Выслоўяў Саламонавых 17 разьдзел

Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

Лепш сухая луста хлеба з супакоем, чым дом, поўны жывёлы, што заколена, са сваркамі.
 
Валей сухая луста й цішыня зь ёй, чымся дом поўны аброку з вадаю.

Мудры слуга будзе кіраваць сынамі несумленнымі і паміж братамі падзеліць спадчыну.
 
Мудры слуга будзе мець уладу над сынам, каторы прычыняе ганьбу, і меж братоў будзе дзяліць спадак.

Як агнём правяраецца срэбра і горнам золата, так сэрцы правярае Госпад.
 
Літавальны гаршчак да срэбра й горан да золата, але прабуе сэрцы СПАДАР.

Ліхі чалавек скараецца несправядлівым вуснам, а хітры чалавек скараецца языку лгуна.
 
Ліхадзей зважае на манлівыя вусны, маныш слухае шкодную мову.

Хто адцураецца беднага — упікае яго Творцу; а хто цешыцца з пагібелі іншага — не будзе беспакараны.
 
Хто сьмяецца зь беднага, зьневажае Стварыцеля яго; хто радуецца зь бяды, ня будзе нявінны.

Вянец старых — сыны сыноў, а слава сыноў — бацькі іх.
 
Карона старых — унукі, і слава дзяцей — бацькі іхныя.

Не ўпрыгожыць бязглуздага складная мова, а кіраўніка — вусны, што лгуць.
 
Ня ўходзе дурню выдатная мова, пагатове манлівыя вусны — князю.

Падарунак — найкаштоўнейшы самацвет у вачах гаспадара яго, куды б ні пайшоў ён — будзе мець поспех.
 
Лапан — калярысты камень у ваччу маючага яго; куды ні павернецца ён, удаецца яму.

Хто ўтойвае злачынства — шукае сяброўства, а хто ў размове нагадвае аб ім — раз’ядноўвае саюзнікаў.
 
Хто прыкрывае выступ, шукае любосьці; але хто паўтарае справу — разлучае прыяцеляў.

Вымова мацней уздзейнічае на разважлівага, чым на бязглуздага сто бізуноў.
 
Вайцяньне працінае болей мудрага, чымся сто вытняў дурня.

Ліхі заўсёды шукае толькі сварак, і строгі анёл будзе пасланы супраць яго.
 
Благі шукае адно бунту, затым неміласьціўны пасланец будзе пасланы на яго.

Лепш сустрэць мядзведзіцу з адабранымі дзіцянятамі, чым бязглуздага, самаўпэўненага ў сваёй бязглуздасці.
 
Хай стрэне людзіну мядзьведзіца, спабытая дзяцей сваіх, абы не неразумны із сваёй дурнотаю.

Хто ліхам за дабро адплачвае, той не мінуе ліха ў доме сваім.
 
Хто плаце благім за добрае, з дому таго не аддаліцца благое.

Пачатак сварак — гэта прарыў водаў; і пакінь іх, перш чым спрэчка ўзмацніцца.
 
Пачатак вады, — прорва вады; затым уперад, чымся прарвецца, пакінь ваду.

Хто апраўдвае бязбожніка і хто асуджае справядлівага — і той, і другі агідныя для Госпада.
 
Хто праўдзе нягодніка і хто вінуе справядлівага — агіда СПАДАРУ абодва яны.

Дзеля чаго каштоўнасць у руцэ бязглуздага? Дзеля таго, каб набыць мудрасць, не хапае яму разважлівасці.
 
Нашто грошы ў руццэ дурня? купіць мудрасьці, як няма розуму?

Сябар любіць ва ўсякі час, а брат народжаны для няшчасця.
 
Кажнага часу любе прыяцель, і брат родзіцца ў нядолі.

Бязглузды чалавек звязвае рукі, калі ручаецца за сябра свайго.
 
Чалавек, катораму не стаець розуму, ручаецца, рукаемства даець прыяцелю свайму.

Хто любіць злачынства — любіць сваркі, а хто ўзвышае дзверы свае — той шукае ўзлому.
 
Любе выступ, хто любе ваду; хто падыймае вароты свае, шукае загубеньня.

Той, у каго крывадушнае сэрца, — не знойдзе дабра; а хто хітруе ў размове — трапіць у бяду.
 
Хто мае ізрадлівае сэрца, ня знойдзе дабра, крутадушны языком упадзець у ліха.

Хто родзіць бязглуздага — смутак сабе родзіць, і бацька не пацешыцца з бязглуздага.
 
Родзе хто неразумнага — на смутак свой, і не пацешыцца айцец дурня.

Радасны дух робіць жыццё квітнеючым, дух сумны высушвае косці.
 
Вясёлае сэрца — добры лек, але маркотны дух суша косьці.

Бязбожнік прымае падарункі з-за пазухі, каб перавярнуць сцежкі законнасці.
 
Лапан із заўлоньня нягоднік бярэць, каб адхінуць дарогу суду.

На твары разважлівага свеціць мудрасць; вочы бязглуздых — на канцах зямлі.
 
Перад цямлівым — мудрасьць, але вочы неразумнага — на канцох зямлі.

Сын бязглузды — гнеў бацькі і пакута для маці, што нарадзіла яго.
 
Неразумны сын — немарасьць айцу свайму і гарчэль тэй, што яго радзіла.

Нядобра караць справядлівага і біць кіраўніка за слушнасць.
 
Таксама нядобра караць справядлівага, біць князёў за пасьцівасьць.

Мае розум, хто ў размовах сваіх стрыманы, і хто з пакорлівым духам — той чалавек разважлівы.
 
Зьдзержуе словы, хто мае веду, людзіна халоднага духа — разумная.

Таксама і бязглузды, калі маўчыць, можа здацца мудрым, і разважлівым, калі сціскае вусны свае.
 
Нават дурнога, як маўчыць, маюць за мудрага; закрываючага вусны — за разумнага.