Выслоўяў Саламонавых 19 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Лепшы бедны, што ходзіць у чыстасардэчнасці сваёй, чым той, хто крывіць вусны, і той, хто неразумны.
Валей бедны, што ходзе ў сваёй нявіннасьці, чымся крутадушны вуснамі сваімі і ён неразумны.
Дзе няма ведаў, душы няма дабра, і хто паспешлівы ў нагах — памыляецца.
Таксама бязь веданьня душы ня добра, і шыбканогі грэша.
Бязглуздасць чалавека дае падножку крокам яго, і душою сваёю ён кіпіць супраць Госпада.
Дурнота чалавека выкрыўляе дарогу ягоную, а на СПАДАРА абураецца сэрца ягонае.
Багацце дабаўляе многіх сяброў; а беднага пакідае і сябар яго.
Багацьце дабаўляе шмат прыяцеляў, але беднага адлучаюць ад прыяцеля ягонага.
Ілжэсведка не будзе беспакараны, а хто гаворыць ману — не пазбегне [кары].
Хвальшывая сьветка ня будзе нявінная, і хто дыхае маною, не ўцячэць.
Многія ліслівяць у прысутнасці магутнага чалавека, і ўсе — сябры таму, хто дае падарункі.
Шмат хто дабіваецца ласкі князя, і кажны прыяцель таго, хто даець падаркі.
Усе браты беднага чалавека ненавідзяць яго, звыш таго, і сябры далёка адыходзяць ад яго; хто імкнецца толькі да размоў — не будзе мець нічога.
Усі браты беднага ненавідзяць яго, пагатове здаляюцца ад яго прыяцелі ягоныя; жанецца за словамі, а яны ня зь ім.
А хто з’яўляецца валадаром разважлівасці — любіць душу сваю, і знойдзе дабро вартаўнік разважлівасці.
Хто прыдбаець розум, тый любе душу сваю; заховуе розум, каб знайсьці дабро.
Ілжэсведка не будзе беспакараны, а хто гаворыць ману — загіне.
Хвальшывая сьветка ня будзе нявінная, і хто дыхае маною — загіне.
Не ўпрыгожвае бязглуздага раскоша, і не слузе кіраваць кіраўнікамі.
Ня ўходзе неразумнаму раскоша, шмат меней слузе панаваньне над князьмі.
Веды чалавека ўціхамірваюць гнеў яго, а слава яго праходзіць міма несправядлівага.
Мудрасьць чалавека зьдзержуе гнеў ягоны, і слава яму — дараваць выступак.
Як рыканне льва — так гнеў цара, і як раса на траве — так і ласка яго.
Гнеў каралеўскі — равеньне левяняці, але як раса на траву зычлівасьць ягоная.
Загуба для бацькі — сын бязглузды, а жонка сварлівая — дах, што няспынна працякае.
Неразумны сын — шкода айцу, а звадлівая жонка — хатні латак.
Дом і багацце — спадчына бацькоў, а жонка разважлівая — ад Госпада.
Дом а маемасьць спадаюць па бацькох, але разумная жонка — ад СПАДАРА.
Лянота агортвае моцным сном, і душа нядбайная галадае.
Лянота занура ў глыбокі сон, а гуляючая душа будзе галадаваць.
Хто беражэ настаўленне — беражэ душу сваю, а хто не клапоціцца аб дарозе сваёй — памрэ.
Хто дзяржыць расказаньне, дзяржыць душу сваю; хто ўлегцы мае дарогі свае — памрэць.
Пазычае Госпаду — хто шкадуе бедных, і ў сваю чаргу вернецца яму.
Пазычае СПАДАРУ, хто робе ласку беднаму, і за ўчынак ягоны Ён адплаце яму.
Карай сына свайго, пакуль ёсць надзея, ды не праймайся крыкам яго.
Казьнер сына, бо ё надзея, але да сьмерці ягонае не дапушчай душы свае.
Хто нецярплівы — вытрымае кару, а калі жадаеш выратаваць яго — іншае дадасі.
Людзіна вялікае злосьці будзе пакарана, бо, калі ты вывальніш, пакараеш удругава.
Слухайся розуму і прымай настаўленне, каб быць мудрым у канцы жыцця свайго.
Слухай парады й прыймі навуку, каб стаць мудрым наапошку.
Многа намераў у сэрцы чалавека, а ласка Госпада застанецца.
Шмат падумкаў у сэрцу чалавека, але рада СПАДАРОВА — яна станецца.
Жаданае ад чалавека — міласэрнасць яго, і бедны чалавек лепшы за лгуна.
Жада чалавека — ганьба яго; валей бедны, як манюка.
Страх Госпадаў вядзе да жыцця, і застанецца чалавек з дастаткам і без з’яўлення ліха.
Боязьнь СПАДАРА — да жыцьця; гэткі насычаны, жывець і не дазнаець ліха.
Гультай хавае руку сваю ў місе і не прысоўвае яе да вуснаў сваіх.
Лены хавае руку сваю ў талерку і нават да роту свайго не падыйме яе.
Калі насмешнік збіты, то і просты чалавек паразумнее; а калі ўпікнеш мудраму, ён зразумее настаўленне.
Пакарай скалазуба, і просты паразумнее; і згань разумнага, ён сьцяме веду.
Хто чыніць шкоду бацьку і выганяе маці — сын несумленны і бессаромны.
Хто глабае айца, выганяе маці — ё сын, што сарамаціць а ганьбе.
Знайдзі ўцеху ў тым, сыне, каб атрымліваць веды і не праходзь міма разважных размоў.
Перастань, сыну мой, слухаць навукі адхіну ад слоў веды.
Сведка несправядлівы здзекуецца з законнасці, і вусны бязбожнікаў глытаюць несправядлівасць.
Сьветка веляла сьмяецца із суду, і рот нягодных глытае бяспраўе.
Дубцы падрыхтаваны для насмешнікаў, а пабоі — для цел бязглуздых.
Суды гатовы на скалазуба, і розка — на плечы неразумных.
