Выслоўяў Саламонавых 16 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Чалавечае — гэта рыхтаваць сэрца, а ад Госпада — адказ языка.
Прыгатова сэрца ў чалавека, але адказ языка ад СПАДАРА.
У вачах чалавека ўсе яго дарогі чыстыя, але Госпад разглядае душы.
Усі дарогі людзіны чыстыя ў ваччу ейным, але СПАДАР важа духі.
Даручы Госпаду свае справы — і споўняцца твае намеры.
Узвалі справы свае на СПАДАРА, і думкі твае здойсьняцца.
Усё зрабіў Госпад згодна Свайму ўласнаму намеру, таксама і бязбожніка зберагае на ліхі дзень.
СПАДАР учыніў усе дзеля Сябе; і нават нягоднага — на дзень ліха.
Агіднасць для Госпада — усякі фанабэрысты чалавек; напэўна, можна паручыцца: ён не будзе беспакараны.
Агіда СПАДАРУ кажны пыхаты сэрцам; можна паручыцца, што ён не застанецца непакараным.
Міласэрнасцю і праўдай адкупляецца несправядлівасць, і ў страху Госпада — ухіленне ад ліха.
Міласэрдзям а праўдаю адзержуюць залашчаньне за бяспраўе, і боязьнь СПАДАРА адводзе ад благога.
Калі дарогі чалавека падабаюцца Госпаду, таксама і непрыяцеляў яго навяртае Ён да згоды.
Як дарогі людзіны падабае СПАДАР, Ён годзе зь ёю нават непрыяцеляў ейных.
Лепш малае са справядлівасцю, чым многія набыткі — без справядлівасці.
Валей малое із справядлівасьцю, чымся вялікі прыбытак бяз права.
Сэрца чалавека плануе дарогу яго, але Госпад кіруе яго крокамі.
Сэрца людзіны абдумае дарогу сваю, але СПАДАР кіруе сіг ейны.
На вуснах цара — натхненне, не памыляцца вусны яго ў прыказанні.
Калі натханы рассудак у вуснах караля, не хвальшуе рот ягоны на судзе.
Груз і вага Госпада — справядлівыя, і справа Яго — усе камяні ў мяшку.
Верныя бязьмен а шалькі — СПАДАРОВЫ; усі камяні ў хатулю работы Ягонае.
Грэбуюць цары дзейнічаць бязбожна, бо трон умацоўваецца справядлівасцю.
Агіда каралём рабіць нягоднасьць, бо пасады мацуюцца справядлівасьцю.
Ласка цароў — вусны справядлівыя; хто гаворыць праўду, таго будуць любіць.
Упадабаньне каралём вусны справядлівыя, і гукаючага пасьцівасьць ён любе.
Гнеў цара — вяшчун смерці, і супакоіць гнеў чалавек мудры.
Гнеў каралеўскі — пасланцы сьмерці, але мудрая людзіна ўлашча яго.
У святле аблічча царскага — жыццё, і ласка яго — як дождж доўгачаканы.
У сьвятліні віду каралёвага — жыцьцё, і зычлівасьць ягоная, як булак познага дажджу.
Валодаць мудрасцю — значна лепш, чым золатам; а набываць разважлівасць — больш каштоўна, чым срэбра.
Валей прыдбаць мудрасьць, чымся добрае золата; і прыдбаць розум, чымся выборнае срэбра.
Сцежка справядлівых — ухіляцца ад ліха; хто беражэ шлях свой — вартаўнік душы сваёй.
Гасьцінец пасьцівых — адступіць ад благога; хто сьцэражэць дарогу сваю — сьцеражэць душу сваю.
Знішчэнню папярэднічае фанабэрыстасць, а перад пагібеллю — пыхлівасць духа.
Перад патрышчаньням — гордасьць, і пыха — перад упадкам.
Лепш скарыцца з пакорлівымі, чым здабычу дзяліць з фанабэрыстымі.
Валей быць пакорным ізь беднымі, чымся дзяліць здабытак із гордымі.
Вучоны ў слове знойдзе дабро, і хто ўскладае надзею на Госпада — шчаслівы.
Разумны ў справах знаходзе дабро, і хто спадзяецца на СПАДАРА — шчасьлівы.
Хто сэрцам мудры — будзе звацца разважлівым; а слодыч вуснаў памножыць веды.
Мудрага сэрцам назавуць разважным, і саладзіня вуснаў павялічае навуку.
Крыніца жыцця — вучонасць таго, хто валодае ёю; бязглуздасць — кара для бязглуздых.
Жарало жыцьця розум маючаму яго, але навука дурных дурнота.
Сэрца мудрага навучыць вусны яго і памножыць веды ў вуснах яго.
Сэрца мудрага вуча вусны ягоныя і вуснам ягоным дадаець веды.
Складная мова — соты мядовыя, слодыч для душы і здароўе для цела.
Прыемныя словы — скрыль мёду, салодкія душы і лек касьцём.
Ёсць дарога, якая здаецца чалавеку вернай, а ўрэшце рэшт вядзе да смерці.
Бывае, дарога дзеля людзіны простаю, але канец яе — дарогі сьмерці.
Душа таго, хто працуе, працуе для сябе, таму што прымушае яго ўласны рот.
Гарапашнік — гарапашны сабе, бо рот ягоны сіле яго.
Чалавек бязбожны падбухторвае да ліха, і ў вуснах яго — быццам агонь, што палымнее.
Людзіна веляла капае ліха, і на вуснах ейных пякучае цяпло.
Чалавек ліхі выклікае сваркі, а той, хто наракае, раз’ядноўвае сяброў.
Крутадух сее нязгоду, і шаптун разлучае прыяцеляў.
Несправядлівы чалавек ашуквае сябра свайго і вядзе яго на нядобрую дарогу.
Гвалтоўнік надзе прыяцеля свайго і вядзець яго на нядобрую дарогу,
Міргаючы вачамі, ён абдумвае крывадушнае і, сціскаючы вусны свае, рыхтуе ліха.
Жмура вочы свае, каб выдумляць крутадушнасьць; кратаючы вуснамі сваімі, дзее ліха.
Вянок годнасці — сівізна, якую можна знайсці на шляхах справядлівасці.
Карона харашыні — сівізна, на дарозе справядлівасьці знаходзяць яе.
Той, хто трывае, — лепей за дужага чалавека, а той, хто кіруе душой сваёю, — за заваёўніка гарадоў.
Валей памальны да гневу, чымся дужасіл; і валодаючы духам сваім, чымся бяручы места.
Жэрабя кідаецца ў крысо, але рашаецца Госпадам.
Жэрабя кідаюць у заўлоньне, але ад СПАДАРА ўвесь суд яго.