня любяць нават ягоныя бліжнія, але шмат ёсьць такіх, што любяць багатых.
Хто цураецца бліжняга свайго, той грашыць, а хто літуецца над бедным, той шчасьлівы.
Хто пагарджае бліжнім сваім, той грашыць, а хто міласэрны да бедных, той шчасьлівы.
Ці ж не заблукалі тыя, якія задумляюць зло? Але міласэрнасьць і праўда будзе тым, якія задумляюць добрае.
Ці-ж ня блудзяць тыя, што маюць благія намеры? Але міласэрдзьдзе і праўда ў тых, што выдумляюць добрае.
З кожнае працы будзе прыбытак, а ад пустых словаў — толькі нястача.
Ад кожнай працы ёсьць прыбытак, а ад пустаслоўя толькі страта.
Карона мудрых — багацьце іхняе, а вянок дурняў — глупства іхняе.
Багацьце мудрых — іхняя карона, а дурнота дурных застаецца дурны.
Сьведка праўдзівы ратуе душы, а хлусьлівы дыхае няпраўдай.
Праўдзівы сьветка збаўляе душы, але фалшывы нагаворыць шмат маны.
У страху перад ГОСПАДАМ моцная пэўнасьць, і для сыноў Сваіх Ён будзе прыстанішчам.
Страх перад Госпадам — моцная надзея і сынам Сваім Ён уцечка.
Страх перад ГОСПАДАМ — крыніца жыцьця, каб пазьбегнуць пастак сьмерці.
Страх Госпада — крыніцаю жыцьця, якая аддаляе сеткі сьмерці.
У мностве народу веліч валадара, а ў малалікасьці людзей — загуба князя.
У мностве народу — веліч караля, а ў малой колькасьці людзей — бяда валадару.
У павольнага на гнеў багата розуму, а запальчывы выяўляе дурасьць.
Цярплівы чалавек мае шмат розуму, а парыўчы выказывае дурноту.
Лагоднае сэрца — жыцьцё для цела, а зайздрасьць — парахненьне косткам.
Добрае сэрца жыцьцём для цела, а зайздрасьць — гніль для касьцёў.
Хто прыгнятае ўбогага, той зьневажае Творцу ягонага, але шануе Яго той, хто літуецца над бедным.
Хто прыгнятае беднага, той пагарджае ягоным Стварыцелям, але шануе Яго той, хто літуецца над бедным.
Бязбожнік будзе адкінуты за ліхоцьце сваё, а праведнік і пры сьмерці сваёй мае надзею.
За сваю злосьць бязбожны будзе выгнаны, а справядлівы мае надзею і пры сваёй сьмерці.
У сэрцы разумнага жыве мудрасьць, і паміж дурняў яна вядомая.
Мудрасьць знаходзіцца ў сэрцы мудрага, але зараз відаць, што ў сэрцы дурнога.
Праведнасьць узвышае народ, а грэх — ганьба для народаў.
Справядлівасьць узвышае народ, а грэх — ганьбаю народаў.
Зычлівы валадар да слугі разумнага, але абурэньне ягонае на таго, хто асаромлівае яго.
Кароль бывае ласкавы да разумнага слугі, але гневаецца на таго, хто прыносіць яму сорам.
