Выслоўяў Саламонавых 5 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Анатоля Клышкi
Сыну мой! уважай на мудрасьць маю, да розуму майго сьхіні вуха свае,
Каб зважаць на разважнасьць, і каб вусны твае захавалі веду;
Бо саладзіня капае з вуснаў чужое, і мякчэйшае за аліву паднябеньне ейнае:
Але наапошку яно гаркое, як палын, войстрае, як абаротны меч;
Ногі ейныя зыходзяць да сьмерці, і ступы хапаюцца за шэоль.
Дарогу жыцьця калі зважыш, то абачыш блудныя сьцежкі ейныя, і ты іх не пазнаеш.
І цяперака, сынове, слухайце мяне й не адступайце ад слоў вуснаў маіх:
Аддаль ад яе дарогу сваю і ня бліжся да дзьвярэй дому ейнага,
Каб не аддаць іншым пазору свайго і год сваіх неміласьціўнаму,
Каб чужыя не насыціліся сілаю тваёю, працаю тваёю ў чужым доме.
І ты будзеш наракаць наапошку, як высіліш цела свае й еміну сваю,
І скажаш: «Як я ненавідзіў навуку, і зырам грэбавала сэрца мае!
І я ня слухаў голасу вучыцеляў сваіх і да навучыцеляў сваіх ня сьхінаў вуха свайго.
Бываў я траха ў кажным ліху сярод збору й грамады».
Пі ваду з налевы свае і цякучую із студні свае.
Крыніцы твае хай разьліваюцца на вонкі, цур’і водаў — па вуліцах;
Хай яны належаць да цябе аднаго, а ня чужым із табою.
Хай будзе дабраславёна жарало твае, і май радасьць із жонкі маладосьці свае,
Любовае лані а пазорнае сэрны; няхай грудзі яе досыць чыняць табе ў кажным часе; заўсёды захапляйся яе любосьцяй.
І нашто, сыну мой, хочаш захапляцца чужою і абыймаць улоньне другое?
Бо перад відам СПАДАРА дарогі людзкія, і Ён мерае ўсі сьцежкі ягоныя.
Нягоднага схопяць бяспраўі ягоныя, і яго будуць дзяржаць моцна паварозы грэху ягонага;
Ён памірае зь нястачы навукі і ў множасьці шалу свайго заблудзіцца.
