Да Рымлянаў 9 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 1999
Праўду кажу ў Хрысьце́, не маню, сьве́дчыць мне́ сумле́ньне мае́ ў Духу Сьвятым,
Праўду кажу ў Хрысьце, не хлушу, сьведчыць аб гэтым маё сумленьне ў Духу Сьвятым,
што вялікі для мяне́ сум і мука няўстанная сэрцу майму:
што адчуваю вялікі смутак і няспынны боль у сэрцы маім.
бо я хаце́ў бы сам быць адлучаным ад Хрыста за братоў маіх, родных мне́ це́лам,
Я бо гатовы сам быць адлучаным ад Хрыста за братоў маіх, родных мне паводле цела,
якія ёсьць Ізраільцяне, каторых ёсьць усынаўле́ньне, і слава, і запаведзі, і да́ньне законаў, і служэньне, і прырачэньні,
якія ёсьць Ізраэльцы, маючыя ўсынаўленьне і хвалу, і запавет, і законы, і служэньне (Богу) ды абяцаньні,
каторых і айцы, ды з іх Хрыстос це́лам, Каторы ёсьць над усімі Бог, багаслаўлены наве́кі, амін.
да якіх належаць бацькі, і з якіх Хрыстос паводле цела, які ёсьць па-над усімі, Бог багаслаўлены ў вякі вечныя. Амэн.
Але ня тое, каб слова Божае ня выпаўнілася. Бо ня ўсе́ тыя Ізраільцяне, што́ ад Ізраіля,
Гэта ня значыць, што Слова Божае ня зьдзейсьнілася. Бо ня ўсе, што з Ізраэля — Ізраэльцы.
і ня ўсе́ дзе́ці затым, што яны ад насе́ньня Аўраамавага, але (сказана): у Ізааку назаве́цца насе́ньне табе́ (Быцьцё 21:12).
Ды ня ўсе нашчадкі Абрагама яго сыны, але: "Ад Ізаака будзе названа тваё патомства".
Гэта значыць: не цяле́сныя дзе́ці ёсьць дзе́ці Божыя, але дзе́ці прырачэньня прызнаюцца за насе́ньне.
Гэта значыць, што не сыны паводле цела ёсьць сынамі Божымі, але сыны абяцаньня лічацца патомствам;
А слова прырачэньня гэткае: у той жа час прыду, і ў Сары будзе сын (Быцьцё 18:10).
слова ж абяцаньня такое: "Прыйду ў той самы час, і Сара будзе мець сына".
І не адно гэтае, але й Равэка, што зачала за адзін раз ад Ізаака, айца нашага;
Ды ня толькі яна, але і Рэбэка пачала за адзін раз (блізьняты) ад бацькі нашага Ізаака.
бо, калі яны яшчэ не нарадзіліся і не зрабілі нічога добрага ці благога (каб пастанова Божая ў выбраньні аставалася не з учынкаў, але ад Таго, Хто кліча),
Калі яны былі яшчэ не народжаны ды нічога не ўчыніўшы: ані дабра, ані зла, каб зьдзейсьніўся Божы намер выбраньня,
сказана было ёй: большы будзе ў няволі ў ме́ншага (Быцьцё 25:23),
не дзеля ўчынкаў, але з волі Клікаючага: "Старэйшы будзе служыць малодшаму",
як і напісана: Якуба Я палюбіў, а Ізава зьне́навідзеў (Малахія 1:2−3).
як напісана: "Якуба ўзьлюбіў, а Эзава зьненавідзеў".
Што-ж скажам? Няўжо-ж няпраўда ў Бога? Няхай ня станецца!
Што скажам на гэта? Няўжо Бог несправядлівы? Ніякім чынам!
Бо Ён кажа Майсе́ю: памілую, каго мілую, і зьлітуюся, над кім літуюся (Выхад 33:19).
Ён бо кажа Майсею: "Я пашкадую таго, каго захачу пашкадаваць, ды буду міласьцівы таму, каму захачу быць міласьцівым".
Дык не ад таго, хто жадае, і не ад таго, хто бяжыць, але ад Бога, Які мілуе.
Гэта залежыць ані ад таго, хто хоча, ані ад таго, хто намагаецца, але ад Бога міласэрнага.
Бо Пісаньне кажа Фараону: дзеля таго самага Я й паставіў цябе́, каб паказаць у табе́ сілу Маю, і каб імя Мае́ было абвяшча́на па ўсе́й зямлі (Выхад 9:16).
Бо ў Пісаньні кажа (Бог) фараону: "Дзеля таго Я захаваў цябе, каб паказаць на табе магутнасьць сваю, ды каб слаўлена было імя Маё па ўсёй зямлі".
Дык над кім хоча, зьмілуецца, а каго хоча, жорсткім робіць.
Дык, каго хоча, шкадуе, і каго хоча, робіць жорсткім.
Ты скажаш мне́: За што-ж яшчэ вінаваціць? бо хто стане насупраць волі Ягонае?
Дык можа скажаш мне: "Чаму тады вінаваціць? Хто бо зможа супрацівіцца волі Ягонай?"
А ты хто, чалаве́ча, што спрачаешся з Богам? Ці скажа зробленае зрабіўшаму: на што ты мяне́ гэтак зрабіў?
Чалавеча! Хто ты такі, каб мог спрачацца з Богам? Ці ж можа посуд гліняны пытацца ў таго, хто яго зьляпіў: "Чаму ты мяне такім зьляпіў?"
Ці ня ўладны ганчар пад глінаю, каб з таго-ж ме́сіва зрабіць адно начыньне дзеля пашаннасьці, а другое дзеля не́пашаннасьці?
Ці ж ганчар ня мае ўлады, каб з таго самога месіва зрабіць адну пасудзіну для пачэснага ўжытку, а другую — для простага ўжытку?
Што-ж, калі Бог, хочучы паказаць гне́ў і выявіць магутнасьць Сваю, з вялікай доўгацярплівасьцяй ашчаджаў начыньні гне́ву, гатовыя на загубу,
Што ж, калі Бог, хочучы паказаць гнеў свой або выявіць магутнасьць сваю, з вялікім цярпеньнем ашчаджаў начыньні гневу, прызначаныя на загубу,
каб разам зьявіць багацьце славы Свае́й над начыньнямі міласэрдзя, якія Ён прыпас на славу,
ды, каб выявіць багацьце хвалы сваёй над начыньнямі міласэрдзя, каторыя наперад прыгатаваў на хвалу,
дый над намі, якіх паклікаў ня толькі з Юдэяў, але й із паганаў?
адносна нас, каторых паклікаў ня толькі з-пасярод Юдэяў, але таксама з-паміж паганаў?
Як і ў Осіі кажа: Ня мой народ назаву Маім народам, і нялюбую — умілаванай (Осія 2:23);
Як кажа пра гэта ў Осіі: "Ня Мой народ назаву Маім народам, а Нялюбую — Любай".
і станецца, што на ме́сцы, гдзе́ сказана Ім: вы ня мой народ, — там сынамі Бога Жывога названы будуць (Осія 1:10).
І на тым месцы, дзе ім было сказана: "Вы — ня Мой народ, там называны будуць сынамі Бога жывога".
А Ісая кліча аб Ізраілю: Хаця-б лічба сыноў Ізраілявых была, як пясок у моры, (толькі) астача спасе́цца:
А Ісая вясьціў пра Ізраэля: "Хоць бы лік сыноў Ізраэля быў як пясок, (толькі) Астача будзе збаўлена.
бо, канчаючы слова і прысьпяшаючы справядлівасьць, хутка зьдзе́йсьніць Госпад слова на зямлі (Ісая 10:22−23).
Бо Госпад зьдзейсьніць на зямлі сваё слова рашуча ды без адкладу".
І, як прапрарочыў Ісая: калі-б Госпад Саваоф не пакінуў нам насе́ньня, то мы былі-б, як Садом, і падобнымі сталіся-б да Гамо́ры (Ісая 1:9).
І як таксама прадказаў Ісая: "Калі б Госпад Магуцьцяў не пакінуў нам патомства, сталі бы мы як Садома ды былі б падобнымі да Гаморы".
Што-ж скажам? Пагане, якія ня шукалі праведнасьці, атрымалі праведнасьць, праведнасьць ад ве́ры.
Дык што можам сказаць? Што пагане, якія не спаганялі справядлівасьці, атрымалі справядлівасьць, але справядлівасьць з веры.
А Ізраіль, шукаючы закону праведнасьці, не дасягнуў закону праведнасьці.
А Ізраэль, спаганяючы закон справядлівасьці, да закону не дайшоў.
Чаму? бо ня з ве́ры, а з дзе́л закону; бо спаткнуліся аб камень спаткне́ньня,
Чаму? Бо спаганяў справядлівасьць ня з веры, але з ўчынкаў. Яны спатыкнуліся аб камень спатыкненьня,
як напісана: вось кладу ў Сыоне камень спаткненьня і камень спакусы; але кожны, хто ве́руе ў Яго, ня будзе асаромлены (Ісая 28:16; 8:14).
як напісана: "Вось жа кладу на Сыёне камень спатыкненьня і скалу згаршэньня. Хто верыць у Яго, ня будзе асаромлены".
