Выслоўяў Саламонавых 15 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Мяккі адказ уціхамірвае гнеў, а жорсткая размова выклікае лютасць.
Лагодны адказ адхіляе ярасьць, а слова абразьлівае выклікае гнеў.
Язык мудрых лье веды, вусны бязглуздых выкрыкваюць бязглуздасць.
Язык мудрых прыносіць веды, а вусны неразумных выказваюць глупства.
Ва ўсялякім месцы вочы Госпада. Яны бачаць ліхіх і добрых.
Вочы ГОСПАДА на кожным месцы, яны бачаць добрых і ліхіх.
Язык лагодны — дрэва жыцця, а двухсэнсавасць на ім зняважыць дух.
Здаровы язык — дрэва жыцьця, а зласьлівы — заламаньне духа.
Бязглузды кпіць з настаўлення бацькі свайго, а хто беражэ папрокі — будзе разумнейшы.
Неразумны грэбуе настаўленьнем бацькі, а хто зважае на дакараньні — разумнее.
У доме справядлівага вельмі многа багацця, а ў набытках бязбожніка — хваляванне.
У доме праведніка шмат багацьця, а ў набытках бязбожніка — замяшаньне.
Вусны мудрых распаўсюдзяць веды; сэрца бязглуздых — не будзе вернае.
Вусны мудрых сеюць веды, а сэрца бязглуздых не такое.
Ахвяры бязбожнікаў — агідныя для Госпада; абяцанні справядлівых — мілыя Яму.
Ахвяра бязбожнікаў — агіда для ГОСПАДА, а малітвы правых Яму даспадобы.
Агіднасць для Госпада — дарога бязбожніка; хто ідзе ўслед за справядлівасцю — будзе любімы Ім.
Агіда для ГОСПАДА — шлях бязбожніка, а таго, хто імкнецца да праведнасьці, Ён любіць.
Лютая кара таму, хто пагарджае вернай дарогай; хто ненавідзіць папрокі — памрэ.
Таму, хто ўхіляецца з дарогі, — строгая кара, і той, хто дакараньне ненавідзіць, — памрэ.
Пекла і пагібель — перад вачамі Госпада, а тым больш — сэрцы сыноў чалавечых!
Адхлань і пекла перад [вачыма] ГОСПАДА, а тым больш сэрцы сыноў чалавечых.
Насмешнік не любіць таго, хто яго абвінавачвае, і да людзей мудрых не ходзіць.
Насьмешнік ня любіць таго, хто яго дакарае, і да мудрых ня пойдзе.
Сэрца радаснае весяліць твар, у смутку душы дух падае.
Радаснае сэрца робіць аблічча вясёлым, а калі сэрца сумуе — дух разьбіты.
Сэрца разумнага шукае ведаў, а вусны бязглуздых жывяцца бязглуздасцю.
Сэрца разумнае шукае веданьня, а вусны неразумных жывяцца дурнотаю.
Усе дні ў бедных — ліхія, а вясёлы ў сэрцы — быццам заўсёды на застоллі.
Усе дні прыгнечанага ліхія, а ў каго добра на сэрцы, у таго заўсёды бяседа.
Лепш трохі са страхам Госпада, чым вялікія скарбы — з трывогай.
Лепш малое ў страху перад ГОСПАДАМ, чым вялікія скарбы, а з імі трывога.
Лепш мера гародніны з любоўю, чым адкормленае цяля — з нянавісцю.
Лепш крыху гародніны з любоўю, чым тлусты вол з нянавісьцю.
Чалавек запальчывы выклікае сваркі; а той, хто з’яўляецца цярплівым, уціхамірвае спрэчкі.
Чалавек гняўлівы выклікае звадкі, а няскоры да гневу супакойвае спрэчку.
Дарога гультаёў быццам агароджа цярновая, дарога разважлівых — гладкая.
Шлях гультая як жываплот з церня, а сьцежка правых — гладкая.
Мудры сын радуе бацьку; а бязглузды чалавек адцураецца маці сваёй.
Мудры сын — радасьць для бацькі, а дурны чалавек пагарджае маці сваёй.
Бязглуздасць — радасць для таго, хто не мае розуму; а чалавек разважлівы накіроўвае прама крокі свае.
Дурасьць — радасьць для невука, а чалавек разумны ідзе простай дарогай.
Дзе няма парады — разбягаюцца намеры, а здзяйсняюцца — дзе многа дарадчыкаў.
Бяз рады руйнуюцца намеры, а з мноствам дарадцаў яны зьдзяйсьняюцца.
Весяліцца чалавек з адказу вуснаў сваіх, і спрыяльная размова — найлепшая.
Радуецца чалавек з адказу вуснаў сваіх, і якое добрае слова адпаведнае.
Сцежка жыцця вядзе ўгару для чалавека вучонага, каб ухіліцца ад пекла ўнізе.
Сьцежка жыцьця ў разважлівага [вядзе] ўгару, каб пазьбегнуць адхлані, якая ў доле.
Госпад разбурыць дом пыхлівых, а межы ўдавы ўмацуе.
ГОСПАД развальвае дом пыхліўцаў, а мяжу ўдавы Ён вызначае.
Агіднасць для Госпада — намеры ліхія, а чыстая размова — найпрыгажэйшая.
Агіда для ГОСПАДА — думкі бязбожных, а прамовы чыстыя прыемныя [Яму].
Развальвае дом свой той, хто прыслужвае прагнасці, а хто ненавідзіць падарункі — жыць будзе.
Нішчыць свой дом сквапны да зыску, а хто ненавідзіць падарункі, будзе жыць.
Розум справядлівага абдумвае, што адказаць; вусны бязбожнікаў зласловяць.
Сэрца праведніка разважае пра адказ, а вусны бязбожнікаў вымаўляюць ліхоту.
Ад бязбожнікаў Госпад далёка, а размовы справядлівых Ён выслухае.
ГОСПАД далёка ад бязбожнікаў, але малітвы праведных Ён чуе.
Святло вачэй радуе душу, добрая слава ўдобрывае косці.
Сьвятло вачэй радуе сэрца, і добрая вестка ўмацоўвае косткі.
Вуха, якое слухае папрокі жыцця, застанецца сярод мудрых.
Вуха, якое слухае дакараньні жыцьця, будзе жыць сярод мудрых.
Хто адкідае настаўленне — адцураецца душы сваёй; а хто слухае папрокі — уладар сэрца [свайго].
Хто адкідае настаўленьне, грэбуе душою сваёю, а хто слухае дакараньні, здабывае розум.
Страх Госпадаў — настаўленне мудрасці, а славе папярэднічае пакора.
Страх перад ГОСПАДАМ навучае мудрасьці, і ўпакораньне папераджае славу.
