Выслоўяў Саламонавых 28 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Бяжыць бязбожнік, калі ніхто не гоніца за ім, а справядлівы — як леў адважны.
Нягодныя ўцякаюць, як ніхто не жанецца; але справядлівыя бясьпечныя, як левянё.
Адыдзе ад закону зямля, тады многа кіраўнікоў у ёй, а пры разумным і мудрым чалавеку справядлівы лад працягнецца.
За выступ зямлі ё шмат князёў у ёй, але пераз чалавека розуму, веды яна даўгавечная.
Чалавек бедны і які ганіць бедных падобны да дажджу праліўнога, у якім рыхтуецца голад.
Бедная людзіна, што ўціскае галечаў — лівун, што зносе і не даець еміны.
Адступнікі ад закона — хваляць бязбожнікаў; а хто трымаецца закона — абураецца імі.
Пакідаючыя права хваляць нягодных, але тыя, што дзяржаць права, сьперачаюцца зь імі.
Ліхія людзі не разумеюць законнасці; а хто імкнецца да Госпада, — разумее ўсё.
Благія людзі ня цямяць суду, але тыя, што шукаюць СПАДАРА, цямяць усе.
Лепш бедны, які ходзіць у чыстасардэчнасці сваёй, чым крывадушны на дарогах сваіх, хоць і багаты.
Валей бедны, што ходзе ў сваёй беззаганнасьці, чымся тый, што ходзе крывымі дарогамі, дарма што ён багаты.
Хто беражэ законнасць — той мудры сын; а хто падтрымлівае гуляк — асаромлівае бацьку свайго.
Дзяржачы права — сын мудры, але прыяцель бязульных сарамаціць айца свайго.
Хто накоплівае багацце сваё пазыкамі і ліхвярствам, той збірае яго для шчодрага да бедных.
Хто павялічае маемасьць сваю квотамі і несправядлівым прыбыткам, тый зьбірае яго бачліваму да бедных.
Хто адхіляе вуха сваё, каб не чуць закон, — малітва таго таксама будзе брыдотай.
Хто адварачае вуха свае, каб ня чуць Права, нават малітва ягоная — агіда.
Хто падманвае справядлівых на ліхой дарозе, сам упадзе ў пагібель, а беззаганныя атрымаюць у спадчыну добрае.
Хто прычыняе, што пасьцівыя блудзяць на благой дарозе, сам уваліцца ў яму сваю, але беззаганным спадзець дабро.
Разумным здаецца сабе чалавек багаты, але разгневаны бядняк даследуе яго.
Багатыр — мудрэц у ваччу сваім, але разумны галеча раскумякае яго.
У радасці справядлівых — вялікая слава, а калі ўзнімаюцца бязбожнікі — хаваецца чалавек.
Як справядлівыя цешацца — вялікая слава; але як паўстаюць нягодныя, чалавек хаваецца.
Хто ўтойвае злачынствы свае — не будзе жыць у шчасці; хто прызнаецца і пакіне гэта, даб’ецца міласэрнасці.
Хто хавае выступы свае, ня будзе мець дасьпеху; але хто спавядаецца а пакідае, таму паспагадаюць.
Шчасны чалавек, які мае страх [Божы], а хто сэрца сваё зацвярджае — трапіць у бяду.
Шчасьлівая людзіна заўсёды старожкая, але хто каляне сэрца свае, уваліцца ў ліха.
Леў, што рыкае, і галодны мядзведзь — гэта бязбожны кіраўнік над бедным народам.
Равучы леў а мурмель-мядзьведзь — нягодны дзяржаўца над галечаю.
Кіраўнік, што пазбаўлены разважлівасці, прыгнятае многіх; а хто ненавідзіць хцівасць — дні таго стануць доўгімі.
Князь, катораму не стаець розуму, таксама вялікі ўцісканьнік. Хто ненавідзе прагавітасьць, падоўжа дні свае.
Чалавека, што заліты крывёй чыйгосьці жыцця, калі ён будзе бегаць да самай магілы, ніхто не падтрымае.
Чалавек, ацяжараны крывёй душы, аж да ямы будзе бегчы; няхай ніхто яго не дзяржыць.
Хто ходзіць прама — будзе збаўлены; хто ходзіць нясталымі шляхамі — той раптам загіне.
Хто ходзе пасьціва — спасёны будзе, але крутадушных дарогаў паваліцца на аднэй зь іх.
Хто зямлю сваю апрацоўвае — насыціцца хлебам, а хто шукае адпачынку — напоўніцца галечай.
Хто робе зямлю сваю, насыціцца хлебам; але хто жанецца за пустым, насыціцца беднасьцяй.
Чалавек верны багаты ў дабраславенствы, а хто жадае хутка ўзбагаціцца — не застанецца без пакарання.
Шмат дабраславенстваў на людзіну верную; але хто сьпяшаецца забагацець, ня будзе нявінны.
Хто распазнае аблічча ў судзе — не чыніць дабро, і чалавек за лусту хлеба крывіць душою.
Зважаць на асобы, ня добра, ба за лусту хлеба муж выступае.
Спяшаецца ўзбагаціцца зайздрослівы чалавек, не ведае ён, што беднасць спасцігне яго.
Хто сьпяшаецца забагацець, мае благое вока й ня ведае, што нястача стрэне яго.
Хто дакарае чалавека, потым знойдзе ласку, больш чым той, хто ліслівіць языком.
Хто ўпікае людзіне, знойдзе потым большую ласку, чымся тый, што падлыгуе языком сваім.
Хто крадзе што-небудзь у бацькі свайго або маці і кажа: «Гэта не грэх», той — саўдзельнік рабаўніка.
Хто глабае айца свайго альбо маці сваю й кажа: «Няма выступу», тый сябра нішчыцеля.
Хто павялічвае жаданні — распаляе сваркі, а хто ўскладае надзею на Госпада — пашырыцца.
Хто гордага сэрца, тый узрушае ваду; але хто спадзяецца на СПАДАРА, насыціцца.
Хто спадзяецца на сэрца сваё — той бязглузды, а хто ходзіць мудра — сам будзе збаўлены.
Хто спадзяецца на сэрца свае, тый дурны; але хто мудра ходзе, будзе вывальнены.
Хто дае беднаму — не будзе ў галечы, а хто хавае вочы — напоўніцца праклёнамі.
Хто даець бедным, ня будзе мець нястачы; але хто зачыняе вочы свае, будзе мець шмат праклёнаў.
Калі бязбожнікі ўздымуцца — хаваюцца людзі; калі яны загінуць — памножацца справядлівыя.
Як нягодныя ўзвышаюцца, чалавек хаваецца; але як яны гінуць, справядлівыя множацца.