Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Мудры сын любіць настаўленне бацькі, насмешнік не слухае, калі яго ганяць.
Мудры сын слухае навукі айцоўскае, але насьміханьнік ня слухае крыку.
З плода вуснаў сваіх чалавек жывіцца дабром, а душа крывадушніка — гвалтам.
З пладоў вуснаў людзіна паспытаецца дабра, але душа выступнікаў — ґвалту.
Хто вусны свае беражэ — беражэ душу сваю, а хто летуценны ў размове, — таму бяда.
Хто сьцеражэць вусны свае, сьцеражэць душу сваю; хто зявае, будзе мець зьнішчэньне.
Гультай хоча, а не мае, а душа працавітых насыціцца.
Душа ленага жадае, але дарма, душа ўлеглівага будзе сытая.
Справядлівы адмовіцца ад ілжывага слова, а бязбожнік сарамаціць і ганьбіць.
Ману ненавідзе справядлівы, але нягодны абрыдны й сароме.
Справядлівасць беражэ бязгрэшнага ў дарозе, а бязбожнасць ставіць падножку грэшніку.
Справядлівасьць крые беззаганнага дарогаю сваёю, але нягоднасьць ськідае грэшніка.
Ёсць той, хто быццам лічыцца за багача, хаця нічога не мае; і ёсць той, хто быццам лічыцца за беднага, хаця ў яго багацця шмат.
Іншы прыдаецца багатым, а іншы зь вялікім багацьцям бедніцца.
Выкуп душы чалавека — яго багацце, а хто бедны — не вытрымлівае папроку.
Багацьце людзіны — выкуп за жыцьцё, бедны ня слухае крыку.
Святло справядлівых весяліць, а каганец бязбожнікаў тухне.
Сьвятло справядлівых цеша, але сьвечка нягодных згасьне.
Між пыхліўцаў — толькі сваркі, а ў пакорлівых — мудрасць.
Адно з пыхі бывае вада, але з тымі, што радзяцца — мудрасьць.
Маёмасць ад марнасці паменшыцца, а хто збірае ў руку — памнажае.
Багацьце, благім парадкам прыдбанае, менее, а спакваля зьбіраючы множа.
Надзея, што доўга не здзяйсняецца, вынішчае душу, а жаданне, што здзяйсняецца, — дрэва жыцця.
Спадзева, што доўжыцца — боль сэрца, але здойсьненае жаданьне — дзерва жыцьця.
Хто пагарднае словам робіць, той сам прычыняе шкоду сабе; а хто паважае пастанову, таму адплаціцца.
Хто грэбуе словам, тый будзе зьнішчаны; а хто баіцца расказаньня, адзяржыць заплату.
Закон мудрага — крыніца жыцця, каб пазбегнуць путаў смерці.
Права мудрага — жарало жыцьця, ад пасадак сьмерці адхінаючае.
Добры розум выклікае ласку, а на шляху несумленных — бездань.
Добры розум даець ласку, але дарога выступнікаў цяжкая.
Кожны разумны чалавек дзейнічае з розумам; а неразумны выяўляе бязглуздасць.
Кажны разважны дзее ўмела, але неразумны пашырае сваю дурноту.
Бязбожны вяшчун трапляе ў бяду, а верны пасол — здароўе.
Нягодны пасланец лучае ў бяду, але верны пасол — леча.
Беднасць і ганьба таму, хто пагарджае настаўленнем; а хто верыць таму, хто ганіць, — будзе ў пашане.
Беднасьць а сорам таму, хто адхінае навуку; а хто зважае на ўпікі, будзе паважаны.
Жаданне, калі споўніцца, цешыць душу, а бязглуздыя адмаўляюцца бегчы ад ліха.
Здойсьненае жаданьне прыемна душы, адварачацца ад ліха — агіда неразумным.
Хто з мудрымі ходзіць — будзе мудрым, а сябар бязглуздых зробіцца ліхім.
Хто ходзе з мудрымі, будзе мудрым, але таварыш неразумных зьнішчэе.
За грэшнікамі гоніцца ліха, а дабром адплаціцца справядлівым.
Ліха жанецца за грэшнікамі, але справядлівым будзе адплачана дабром.
Добры чалавек пакідае спадкаемцамі сыноў і ўнукаў, а маёмасць грэшніка зберагаецца для справядлівага.
Добры пакідае спадак унукам, але схавана справядліваму багацьце грэшніка.
Многа хлеба бывае і на нівах бедных, а ёсць і той, хто гіне, бо не хапае законнасці.
Шмат еміны на ніве бедных, але гінуць зь бяспраўя.
Ненавідзіць сына свайго той, хто шкадуе розгі, а хто любіць яго, той заўжды выхоўвае яго.
Хто жалее розкі свае, тый ненавідзе сына свайго; але хто любе яго, тый упару карае яго.
Справядлівы насычае і напаўняе душу сваю, а чэрава бязбожнікаў — ненаеднае.
Справядлівы есьць, каб досыць учыніць душы сваёй, але жывот нягодных будзе ў нястачы.
