Выслоўяў Саламонавых 16 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Чалавеку належаць намеры сэрца, а адказ языка ад Госпада.
Да чалавека [належыць] меркаваньне сэрца, але ад ГОСПАДА адказ языка.
Усе шляхі чалавека чыстыя ў ягоных вачах, а Гасподзь выпрабоўвае душы.
Усе шляхі чалавека чыстыя ў вачах ягоных, але ГОСПАД узважвае душы.
Даручы Госпаду дзеі твае, і намеры твае зьдзейсьняцца.
Ускладзі на ГОСПАДА ўсе справы свае, і ўсе намеры твае зьдзейсьняцца.
Усё зрабіў Гасподзь дзеля Сябе; і нават бязбожнага на дзень гневу.
Усё зрабіў ГОСПАД дзеля Сябе, і нават бязбожніка на дзень ліхі.
Агіднае Госпаду сэрца пыхліўца; можна паручыцца, што ён не застанецца без пакараньня.
Агіда для ГОСПАДА кожны пыхлівы сэрцам, можна паручыцца, ён не застанецца непакараным.
Міласэрнасьцю і праўдаю ачышчаецца грэх, і страх Гасподні адводзіць ад ліха.
Міласэрнасьцю і праўдай адкупляецца беззаконьне, і страх перад ГОСПАДАМ адводзіць ад зла.
Калі Госпаду падабаюцца шляхі чалавека, Ён і ворагаў яго прымірае зь ім.
Калі ГОСПАДУ даспадобы шляхі чалавека, Ён нават ворагаў ягоных пагодзіць з ім.
Лепш нямногае з праўдаю, чым вялікія прыбыткі з крыўдаю.
Лепш малое ў праведнасьці, чым багатыя прыбыткі ў беззаконьні.
Сэрца чалавека абдумвае свой шлях, а Гасподзь кіруе шэсьцем ягоным.
Сэрца чалавека абдумвае шлях свой, але ГОСПАД накіроўвае крокі ягоныя.
У вуснах у цара — слова натхнёнае; вусны яго не павінны грашыць на судзе.
Калі слова натхнёнае ў вуснах валадара, у судзе ня будзе падступным язык ягоны.
Правільныя вагі і вагавыя шалі — ад Госпада; ад Яго ж усе гіры ў торбе.
Вага і шалі справядлівыя — ад ГОСПАДА, і ўсе камяні ваговыя ў торбе — справа Ягоная.
Агідная царам — дзея беззаконная, бо праўдай мацуецца трон.
Агіда для валадара — учынкі бязбожныя, бо пасад умацоўваецца праведнасьцю.
Прыемныя цару вусны праўдзівыя, а таго, хто гаворыць праўду, ён любіць.
Падабаюцца валадару вусны праведныя, і таго, хто гаворыць праўдзіва, ён любіць.
Царскі гнеў — весьнік сьмерці; а мудры чалавек умілажальвае яго.
Гнеў валадара — весьнік сьмерці, але мудры чалавек улагодзіць яго.
У ясным позірку цара — жыцьцё, і ўпадабаньне ягонае — як воблака з позьнім дажджом.
У сьвятле аблічча валадара — жыцьцё, і зычлівасьць ягоная — як воблака з позьнім дажджом.
Здабыць мудрасьць намнога лепш за золата, і здабыць розум лепш за чыстае срэбра.
Нашмат лепш прыдбаць мудрасьць, чым золата, і лепей прыдбаць розум, чым срэбра.
Шлях у праведных — унікаць зла; той ратуе душу сваю, хто зважае на шлях свой.
Шырокая дарога правых — адвярнуцца ад зла; хто пільнуе шлях свой, той захоўвае душу сваю.
Пагібелі папярэднічае гонар, і падзеньню — пыха.
Перад загубай ідзе пыхлівасьць, і перад падзеньнем — дух ганарысты.
Лепей упакорвацца духам з лагоднымі, чым дзяліць здабычу з гардзеямі.
Лепш скарацца духам з пакорнымі, чым дзяліць здабычу з пыхліўцамі.
Хто вядзе справу разумна, той знойдзе дабро, а хто спадзяецца на Госпада, той шчасны.
Разважлівы ў слове знойдзе добрае, і той, хто спадзяецца на ГОСПАДА, — шчасьлівы.
Мудры сэрцам разумным назавецца, і салодкая мова дадасьць да навукі.
Мудрага сэрцам называюць разумным, і слодыч вуснаў павялічвае веды.
Розум таму, хто мае яго, — крыніца жыцьця, а вучонасьць дурных — дурнота.
Розум — крыніца жыцьця для тых, хто мае яго, але настаўленьне неразумных — глупства.
Сэрца мудрага язык ягоны ўмудрае і памнажае веды ў вуснах ягоных.
Сэрца мудрага робіць разважлівымі вусны ягоныя і мове ягонай дадае ведаў.
Прыемная мова — сотавы мёд, салодкая душы і гойная касьцям.
Прыемныя словы — сотавы мёд, асалода для душы і лекі для цела.
Ёсьць шляхі, якія здаюцца чалавеку простымі, але канец іх — да сьмерці.
Ёсьць шлях, які [падаецца] слушным перад абліччам чалавека, але ў канцы ягоным — шлях сьмерці.
Працаўнік працуе на сябе, бо панукае яго рот ягоны.
Работнік цяжка працуе для сябе, бо рот ягоны прымушае яго.
Чалавек падступны намышляе благое, і на вуснах у яго нібы агонь палючы.
Чалавек нягодны ліхоцьце рыхтуе, і ў вуснах ягоных нібы агонь палючы.
Чалавек хітры сее разлад, а нагаворшчык разлучае сяброў.
Чалавек падступны сее звадкі, і пляткар разьдзяляе сяброў.
Чалавек зь нядобрымі намерамі разбэшчвае блізкага свайго і вядзе яго на дарогу благую;
Чалавек злачынны зводзіць бліжняга свайго і вядзе яго на шлях нядобры,
прыплюшчвае вочы, каб прыдумаць падступства; закусваючы губы сабе, чыніць зладзейства.
прыплюшчвае вочы свае, каб прыдумляць подступ, крывіць губы свае, робячы ліха.
Вянок славы — сівізна на дарозе праўды.
Сівізна — слаўная карона, на шляху праведнасьці знаходзяць яе.
Доўгацярплівы лепшы за адважнага, і той, хто валодае сабою, лепшы за заваёўніка горада.
Лепш павольны на гнеў, чым магутны, і той, які пануе над духам сваім, чым заваёўнік гораду.
На падлогу кідаюць жэрабя, але ўвесь вырак ягоны — ад Госпада.
Жэрабя кідаюць у заўлоньне, але ад ГОСПАДА ўсе суды яго.
