Вось, на некалькі пядзяў зрабіў Ты даўгімі маі дні, і век мой — нішто прад Табою! Адно подмух ёсьць кожны чалавек. (Зэля)
Абвіненьнем за віну караеш Ты чалавека і робіш, што, як ад молі, хараство яго рассыпаецца. Але, толькі подмух ёсьць кожны чалавек! (Зэля)
Але: сыны чалавечыя — подмух, людзі — мана; калі пакладзеш на вагу, яны разам лягчэй за подмух!
бо памятаў, што яны — цела, подмух, які адыходзе й ня вернецца.
Госпад ведае думкі чалавечыя, што яны — подмух марны.
Праляціць подмух ветру, і няма ўжо яго, і ўжо месца ягонае не пазнае яго.
