Да Рымлянаў 11 разьдзел

 

 

Дык пытаюся: няўжо адкінуў Бог народ Свой? Ніякім чынам! Бо і я ізраэлец з нашчадкаў Абрагама, з пакалення Бэньяміна.

 

Дык кажу: няўжо Бог адапхнуў народ Свой? Няхай ня станецца! Бо і я — Ізраільцянін, з насеньня Абрагама, з калена Бэн’яміна.

Не адкінуў Бог народа Свайго, які ведаў загадзя. Ці не ведаеце, што Пісанне кажа аб Іллі? Як ён скардзіцца Богу на Ізраэль:

 

Не адапхнуў Бог народу Свайго, які Ён наперад ведаў. Ці ня ведаеце, што кажа Пісаньне пра Ільлю, як той скардзіцца Богу на Ізраіля, кажучы:

«Госпадзе! Прарокаў Тваіх пазабівалі і ахвярнікі Твае паразвальвалі, застаўся я толькі адзін, і на маю душу цікуюць».

 

«Госпадзе! Прарокаў Тваіх пазабівалі і ахвярнікі Твае зруйнавалі; застаўся я адзін, і душу́ маю́ шукаюць».

А што ж кажа яму адказ Божы? «Пакінуў Я Сабе сем тысяч мужоў, якія не ўкленчылі перад Баалам».

 

Але што кажа яму адказ Божы? «Я пакінуў Сабе сем тысячаў мужоў, якія не схілілі калены перад Баалам».

Так вось і ў наш час захавалася рэшта, выбраная ласкай.

 

Дык гэтак і ў цяперашні час рэшта паводле выбраньня ласкі захавалася.

А калі з ласкі, дык не за ўчынкі, інакш ласка не была б ужо ласкай. А калі за ўчынкі, то гэта ўжо не ласка, інакш учынак не ёсць ужо ўчынкам.

 

А калі праз ласку, дык не праз учынкі, іначай ласка ўжо ня ёсьць ласка. А калі праз учынкі, дык гэта ня ласка, іначай учынак ужо ня ёсьць учынак.

Дык што ж? Чаго шукаў Ізраэль, таго не дасягнуў, дасягнулі толькі абраныя; іншыя ж аслеплі,

 

Дык што? Што шукае Ізраіль, таго не атрымаў; выбраныя атрымалі, а іншыя былі скамянеўшы,

як напісана: «Даў ім Бог духа атупення, вочы, каб не бачылі, і вушы, каб не чулі, аж па сённяшні дзень».

 

як напісана: «Даў ім Бог духа дрымоты, вочы, якімі ня бачаць, і вушы, якімі ня чуюць, аж да сёньняшняга дня».

І Давід кажа: «Хай стол іх станецца ім сілом, і каменем спатыкнення, і згаршэннем, і адплатаю ім.

 

І Давід кажа: «Няхай станецца стол іхні па́сткаю, і цянётамі, і згаршэньнем, і аднагародаю.

Хай вочы іх зацемрацца, каб не бачылі, і спіну іх абнясіль назаўсёды».

 

Няхай заце́мняцца вочы іхнія, якімі ня бачаць, і хрыбет іхні няхай будзе сагнуты назаўсёды».

Дык кажу: няўжо яны спатыкнуліся каб упасці? Ніякім чынам! Але іх упадак стаўся для паганаў збаўленнем, каб прынукаць іх да руплівасці.

 

Дык кажу: Няўжо яны спатыкнуліся, каб упасьці? Няхай ня станецца. Але праступак іхні — збаўленьне паганам, каб збудзі́ць у іх рупнасьць.

Калі іх упадак стаўся багаццем для свету і паніжэнне іх — багаццем для паганаў, дык тым больш іх паўната.

 

Калі ж праступак іхні — багацьце сьвету, і ўпадак іхні — багацьце паганаў, дык наколькі больш поўнасьць іхняя?

Бо вам жа, паганам, кажу: я ёсць Апостал паганаў, услаўляю служэнне маё,

 

Бо кажу вам, паганам: як апостал паганаў я ўслаўляю служэньне маё,

бо, можа, як-небудзь паклічу да руплівасці кроўных маіх і хоць некаторых прывяду да збаўлення.

 

ці, можа, збуджу рупнасьць у маіх паводле цела і ці ня збаўлю некаторых з іх.

Бо калі іх адрынутасць ёсць прымірэнне свету, то чым жа будзе далучэнне, калі не жыццём з мёртвых?

 

Бо калі згуба іхняя — прымірэньне сьвету, дык што прыняцьцё, як не жыцьцё з мёртвых?

Бо калі рошчына святая, дык і цеста, і калі корань святы, то і галіны.

 

Калі зачатак сьвяты, дык і месіва; і калі корань сьвяты, дык і галіны.

Калі ж некаторыя галіны былі адламаны, а на іх месца ты быў прышчэплены, што быў аліўнай дзічкай, ты стаўся супольнікам соку і кораня алівы,

 

Калі ж некаторыя з галінаў былі адламаныя, а ты, дзікая аліўка, быў прышчэплены замест іх і стаўся ўдзельнікам кораня і тлустасьці аліўкі,

дык не ганарыся адносна галін, бо калі будзеш ганарыцца, то ведай, што не ты трымаеш корань, але ён цябе.

 

не вывышайся перад галінамі; а калі вывышаешся, дык [ведай, што] ня ты трымаеш корань, але корань — цябе.

Можа скажаш: «Адламаны галіны, каб я быў прышчэплены».

 

Дык скажаш: «Галіны былі адламаныя, каб я быў прышчэплены».

Слушна; адламаны яны дзеля нявер’я, а ты трымаешся верай. Таму не ганарыся, але сцеражыся.

 

Добра. Яны адламаныя праз недаве́рства, а ты трымаешся праз веру; дык не ўзьвялічвайся, але бойся.

Бо калі Бог не пашкадаваў галін прыродных, можа таксама не пашкадаваць і цябе.

 

Бо калі Бог прыродных галінаў не пашкадаваў, дык ці цябе пашкадуе.

Дык уважай на добрасць ды суровасць Божую: на суровасць адносна тых, што ўпалі, і добрасць Божую да цябе, калі толькі вытрываеш у добрасці Божай, бо інакш і ты будзеш адкінуты.

 

Дык глядзі на ласкавасьць і срогасьць Божую, срогасьць да тых, якія ўпалі, а ласкавасьць да цябе, калі застанешся ў ласкавасьці [Божай], іначай і ты будзеш сьсечаны.

Але і яны, калі не будуць трываць у нявер’і, будуць прышчэплены, бо Бог мае моц ізноў іх прышчапіць.

 

І тыя, калі не застануцца ў недаве́рстве, будуць прышчэпленыя, бо Бог магутны ізноў прышчапіць іх.

Бо калі быў ты адсечаны ад прыроднай табе аліўнай дзічкі і насупраць прыроды прышчэплены да добрай алівы, дык тым лягчэй могуць быць прышчэплены да сваёй алівы тыя, што прыродныя.

 

Бо калі ты адсечаны ад дзікае паводле прыроды аліўкі і, насуперак прыродзе, прывіты да добрае аліўкі, наколькі больш тыя, якія паводле прыроды [ад добрае аліўкі], будуць прышчэпленыя да сваёй аліўкі?

Не хачу, браты, каб вы не ведалі гэтай таямніцы, каб вы не мудравалі залішне, бо слепата закранула Ізраэля толькі часткова, пакуль увойдзе паўната паганаў.

 

Бо не хачу, браты, каб вы ня ведалі гэтае тайны, каб вы не былі мудрымі праз сябе, што скамяне́ньне сталася ў Ізраілі часткова, аж пакуль ня ўвойдзе поўнасьць паганаў,

І тады ўвесь Ізраэль будзе збаўлены, як напісана: «Прыйдзе з Сіёна Збаўца і адверне бязбожнасць ад Якуба.

 

і гэтак увесь Ізраіль збаўлены будзе, як напісана: «Прыйдзе з Сыёну Выбавіцель і адверне бязбожнасьць ад Якуба.

І гэта ім ад Мяне запавет, калі здыму з іх грахі іх».

 

І гэта Мой запавет з імі, калі забяру грахі іхнія».

Паводле Евангелля яны — ворагі для вас, а паводле абрання — умілаваныя дзеля бацькоў.

 

Дык паводле Эва́нгельля яны — ворагі для вас, а паводле выбраньня — улюбёныя дзеля бацькоў.

Бо дары і пакліканне Божае нязменныя.

 

Бо нязьменныя дары і пакліканьне Божае.

Як і вы калісьці не верылі Богу, а цяпер даступіліся міласэрнасці дзеля іх нявер’я,

 

Бо як і вы некалі не скараліся Богу, а цяпер памілаваныя праз няскоранасьць іхнюю,

так і яны цяпер не ўверылі дзеля міласэрнасці для вас, каб і самі былі памілаваны.

 

гэтак і яны цяпер не скараюцца дзеля вашага памілаваньня, каб і яны былі памілаваныя.

Бо замкнуў Бог усіх у нявер’е, каб усім аказаць Сваю літасць.

 

Бо ўсіх Бог замкнуў у няскоранасьць, каб усіх памілаваць.

О глыбіня багацця, і мудрасці, і ведання Божага! Як недаследныя суды Яго і недаследныя шляхі Яго!

 

О, глыбіня багацьця, і мудрасьці, і веданьня Божага! Як неспасьцігальныя прысуды Ягоныя і недасьледныя шляхі Ягоныя!

Бо хто калі пазнаў думку Госпада? Або хто быў дарадчыкам Яго?

 

Бо хто пазнаў розум Госпада? Ці хто стаўся дарадцам Яму?

Або хто даў Яму наперад, каб Ён аддаў таму назад?

 

Ці хто даў Яму наперад, каб Ён аддаў яму?

Бо ўсё ад Яго, праз Яго і для Яго. Яму хвала навечна! Амін.

 

Бо ўсё з Яго, і праз Яго, і для Яго. Яму слава на вякі. Амэн.