Вусны ягоныя поўны праклёнаў, крывадушнасьці й зьдзеку; пад языком у яго — мука й пагібель.
Няхай зьнячэўку пагоня нападзе на яго, няхай самога зловіць сець, што ён мне ўкрадкам наставіў: на пагібель уваліцца ён;
А тыя, што шукаюць душу маю, мне сеці стаўляюць; а тыя, што жадаюць няшчасьця майго, пра пагібель гавораць маю ды ўсьцяж разважаюць аб здрадзе.
Пагібель у ім, ды мана і здрада з рынку яго ня зыходзяць.
Але, на коўзкім стаўляеш іх груньце і на пагібель скідаеш!
Мы-ж не палахлівыя на пагібель, але ве́руючыя на збаўле́ньне душы.
І зьве́р, які быў і няма, сам ёсьць восмы ды із сямех і на пагібель ідзе́.
Зьве́р, якога ты бачыў, быў і няма, і выйдзе з бяздоньня і пойдзе на пагібель; і задзíвяцца жы́хары зямлі (імёны якіх не запісаны ў кнігу жыцьця ад пачатку сьве́ту), бачучы зьве́ра, што быў і няма, хаця ёсьць.
