Выслоўяў Саламонавых 17 разьдзел

Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Валей сухая луста й цішыня зь ёй, чымся дом поўны аброку з вадаю.
 
Лепш сухая луста хлеба з супакоем, чым дом, поўны жывёлы, што заколена, са сваркамі.

Мудры слуга будзе мець уладу над сынам, каторы прычыняе ганьбу, і меж братоў будзе дзяліць спадак.
 
Мудры слуга будзе кіраваць сынамі несумленнымі і паміж братамі падзеліць спадчыну.

Літавальны гаршчак да срэбра й горан да золата, але прабуе сэрцы СПАДАР.
 
Як агнём правяраецца срэбра і горнам золата, так сэрцы правярае Госпад.

Ліхадзей зважае на манлівыя вусны, маныш слухае шкодную мову.
 
Ліхі чалавек скараецца несправядлівым вуснам, а хітры чалавек скараецца языку лгуна.

Хто сьмяецца зь беднага, зьневажае Стварыцеля яго; хто радуецца зь бяды, ня будзе нявінны.
 
Хто адцураецца беднага — упікае яго Творцу; а хто цешыцца з пагібелі іншага — не будзе беспакараны.

Карона старых — унукі, і слава дзяцей — бацькі іхныя.
 
Вянец старых — сыны сыноў, а слава сыноў — бацькі іх.

Ня ўходзе дурню выдатная мова, пагатове манлівыя вусны — князю.
 
Не ўпрыгожыць бязглуздага складная мова, а кіраўніка — вусны, што лгуць.

Лапан — калярысты камень у ваччу маючага яго; куды ні павернецца ён, удаецца яму.
 
Падарунак — найкаштоўнейшы самацвет у вачах гаспадара яго, куды б ні пайшоў ён — будзе мець поспех.

Хто прыкрывае выступ, шукае любосьці; але хто паўтарае справу — разлучае прыяцеляў.
 
Хто ўтойвае злачынства — шукае сяброўства, а хто ў размове нагадвае аб ім — раз’ядноўвае саюзнікаў.

Вайцяньне працінае болей мудрага, чымся сто вытняў дурня.
 
Вымова мацней уздзейнічае на разважлівага, чым на бязглуздага сто бізуноў.

Благі шукае адно бунту, затым неміласьціўны пасланец будзе пасланы на яго.
 
Ліхі заўсёды шукае толькі сварак, і строгі анёл будзе пасланы супраць яго.

Хай стрэне людзіну мядзьведзіца, спабытая дзяцей сваіх, абы не неразумны із сваёй дурнотаю.
 
Лепш сустрэць мядзведзіцу з адабранымі дзіцянятамі, чым бязглуздага, самаўпэўненага ў сваёй бязглуздасці.

Хто плаце благім за добрае, з дому таго не аддаліцца благое.
 
Хто ліхам за дабро адплачвае, той не мінуе ліха ў доме сваім.

Пачатак вады, — прорва вады; затым уперад, чымся прарвецца, пакінь ваду.
 
Пачатак сварак — гэта прарыў водаў; і пакінь іх, перш чым спрэчка ўзмацніцца.

Хто праўдзе нягодніка і хто вінуе справядлівага — агіда СПАДАРУ абодва яны.
 
Хто апраўдвае бязбожніка і хто асуджае справядлівага — і той, і другі агідныя для Госпада.

Нашто грошы ў руццэ дурня? купіць мудрасьці, як няма розуму?
 
Дзеля чаго каштоўнасць у руцэ бязглуздага? Дзеля таго, каб набыць мудрасць, не хапае яму разважлівасці.

Кажнага часу любе прыяцель, і брат родзіцца ў нядолі.
 
Сябар любіць ва ўсякі час, а брат народжаны для няшчасця.

Чалавек, катораму не стаець розуму, ручаецца, рукаемства даець прыяцелю свайму.
 
Бязглузды чалавек звязвае рукі, калі ручаецца за сябра свайго.

Любе выступ, хто любе ваду; хто падыймае вароты свае, шукае загубеньня.
 
Хто любіць злачынства — любіць сваркі, а хто ўзвышае дзверы свае — той шукае ўзлому.

Хто мае ізрадлівае сэрца, ня знойдзе дабра, крутадушны языком упадзець у ліха.
 
Той, у каго крывадушнае сэрца, — не знойдзе дабра; а хто хітруе ў размове — трапіць у бяду.

Родзе хто неразумнага — на смутак свой, і не пацешыцца айцец дурня.
 
Хто родзіць бязглуздага — смутак сабе родзіць, і бацька не пацешыцца з бязглуздага.

Вясёлае сэрца — добры лек, але маркотны дух суша косьці.
 
Радасны дух робіць жыццё квітнеючым, дух сумны высушвае косці.

Лапан із заўлоньня нягоднік бярэць, каб адхінуць дарогу суду.
 
Бязбожнік прымае падарункі з-за пазухі, каб перавярнуць сцежкі законнасці.

Перад цямлівым — мудрасьць, але вочы неразумнага — на канцох зямлі.
 
На твары разважлівага свеціць мудрасць; вочы бязглуздых — на канцах зямлі.

Неразумны сын — немарасьць айцу свайму і гарчэль тэй, што яго радзіла.
 
Сын бязглузды — гнеў бацькі і пакута для маці, што нарадзіла яго.

Таксама нядобра караць справядлівага, біць князёў за пасьцівасьць.
 
Нядобра караць справядлівага і біць кіраўніка за слушнасць.

Зьдзержуе словы, хто мае веду, людзіна халоднага духа — разумная.
 
Мае розум, хто ў размовах сваіх стрыманы, і хто з пакорлівым духам — той чалавек разважлівы.

Нават дурнога, як маўчыць, маюць за мудрага; закрываючага вусны — за разумнага.
 
Таксама і бязглузды, калі маўчыць, можа здацца мудрым, і разважлівым, калі сціскае вусны свае.