Выслоўяў Саламонавых 16 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Чалавечае — гэта рыхтаваць сэрца, а ад Госпада — адказ языка.
Да чалавека [належыць] меркаваньне сэрца, але ад ГОСПАДА адказ языка.
У вачах чалавека ўсе яго дарогі чыстыя, але Госпад разглядае душы.
Усе шляхі чалавека чыстыя ў вачах ягоных, але ГОСПАД узважвае душы.
Даручы Госпаду свае справы — і споўняцца твае намеры.
Ускладзі на ГОСПАДА ўсе справы свае, і ўсе намеры твае зьдзейсьняцца.
Усё зрабіў Госпад згодна Свайму ўласнаму намеру, таксама і бязбожніка зберагае на ліхі дзень.
Усё зрабіў ГОСПАД дзеля Сябе, і нават бязбожніка на дзень ліхі.
Агіднасць для Госпада — усякі фанабэрысты чалавек; напэўна, можна паручыцца: ён не будзе беспакараны.
Агіда для ГОСПАДА кожны пыхлівы сэрцам, можна паручыцца, ён не застанецца непакараным.
Міласэрнасцю і праўдай адкупляецца несправядлівасць, і ў страху Госпада — ухіленне ад ліха.
Міласэрнасьцю і праўдай адкупляецца беззаконьне, і страх перад ГОСПАДАМ адводзіць ад зла.
Калі дарогі чалавека падабаюцца Госпаду, таксама і непрыяцеляў яго навяртае Ён да згоды.
Калі ГОСПАДУ даспадобы шляхі чалавека, Ён нават ворагаў ягоных пагодзіць з ім.
Лепш малае са справядлівасцю, чым многія набыткі — без справядлівасці.
Лепш малое ў праведнасьці, чым багатыя прыбыткі ў беззаконьні.
Сэрца чалавека плануе дарогу яго, але Госпад кіруе яго крокамі.
Сэрца чалавека абдумвае шлях свой, але ГОСПАД накіроўвае крокі ягоныя.
На вуснах цара — натхненне, не памыляцца вусны яго ў прыказанні.
Калі слова натхнёнае ў вуснах валадара, у судзе ня будзе падступным язык ягоны.
Груз і вага Госпада — справядлівыя, і справа Яго — усе камяні ў мяшку.
Вага і шалі справядлівыя — ад ГОСПАДА, і ўсе камяні ваговыя ў торбе — справа Ягоная.
Грэбуюць цары дзейнічаць бязбожна, бо трон умацоўваецца справядлівасцю.
Агіда для валадара — учынкі бязбожныя, бо пасад умацоўваецца праведнасьцю.
Ласка цароў — вусны справядлівыя; хто гаворыць праўду, таго будуць любіць.
Падабаюцца валадару вусны праведныя, і таго, хто гаворыць праўдзіва, ён любіць.
Гнеў цара — вяшчун смерці, і супакоіць гнеў чалавек мудры.
Гнеў валадара — весьнік сьмерці, але мудры чалавек улагодзіць яго.
У святле аблічча царскага — жыццё, і ласка яго — як дождж доўгачаканы.
У сьвятле аблічча валадара — жыцьцё, і зычлівасьць ягоная — як воблака з позьнім дажджом.
Валодаць мудрасцю — значна лепш, чым золатам; а набываць разважлівасць — больш каштоўна, чым срэбра.
Нашмат лепш прыдбаць мудрасьць, чым золата, і лепей прыдбаць розум, чым срэбра.
Сцежка справядлівых — ухіляцца ад ліха; хто беражэ шлях свой — вартаўнік душы сваёй.
Шырокая дарога правых — адвярнуцца ад зла; хто пільнуе шлях свой, той захоўвае душу сваю.
Знішчэнню папярэднічае фанабэрыстасць, а перад пагібеллю — пыхлівасць духа.
Перад загубай ідзе пыхлівасьць, і перад падзеньнем — дух ганарысты.
Лепш скарыцца з пакорлівымі, чым здабычу дзяліць з фанабэрыстымі.
Лепш скарацца духам з пакорнымі, чым дзяліць здабычу з пыхліўцамі.
Вучоны ў слове знойдзе дабро, і хто ўскладае надзею на Госпада — шчаслівы.
Разважлівы ў слове знойдзе добрае, і той, хто спадзяецца на ГОСПАДА, — шчасьлівы.
Хто сэрцам мудры — будзе звацца разважлівым; а слодыч вуснаў памножыць веды.
Мудрага сэрцам называюць разумным, і слодыч вуснаў павялічвае веды.
Крыніца жыцця — вучонасць таго, хто валодае ёю; бязглуздасць — кара для бязглуздых.
Розум — крыніца жыцьця для тых, хто мае яго, але настаўленьне неразумных — глупства.
Сэрца мудрага навучыць вусны яго і памножыць веды ў вуснах яго.
Сэрца мудрага робіць разважлівымі вусны ягоныя і мове ягонай дадае ведаў.
Складная мова — соты мядовыя, слодыч для душы і здароўе для цела.
Прыемныя словы — сотавы мёд, асалода для душы і лекі для цела.
Ёсць дарога, якая здаецца чалавеку вернай, а ўрэшце рэшт вядзе да смерці.
Ёсьць шлях, які [падаецца] слушным перад абліччам чалавека, але ў канцы ягоным — шлях сьмерці.
Душа таго, хто працуе, працуе для сябе, таму што прымушае яго ўласны рот.
Работнік цяжка працуе для сябе, бо рот ягоны прымушае яго.
Чалавек бязбожны падбухторвае да ліха, і ў вуснах яго — быццам агонь, што палымнее.
Чалавек нягодны ліхоцьце рыхтуе, і ў вуснах ягоных нібы агонь палючы.
Чалавек ліхі выклікае сваркі, а той, хто наракае, раз’ядноўвае сяброў.
Чалавек падступны сее звадкі, і пляткар разьдзяляе сяброў.
Несправядлівы чалавек ашуквае сябра свайго і вядзе яго на нядобрую дарогу.
Чалавек злачынны зводзіць бліжняга свайго і вядзе яго на шлях нядобры,
Міргаючы вачамі, ён абдумвае крывадушнае і, сціскаючы вусны свае, рыхтуе ліха.
прыплюшчвае вочы свае, каб прыдумляць подступ, крывіць губы свае, робячы ліха.
Вянок годнасці — сівізна, якую можна знайсці на шляхах справядлівасці.
Сівізна — слаўная карона, на шляху праведнасьці знаходзяць яе.
Той, хто трывае, — лепей за дужага чалавека, а той, хто кіруе душой сваёю, — за заваёўніка гарадоў.
Лепш павольны на гнеў, чым магутны, і той, які пануе над духам сваім, чым заваёўнік гораду.
Жэрабя кідаецца ў крысо, але рашаецца Госпадам.
Жэрабя кідаюць у заўлоньне, але ад ГОСПАДА ўсе суды яго.
