Выслоўяў Саламонавых 26 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Як снег улетку, а дажджы ў жніво, так слава непрыстойная для бязглуздага.
Як сьнег улетку і як дождж у жніво, так чэсьць ня ўходзе дурному.
Як птушка, што пералятае да іншага, і ластаўка, што пырхае, так не здзейсніцца праклён, што казалі дарэмна.
Як блудная птушка, як лёт ластаўчын, так бяспрычынны праклён ня здойсьніцца.
Бізун для каня, і для асла аброць, а розга — для спіны бязглуздых.
Пуга каню, аброць аслу, і кій сьпіне дурных.
Не адказвай бязглуздаму па яго бязглуздасці, каб ты не стаў да яго падобны;
Не адказуй дурному подле дурноты ягонае, каб і ты ня стаў роўны зь ім;
бязглуздаму адказвай на яго бязглуздасць, каб не здавалася яму, што ён мудры.
Адказуй дурному подле дурноты ягонае, каб ён ня быў мудрыцом у ваччу сваім.
Ногі сабе адсякае і робіць шкоду сабе той, хто пасылае вестку з дапамогай бязглуздага.
Адцінае сабе ногі, п’ець шкоду тый, што пасылае паручэньне рукою неразумнага;
Як нямоцныя косці ў кульгавага, так прыслоўе — у вуснах бязглуздага.
Як сьцёгны кволыя ў кульгавага, так прыказь у вуснах неразумных.
Як той, хто хавае камень у кучу, — так той, хто аддае пашану нямудраму.
Як тый, што пушчае дарагі камень з пушчала, так тый, што сьціць неразумнага.
Церні, што растуць у руцэ п’янага, — гэта прыслоўі ў вуснах бязглуздых.
Як цернь у руццэ п’яніцы, так прыказь у вуснах неразумных.
Стралок, які цаляе ва ўсё, — гэта той, хто наймае бязглуздага, і той, хто наймае валацугаў.
Як стралец ране ўсіх, так наймаючы неразумнага і наймаючы хаджан.
Як сабака, які вяртаецца да сваёй ірвоты, — бязглузды, што паўтарае бязглуздасць сваю.
Як сабака зварачаецца да ірвакоў сваіх, так неразумны паўтарае дурноту сваю.
Бачыў ты чалавека, што самому сабе мудрым здаецца? Больш бязглузды будзе спадзявацца на гэта.
Ці бачыў чалавека, мудрага ў ваччу сваім? Болей надзеі ў неразумнага, чымся ў яго.
Гультай кажа: «Львіца на дарозе, і леў на плошчах».
Ляны кажа: «Леў на дарозе, леў меж вуліцаў».
Верцяцца дзверы на круку сваім, а гультай — у ложку сваім.
Дзьверы абарачаюцца на завесах сваіх, а ляны — на ложку сваім варочаецца.
Апускае гультай руку ў місу сваю, ды цяжка яму паднесці яе да вуснаў сваіх.
Ляны хавае руку сваю ў талерку, і цяжка яму падняць яе да вуснаў сваіх.
Гультай здаецца сабе мудрэйшым за сем чалавек, што выказваюць меркаванні.
Мудрэйшы ляны ў ваччу сваім за сямёх адказуючых разумна.
Хапае сабаку, праходзячы міма, за вушы той, хто ўблытваецца ў сварку іншага.
Як тый, што хапае сабаку за вушы, так хадзяка, што мяшаецца да чужое сьпярэчкі.
Як шалее той, хто пускае стрэлы і дзіды ў смерць, —
Як шалёны, што пушчае галавешкі, стрэлы а сьмерць,
так чалавек, што падманвае сябра свайго і кажа: «Ці не жартам зрабіў я гэта?»
Так людзіна, што ашукуе прыяцеля свайго й кажа: «Ціж я ня шкеліў?»
Калі не хапае дроў, тухне агонь; і, калі прагнаны пляткар, сваркі ўціхаюць.
Ідзе няма дроў, цяпло гасьне; і йдзе няма агуканьніка, нязгода моўкне.
Як вугалі — для жару, а дровы — для агню, так сварлівы чалавек — для таго, каб распаляць сваркі.
Вугаль да жару, і дровы да цяпла; і звадлівая людзіна да тога, каб зацяпляць нязгоду.
Словы паклёпніка — як салодкае, і самі прасочваюцца ўглыб нутра.
Словы агуканьніка, як ласонікі, і зыходзяць да нутра жывата.
Як срэбра, што ўпрыгожвае брудную пасудзіну з гліны, — так пяшчотныя вусны і ліхое сэрца.
Як гліняны гаршчок, паліваны срэбным шумаўём, так гарачыя вусны й нягоднае сэрца.
За вуснамі сваімі непрыяцель схаваецца, калі ў сэрцы задумвае хітрасці:
Вуснамі сваімі непрыяцель прыдаецца, але ў нутру сваім задумляе ашуку;
не давярай яму, калі змякчае ён голас свой, бо сем агіднасцей — у сэрцы яго;
Калі ён гукае лагодна, ня вер яму, бо сем агідаў у сэрцу ягоным.
вераломна затоіць ён нянавісць, а каварства яго выявіцца ў сходцы.
Чыя ненавіднасьць прыкрыта ашукаю, таго злосьць адкрыецца прынародна.
Хто капае яму, той упадзе ў яе; і хто скідвае камень, да таго ён вернецца.
Хто капае яму, уваліцца ў яе; і камень зьвернецца на тога, хто коце яго.
Ілжывы язык не любіць праўду, і вусны няпэўныя рыхтуюць пагібель.
Манлівы язык ненавідзе ўцісьненых ім, і гладкія вусны прычыняюць адхіненьне.