Выслоўяў Саламонавых 19 разьдзел

Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Валей бедны, што ходзе ў сваёй нявіннасьці, чымся крутадушны вуснамі сваімі і ён неразумны.
 
Лепшы бедны, што ходзіць у чыстасардэчнасці сваёй, чым той, хто крывіць вусны, і той, хто неразумны.

Таксама бязь веданьня душы ня добра, і шыбканогі грэша.
 
Дзе няма ведаў, душы няма дабра, і хто паспешлівы ў нагах — памыляецца.

Дурнота чалавека выкрыўляе дарогу ягоную, а на СПАДАРА абураецца сэрца ягонае.
 
Бязглуздасць чалавека дае падножку крокам яго, і душою сваёю ён кіпіць супраць Госпада.

Багацьце дабаўляе шмат прыяцеляў, але беднага адлучаюць ад прыяцеля ягонага.
 
Багацце дабаўляе многіх сяброў; а беднага пакідае і сябар яго.

Хвальшывая сьветка ня будзе нявінная, і хто дыхае маною, не ўцячэць.
 
Ілжэсведка не будзе беспакараны, а хто гаворыць ману — не пазбегне [кары].

Шмат хто дабіваецца ласкі князя, і кажны прыяцель таго, хто даець падаркі.
 
Многія ліслівяць у прысутнасці магутнага чалавека, і ўсе — сябры таму, хто дае падарункі.

Усі браты беднага ненавідзяць яго, пагатове здаляюцца ад яго прыяцелі ягоныя; жанецца за словамі, а яны ня зь ім.
 
Усе браты беднага чалавека ненавідзяць яго, звыш таго, і сябры далёка адыходзяць ад яго; хто імкнецца толькі да размоў — не будзе мець нічога.

Хто прыдбаець розум, тый любе душу сваю; заховуе розум, каб знайсьці дабро.
 
А хто з’яўляецца валадаром разважлівасці — любіць душу сваю, і знойдзе дабро вартаўнік разважлівасці.

Хвальшывая сьветка ня будзе нявінная, і хто дыхае маною — загіне.
 
Ілжэсведка не будзе беспакараны, а хто гаворыць ману — загіне.

Ня ўходзе неразумнаму раскоша, шмат меней слузе панаваньне над князьмі.
 
Не ўпрыгожвае бязглуздага раскоша, і не слузе кіраваць кіраўнікамі.

Мудрасьць чалавека зьдзержуе гнеў ягоны, і слава яму — дараваць выступак.
 
Веды чалавека ўціхамірваюць гнеў яго, а слава яго праходзіць міма несправядлівага.

Гнеў каралеўскі — равеньне левяняці, але як раса на траву зычлівасьць ягоная.
 
Як рыканне льва — так гнеў цара, і як раса на траве — так і ласка яго.

Неразумны сын — шкода айцу, а звадлівая жонка — хатні латак.
 
Загуба для бацькі — сын бязглузды, а жонка сварлівая — дах, што няспынна працякае.

Дом а маемасьць спадаюць па бацькох, але разумная жонка — ад СПАДАРА.
 
Дом і багацце — спадчына бацькоў, а жонка разважлівая — ад Госпада.

Лянота занура ў глыбокі сон, а гуляючая душа будзе галадаваць.
 
Лянота агортвае моцным сном, і душа нядбайная галадае.

Хто дзяржыць расказаньне, дзяржыць душу сваю; хто ўлегцы мае дарогі свае — памрэць.
 
Хто беражэ настаўленне — беражэ душу сваю, а хто не клапоціцца аб дарозе сваёй — памрэ.

Пазычае СПАДАРУ, хто робе ласку беднаму, і за ўчынак ягоны Ён адплаце яму.
 
Пазычае Госпаду — хто шкадуе бедных, і ў сваю чаргу вернецца яму.

Казьнер сына, бо ё надзея, але да сьмерці ягонае не дапушчай душы свае.
 
Карай сына свайго, пакуль ёсць надзея, ды не праймайся крыкам яго.

Людзіна вялікае злосьці будзе пакарана, бо, калі ты вывальніш, пакараеш удругава.
 
Хто нецярплівы — вытрымае кару, а калі жадаеш выратаваць яго — іншае дадасі.

Слухай парады й прыймі навуку, каб стаць мудрым наапошку.
 
Слухайся розуму і прымай настаўленне, каб быць мудрым у канцы жыцця свайго.

Шмат падумкаў у сэрцу чалавека, але рада СПАДАРОВА — яна станецца.
 
Многа намераў у сэрцы чалавека, а ласка Госпада застанецца.

Жада чалавека — ганьба яго; валей бедны, як манюка.
 
Жаданае ад чалавека — міласэрнасць яго, і бедны чалавек лепшы за лгуна.

Боязьнь СПАДАРА — да жыцьця; гэткі насычаны, жывець і не дазнаець ліха.
 
Страх Госпадаў вядзе да жыцця, і застанецца чалавек з дастаткам і без з’яўлення ліха.

Лены хавае руку сваю ў талерку і нават да роту свайго не падыйме яе.
 
Гультай хавае руку сваю ў місе і не прысоўвае яе да вуснаў сваіх.

Пакарай скалазуба, і просты паразумнее; і згань разумнага, ён сьцяме веду.
 
Калі насмешнік збіты, то і просты чалавек паразумнее; а калі ўпікнеш мудраму, ён зразумее настаўленне.

Хто глабае айца, выганяе маці — ё сын, што сарамаціць а ганьбе.
 
Хто чыніць шкоду бацьку і выганяе маці — сын несумленны і бессаромны.

Перастань, сыну мой, слухаць навукі адхіну ад слоў веды.
 
Знайдзі ўцеху ў тым, сыне, каб атрымліваць веды і не праходзь міма разважных размоў.

Сьветка веляла сьмяецца із суду, і рот нягодных глытае бяспраўе.
 
Сведка несправядлівы здзекуецца з законнасці, і вусны бязбожнікаў глытаюць несправядлівасць.

Суды гатовы на скалазуба, і розка — на плечы неразумных.
 
Дубцы падрыхтаваны для насмешнікаў, а пабоі — для цел бязглуздых.