Выслоўяў Саламонавых 30 разьдзел

 

 

Словы Аґура Ячанка. Цяжар агалашае муж Іхіелю, Іхіелю а Укалу.

 

Бо недасьціпнейшы я за іншую людзіну, і няма ў мяне розуму людзкога;

 

Я не наўчыўся мудрасьці, каб веду сьвятых ведаць.

 

Хто ўзышоў на неба й зышоў? хто зьбер вецер у прыгоршчы свае? хто завязаў ваду ў вадзецьце? хто пастанавіў усі канцы зямлі? што за імя ягонае? і што за імя сыну ягонаму? ці ведаеш?

 

Кажнае слова Божае пералітаванае; Ён шчыт тым, што спадзяюцца на Яго.

 

Не дабаўляй да слоў Ягоных, каб Ён ня ўпікнуў табе, і ты не апынуўся манюкам.

 

Дзьвюх рэчаў я прасіў у Цябе; не адмоў імне ўперад, чымся памру:

 

Ману й ашукнае слова здаль ад мяне, галіты й багацьця не давай імне, жыві мяне належнаю емінаю маёй,

 

Каб я, перасыціўшыся, не адрокся й не сказаў: «Хто СПАДАР?» і каб, згалеўшы, я ня краў і ня будзеніў імені Бога свайго.

 

Не агукай слугі спадару ягонаму, каб ён не пракляў цябе, і ты ня быў вінен.

 

Ё пакаленьне, што клінець айца свайго і маці свае не дабраславе.

 

Ё пакаленьне чыстае ў вачох сваіх, але не адмытае ад нечысьці свае.

 

Ё пакаленьне — о якія пыхатыя вочы іхныя, і як узьнятыя векі іхныя!

 

Ё пакаленьне, каторага зубы — мячы й каторага шчэляпы — вялікія нажы на тое, каб пажэрці ўбогіх ізь зямлі і бедных ізь людзёў!

 

У п’яўкі дзьве дачкі: «Дай, дай». Гэтыя тры ненасыці, і чатыры ня скажуць: «Досыць!»

 

Шэоль і бясплодная дзетніца, зямля не насычаная вадою, і цяпло ня скажа: «Досыць!».

 

Вока, што насьміхаецца з айца і грэбуе пакораю да маці, выдзяўбуць ґруґаны дольнія, і пажаруць птушаняты арліныя.

 

Тры лішне дзіўныя імне, і чатыры, каторых я ня знаю:

 

Дарогі арла ў паветру, дарогі гада на скале, дарогі карабля сярод мора і дарогі мужчыны да дзявушчае.

 

Такая дарога чужаложнае жонкі: пад’ела, і абцерла вусны свае, і сказала: «Я не зрабіла нягоднасьці».

 

Пад трыма дрыжыць зямля, і чатырох яна ня можа несьці:

 

Пад слугою, як ён каралюе, і дурням, як ён насыціўшыся;

 

Пад ненавіднаю жонкаю, калі яна выходзе замуж, і нявольніцаю — наступніцаю па спадарыні сваёй.

 

Во чатыры малюсенькія на зямлі, але надзвычайна мудрыя:

 

мурашкі — люд ня дужы, гатуюць, адылі, емя сабе ўлетку;

 

Трусы — люд кволы, робяць, адылі, дамкі сабе ў скалах;

 

Шаранча ня мае караля, але выступаюць усі зьбершыся вяткаю;

 

Павук чапляецца лапамі, але бывае ў палацах каралеўскіх.

 

Тры, што добра ходзяць, але чатыры хораша ходзяць:

 

Леў, найдужшы сярод жывёлы, і не адварачаецца ад нікога;

 

Паперазаны па сьцёгнах конь, казёл і кароль, катораму няма супара.

 

Калі ты зрабіў дурна з прычыны свайго вяльмуваньня, і калі табе прышло ўдум ліха — руку на вусны.

 

З малака б’юць масла, і ад вытня з носу йдзець кроў, і ўзрушэньне гневу прыводзе да вады.