Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Л. Гарошка
Просьле гэтага адчыніў Ёў вусны свае і пракляў дзень свой.
«Зьгінь дзень, у каторым я радзіўся, і ноч, у каторай сказалі: "Пачаўся мужчына!"
Дзень тый хай будзе цемняю, хай ня соча яго Бог згары, і хай не зазьзяе над ім сьвятліня!
Багдай яго запляміла цемнь а сьцень сьмерці, багдай завалок яго булак, хай палохаюцца яго, як немарасьці дня!
Ноч тая, — багдай забрала яе цемнь, хай ня будзе палічана яна ў днёх году, хай ня ўвыйдзе ў лік месяцаў!
Во! багдай ноч тая была адзінотная, багдай ня было пяцьця ў ёй!
Хай праклінуць яе праклінаючыя дзень, здольныя пабудзіць Левяфана!
Хай зацьмеюць гвезды золку яе: хай выглядае яна сьвятліні, і яе няма, і хай не абача яна векаў дня,
За тое, што не зачыніла дзьвярэй жывата майго, ані схавала немарасьці ад аччу маіх!
Чаму, выходзячы зь дзетніцы, я не памер, не сканаў вышаўшы із жывата?
Чаму перанялі мяне калені? чаму было імне ссаць пелькі?
Цяпер бы ляжаў я й супачываў: спаў бы, і было б імне супакойна,
З каралямі а параднікамі зямлі, што забудовавалі сабе пустыні,
Альбо з князьмі, у каторых было золата, каторыя напаўнялі дамы свае срэбрам;
Альбо, як ськінены плод пахаваны, я ня быў бы, як бязьлеткі, што не абачылі сьвятліні.
Там нягоднікі перастаюць немарасьціць, і там супачываюць высіленыя.
Там вязьні разам цешацца із супакою і ня чуюць крыкаў наглядніка.
Малы й вялікі там ён, і слуга свабодны ад пана свайго.
Нашто дана сьвятліня стамаванаму, а жыцьцё гаркім душою,
Каторыя ждуць сьмерці, і няма яе, што выкапалі б яе ахватней, чымся скарбы,
Узрадавіліся б аж да захапленьня, цешыліся б, што знайшлі гроб,
Нашто дана мужчыне, ад каторага дарога схавана, і каторага Бог агарадзіў?
Бо перад хлебам маім уздыханьні мае, і выліліся, як вада, стогны мае;
Бо жахлівае, чаго я жахаўся, тое й стрэла мяне; і чаго я баяўся, тое й прышло да мяне.
Я ня быў у бясьпечнасьці ані меў супачынку, ані быў супакойны; і прышла немарасьць».
