Выслоўяў Саламонавых 14 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Мудрая жонка будуе дом свой, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі.
Мудрыя жонкі ладзяць дом, але дурныя бураюць яго рукамі сваімі.
Таго, хто ідзе вернай дарогай, адцураецца той, хто ідзе ганебным шляхам.
Хто ходзе пасьціваю дарогаю, тый баіцца СПАДАРА, але крутадушны на дарогах сваіх грэбуе Ім.
У вуснах бязглуздага — дубец пыхлівасці, а вусны мудрых берагуць іх.
У вуснах дурнога атожыла пыхі, але вусны мудрых ахараняюць іх.
Дзе няма быкоў, там стойла пустое; і шмат выгод — у моцы быка.
Ідзе няма валоў, там ясьлі парожныя, але шмат прыбытку ад сілы вала.
Праўдзівы сведка не лжэ, а хітры сведка пашырае хлусню.
Праўдзівая сьветка ня будзе маніць, але сьветка манлівая нахукае маны.
Насмешнік шукае мудрасці і не знаходзіць, а для разважлівых веды даступныя.
Скалазуб шукае мудрасьці, і не знаходзе; але веда лягкая таму, хто разумее,
Ад бязглуздага чалавека адыдзі, бо не знойдзеш вуснаў разважлівых.
Прайдзі ля неразумнае людзіны, і ня знойдзеш разумных вуснаў.
Мудрасць разумнага — пазнанне свайго шляху, а неразумнасць бязглуздых — блуканне.
Мудрасьць разважных — знацьцё дарогі свае, дурнота ж дурных — ашука.
Бязглуздыя не звяртаюць увагі на грэх, а сярод справядлівых застанецца ласка.
Дурныя робяць насьмех ізь віны, але меж справядлівых — зычлівасьць.
Сэрца ведае гаркоту душы сваёй, і ў радасць яго не ўмяшаецца чужы.
Сэрца знае гарчэль душы свае, і чужнік не падзеле яго радасьці.
Дом бязбожнікаў разваліцца, а хорамы справядлівых будуць расці.
Дом нягодных абурыцца, але будан пасьцівых закрасуе.
Ёсць дарога, што здаецца чалавеку справядлівай, але ўрэшце рэшт вядзе яна да смерці.
Бывае, дарога людзіне простаю, але канец яе — дарогі сьмерці.
Сэрца змешваецца з сумам нават у час смеху, а смутак захоплівае канец радасці.
І ў часе сьмеху баліць сэрца, і канцом самае радасьці бывае смутак.
Шляхамі сваімі будзе задаволены бязглузды, а чалавек добры будзе вышэй за іх.
Упорлівы сэрцам насыціцца дарогамі сваімі, а добрая людзіна — сваімі.
Легкаверны верыць кожнаму слову, а разважлівы абдумвае крокі свае.
Просты вера кажнаму слову, але разважны разумее сьцежку сваю.
Мудры баіцца і пазбягае зла, а бязглузды злоўжывае і разлічвае на сябе.
Мудры баіцца й адхінаецца ад ліха, але дурны шалее й пэўны.
Нецярплівы зробіць бязглуздасць, а чалавек хітры — нявідны.
Апрысак наробе дурноты, але людзіну нягодных задумаў ненавідзяць.
Легкаверныя авалодваюцца бязглуздасцю, а разважлівыя вызначаюцца ведамі.
Простым спадзець дурнота, але разважныя каранаваны ведаю.
Ліхія схіляюцца перад добрымі, а бязбожнікі — перад дзвярамі справядлівых.
Благія паклоняцца добрым, нягодныя — у брамах справядлівага.
Бедны будзе нявідны нават для свайго самага блізкага, а ў багатых — шмат сяброў.
Нават прыяцель ненавідзе беднага, але шмат любячых багатага.
Хто адцураецца блізкага свайго — грашыць, а хто шкадуе бедных — шчасны.
Хто грэбуе прыяцелям сваім, грэша; але шчасьлівы, хто міласэрны да беднага.
Ці не блукаюць тыя, што чыняць ліха? Міласэрнасць і праўда — для тых, хто робіць дабро.
Ціж ня мыляцца задумляючыя ліха? але міласэрдзе а праўда ў тых, што думаюць праз дабро.
Ва ўсялякай працы будзе прыбытак, а слова вуснаў накіроўвае толькі да беднасці.
З кажнае працы дастатак, але з пустое гаворкі адно нястача.
Вянок мудрых — іх багацце, а неразумнасць бязглуздых — глупства.
Карона мудрых ё багацьцям іхным, але дурата неразумных — дурнота.
Верны сведка вызваляе душы, а крывадушнік — пашырае хлусню.
Вывальняе душу праўдзівая сьветка, але ашуканьнік дзьмухае ашукаю.
У шанаванні Госпада — цвёрдая ўпэўненасць, і сынам Яго будзе надзея.
У страху Божым моцная пэўнасьць, і дзеці ягоныя будуць мець прытулішча.
Шанаванне Госпада — крыніца жыцця, што ўхіляецца ад путаў смерці.
Страх СПАДАРОЎ — жарало жыцьця, каб сьцерагчыся пасадак сьмерці.
У мностве народа — годнасць цара, у невялікай колькасці народа — пагібель валадара.
У множасьці люду пазор каралёў, а як мала люду — зьнішчэньне князя.
Хто цярплівы, тым кіруе вялікая разважлівасць; хто нецярплівы — павялічвае бязглуздасць.
Памальны да гневу — вялікага розуму, але апрысак павялічае шал.
Жыццё для цела — здароўе сэрца, зайздрасць — гніенне касцей.
Здаровае сэрца — жыцьцё целу, але завіднасьць — гніцьцё ў касьцёх.
Хто гоніць беднага — той упікае яго Творцу; шануе Яго той, хто шкадуе бедных.
Хто ўціскае беднага, зьневажае Стварыцеля яго; а хто сьціць Яго, мае міласэрдзе да беднага.
Уласнай сапсаванасцю будзе забіты бязбожнік, а справядлівы спадзяецца на несапсаванасць сваю.
За ліха свае будзе адпіхнёны нягодны, але справядлівы пры сьмерці сваёй мае надзею.
У сэрцы разважлівага знаходзіцца мудрасць, а сярод бязглуздых яна знойдзецца?
У сэрцу разумнага супачывае мудрасьць і сярод неразумных аказуецца.
Справядлівасць узвышае народ, а несправядлівасць — грэх народаў.
Справядлівасьць павышае народ, а грэх — брыда людам.
Дапушчаны да цара — разумны слуга, а гнеў выклікае той, хто дзейнічае ганебна.
Зычлівасьць каралеўская да мудрага слугі, але гнеў ягоны на тога, што прычыняе сорам.
