Выслоўяў Саламонавых 15 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Мяккі адказ уціхамірвае гнеў, а жорсткая размова выклікае лютасць.
Лагодны адказ адхінае гнеў, а прыкрыя словы ўзрушаюць злосьць.
Язык мудрых лье веды, вусны бязглуздых выкрыкваюць бязглуздасць.
Язык мудрых, як належа, паведамляе веданьні, але вусны неразумных балбочуць дурноту.
Ва ўсялякім месцы вочы Госпада. Яны бачаць ліхіх і добрых.
На кажным месцу вочы СПАДАРОВЫ назіраюць благіх і добрых.
Язык лагодны — дрэва жыцця, а двухсэнсавасць на ім зняважыць дух.
Здаровы язык — дзерва жыцьця, але крутадушнасьць у ім ломе дух.
Бязглузды кпіць з настаўлення бацькі свайго, а хто беражэ папрокі — будзе разумнейшы.
Дурны грэбуе навукаю айца свайго, але разважны ўважае на ўпікі.
У доме справядлівага вельмі многа багацця, а ў набытках бязбожніка — хваляванне.
У доме справядлівага шмат скарбу, але ў прыбытках нягоднага — клопат.
Вусны мудрых распаўсюдзяць веды; сэрца бязглуздых — не будзе вернае.
Вусны мудрага сеюць веду, але сэрца неразумных не такое.
Ахвяры бязбожнікаў — агідныя для Госпада; абяцанні справядлівых — мілыя Яму.
Аброк агідных — агіда СПАДАРУ, але малітва пасьцівых — зычлівасьць Ягоная.
Агіднасць для Госпада — дарога бязбожніка; хто ідзе ўслед за справядлівасцю — будзе любімы Ім.
Агіда СПАДАРУ дарога нягоднага, але Ён любе таго, хто йдзець за справядлівасьцю.
Лютая кара таму, хто пагарджае вернай дарогай; хто ненавідзіць папрокі — памрэ.
Навука прыкрая таму, хто пакідае дарогу, ненавідзячы ўпікі памрэць.
Пекла і пагібель — перад вачамі Госпада, а тым больш — сэрцы сыноў чалавечых!
Шэоль а авадон перад СПАДАРОМ, пагатове сэрцы сыноў людзкіх.
Насмешнік не любіць таго, хто яго абвінавачвае, і да людзей мудрых не ходзіць.
Скалазуб ня любе таго, хто ўпікае яму, і ня пойдзе да мудрых.
Сэрца радаснае весяліць твар, у смутку душы дух падае.
Вясёлае сэрца прыяе віду, але ад смутку сэрца дух трышчыцца.
Сэрца разумнага шукае ведаў, а вусны бязглуздых жывяцца бязглуздасцю.
Сэрца разумнага шукае веды, але рот неразумных жывіцца дурнотаю.
Усе дні ў бедных — ліхія, а вясёлы ў сэрцы — быццам заўсёды на застоллі.
Усі дні няшчаснага благія, а ў каго вясёлае сэрца — кажначасная чэсьць.
Лепш трохі са страхам Госпада, чым вялікія скарбы — з трывогай.
Валей малое із страхам СПАДАРОВЫМ, чымся вялікі скарб і клопат ізь ім.
Лепш мера гародніны з любоўю, чым адкормленае цяля — з нянавісцю.
Валей абед із варыва і любосьць там, чымся кормны вол і ненавісьць ізь ім.
Чалавек запальчывы выклікае сваркі; а той, хто з’яўляецца цярплівым, уціхамірвае спрэчкі.
Гняўко ўзрушае да нязгоды, а няборзды да гневу сьцішае нязгоду.
Дарога гультаёў быццам агароджа цярновая, дарога разважлівых — гладкая.
Дарога ленага — як церневы жываплот, а дарога справядлівага зраўнаваная.
Мудры сын радуе бацьку; а бязглузды чалавек адцураецца маці сваёй.
Мудры сын вяселе айца, а дурны чалавек грэбуе сваёю маткаю.
Бязглуздасць — радасць для таго, хто не мае розуму; а чалавек разважлівы накіроўвае прама крокі свае.
Дурата — радасьць недасьціпному, але людзіна разумная ходзе пасьціва.
Дзе няма парады — разбягаюцца намеры, а здзяйсняюцца — дзе многа дарадчыкаў.
Узрушаюцца замеры зь нястачы рады, але із шмат параднікамі яны здойсьняцца.
Весяліцца чалавек з адказу вуснаў сваіх, і спрыяльная размова — найлепшая.
Радасьць людзіны ў вадказе вуснаў ейных, і паравое слова — як добра!
Сцежка жыцця вядзе ўгару для чалавека вучонага, каб ухіліцца ад пекла ўнізе.
Дарога жыцьця ўгары мудраму, каб адхінуцца ад шэолю далавах.
Госпад разбурыць дом пыхлівых, а межы ўдавы ўмацуе.
Дом гордых бурае СПАДАР, але азначае граніцу ўдавы.
Агіднасць для Госпада — намеры ліхія, а чыстая размова — найпрыгажэйшая.
Агіда СПАДАРУ думкі ліхадзея, але чыстых — словы прыемнасьці.
Развальвае дом свой той, хто прыслужвае прагнасці, а хто ненавідзіць падарункі — жыць будзе.
Немарасьце дом свой гальлівы карысьці, але ненавідзячы падаркі будзе жыць.
Розум справядлівага абдумвае, што адказаць; вусны бязбожнікаў зласловяць.
Сэрца справядлівага разважае адказ, рот жа нягодных точа ліха.
Ад бязбожнікаў Госпад далёка, а размовы справядлівых Ён выслухае.
СПАДАР далёка ад нягодных, але чуе малітву справядлівых.
Святло вачэй радуе душу, добрая слава ўдобрывае косці.
Сьвятліня аччу цеша сэрца, добрая ведамка тукам поўне косьці.
Вуха, якое слухае папрокі жыцця, застанецца сярод мудрых.
Вуха, што слухае ўпікаў жыцьця, памеж мудрыцоў будзе начаваць.
Хто адкідае настаўленне — адцураецца душы сваёй; а хто слухае папрокі — уладар сэрца [свайго].
Хто адкідае навуку, грэбуе сваёю душою; але хто слухае ўпікаў, дастаець розум.
Страх Госпадаў — настаўленне мудрасці, а славе папярэднічае пакора.
Боязьнь СПАДАРА — навука мудрасьці, і перад сьцёю — паніжэньне.
