Яна 8 разьдзел

 

 

Ісус жа пайшоў на Аліўную гару.

 

Затым Ісус пайшоў на Аліўную гару.

А на досвітку Ён зноў прыйшоў у святыню, і ўвесь народ сходзіўся да Яго, і Ён, сеўшы, навучаў іх.

 

А на світанні вярнуўся зноў у святыню, і ўвесь народ падышоў да Яго, і, сеўшы, Ён навучаў іх.

І прыводзяць кніжнікі і фарысеі жанчыну, заспетую на чужаложстве, і, паставіўшы яе пасярэдзіне,

 

Тут прывялі кніжнікі і фарызеі жанчыну, схопленую на чужаложстве, і паставілі яе на сярэдзіне

кажуць Яму: Настаўніку, гэтую жанчыну забралі на самым учынку чужаложства.

 

ды кажуць Яму: «Настаўнік, гэтую жанчыну схапілі толькі што на чужаложстве.

А ў законе Маісей загадаў нам такіх каменаваць. Дык што Ты скажаш?

 

Майсей у законе загадаў нам такіх каменаваць. Дык Ты што скажаш?»

Гэта ж яны казалі, выпрабоўваючы Яго, каб мець зачэпку абвінаваціць Яго. Ісус жа, уніз нахіліўшыся, пісаў пальцам на зямлі, не зважаючы на іх.

 

Казалі ж гэта, выпрабоўваючы Яго, каб мець магчымасць абвінаваціць яго. А Ісус, нахіліўшыся, нешта пісаў пальцам на зямлі.

Калі ж яны ўсё пыталіся ў Яго, Ён выпрастаўся і сказаў ім: Хто з вас без граху, няхай першы кіне ў яе камень.

 

Калі, аднак, не пераставалі пытацца ў Яго, падняўся і сказаў ім: «Хто з вас без граху, няхай першы кіне ў яе камень».

І, зноў нахіліўшыся, пісаў на зямлі.

 

І зноў, нахіліўшыся, пісаў на зямлі.

Яны ж, пачуўшы гэта [і адчуўшы дакоры сумлення], сталі выходзіць адзін за адным, пачынаючы са старэйшых [да апошніх], і застаўся адзін Ісус і жанчына, што стаяла пасярэдзіне.

 

Пачуўшы гэта, адзін за другім выходзілі, пачынаючы ад старэйшых, ды застаўся толькі Ён адзін і жанчына, стоячы на сярэдзіне.

І Ісус, выпрастаўшыся [і не ўбачыўшы нікога, акрамя жанчыны], сказаў ёй: Жанчына, дзе яны, [твае абвінаваўцы]? Ніхто цябе не засудзіў?

 

Падняўшыся, Ісус сказаў ёй: «Жанчына, дзе ж яны? Ніхто цябе не асудзіў?»

Яна ж сказала: Ніхто, Госпадзе. — І сказаў Ісус: «І Я цябе не засуджаю; ідзі [і] з гэтага часу ўжо не грашы»22.

 

Адказала яна: «Ніхто, Госпадзе». Дык Ісус сказаў: «І Я цябе не асуджаю. Ідзі і болей не грашы».

Тады зноў Ісус прамаўляў да іх, кажучы: Я — святло свету; той, хто ідзе ўслед за Мною, не будзе хадзіць у цемры, а будзе мець святло жыцця.

 

Затым зноў пачаў прамаўляць ім Ісус, кажучы: «Я святло свету, хто ідзе за Мной, не ходзіць у поцемках, але будзе мець святло жыцця».

Тады фарысеі сказалі Яму: Ты сведчыш пра Сябе Самога; Тваё сведчанне непраўдзівае.

 

Дык сказалі Яму фарызеі: «Ты Сам аб Сабе сведчыш; сведчанне Тваё непраўдзівае».

Адказаў Ісус і сказаў ім: Нават калі Я сведчу пра Самога Сябе, Маё сведчанне праўдзівае, бо Я ведаю, адкуль Я прыйшоў і куды іду; вы ж не ведаеце, адкуль Я прыходжу ці23 куды Я іду.

 

Адказаў Ісус і сказаў ім: «Калі нават  Я сведчу пра Сябе, праўдзівае ёсць сведчанне Маё, бо ведаю, адкуль прыйшоў і куды іду; а вы не ведаеце, адкуль прыходжу або куды іду.

Вы паводле выгляду судзіце, Я не суджу нікога.

 

Вы судзіце паводле цела, а Я не суджу нікога.

Калі ж і Я суджу, то Мой суд праўдзівы, бо Я не адзін, але Я і Бацька, што паслаў Мяне.

 

А калі суджу, суд Мой праўдзівы, бо Я не адзін, але Я і Айцец, Які Мяне паслаў.

А ў вашым жа законе напісана, што сведчанне двух чалавек праўдзівае.

 

Дый у законе вашым напісана, што сведчанне двух людзей ёсць праўдзівае.

Я сведчу пра Самога Сябе, і сведчыць пра Мяне Бацька, што паслаў Мяне.

 

Я Той, Хто Сам аб Сабе сведчыць, і сведчыць пра Мяне Айцец, Які Мяне паслаў».

Тады яны казалі яму: Дзе Твой Бацька? — Адказаў Ісус: Ні Мяне вы не ведаеце, ні Майго Бацькі; калі б вы Мяне ведалі, то ведалі б Майго Бацьку.

 

Дык сказалі Яму: «А дзе ж Твой Айцец?» Адказаў Ісус: «Вы ані Мяне не ведаеце, ані Айца Майго; бо калі б вы Мяне ведалі, ведалі б і Айца Майго».

Гэтыя словы казаў Ён пры скарбніцы, навучаючы ў святыні; і ніхто не схапіў Яго, бо яшчэ не надышла Яго гадзіна.

 

Гэтыя словы выказаў Ён, навучаючы ў святыні пры скарбоне; і ніхто не ўзяў Яго, бо яшчэ не надышла гадзіна Яго.

Дык Ён зноў сказаў ім: Я іду, і вы будзеце шукаць Мяне і памраце ў сваім граху; куды Я іду, вы не можаце прыйсці.

 

І зноў сказаў Ён ім: «Я адыходжу, вы ж шукаць Мяне будзеце і памрэце ў граху вашым. Куды Я іду, вы пайсці не можаце».

Тады іудзеі казалі: Ці не заб’е Ён Сам Сябе, што кажа: «Куды Я іду, вы не можаце прыйсці»?

 

Дык казалі Юдэі: «Няўжо Ён заб’е Сам Сябе, што кажа: Куды Я іду, вы не можаце пайсці?»

І Ён сказаў ім: Вы ад нізу, Я з вышыні; вы з гэтага свету, Я не з гэтага свету.

 

І Ён адказаў ім: «Вы — ад нізу, а Я — з вышыні; вы — з гэтага свету, а Я — не з гэтага свету.

Таму сказаў Я вам, што вы памраце ў сваіх грахах; бо калі не ўверуеце, што гэта Я, то памраце ў сваіх грахах.

 

Вось чаму Я вам сказаў, што памрэце ў вашых грахах; бо, калі не паверыце, што Я ёсць, — памрэце ў грахах вашых».

Тады яны спыталіся ў Яго: Хто Ты? — Ісус сказаў ім: Той, Хто ад пачатку, пра што і кажу вам.

 

Дык казалі Яму: «Хто Ты?» Сказаў ім Ісус: «Адпачатны, менавіта так вам і гавару.

Я маю шмат гаварыць пра вас і судзіць, але Той, Хто паслаў Мяне, праўдзівы, і што Я чуў ад Яго, гэта і кажу свету.

 

Маю пра вас шмат гаварыць і судзіць; але Той, Хто Мяне паслаў, праўдзівы, і Я тое, што ад Яго чуў, абвяшчаю свету».

Яны не зразумелі, што Ён казаў ім пра Бацьку.

 

Аднак не зразумелі, што гаварыў Ён ім пра Айца.

Тады Ісус сказаў [ім]: Калі вы ўзвысіце Сына Чалавечага, тады даведаецеся, што гэта Я, і што Сам ад Сябе Я нічога не раблю, а як навучыў Мяне [Мой] Бацька, гэта кажу.

 

Сказаў ім тады Ісус: «Калі падымеце Сына Чалавечага, тады пазнаеце, што Я ёсць, ды што Сам ад Сябе нічога не раблю, але тое абвяшчаю, чаму Мяне навучыў Айцец.

І Той, Хто паслаў Мяне, са Мною; Ён не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды раблю тое, што Яму даспадобы.

 

Той, Хто Мяне паслаў, ёсць са Мной; не пакінуў Мяне аднаго, бо Я раблю заўсёды тое, што Яму падабаецца».

Калі Ён гэта казаў, шмат хто ўвераваў у Яго.

 

Калі Ён гэта казаў, многія паверылі ў Яго.

Тады Ісус казаў іудзеям, што ўверавалі ў Яго: Калі застаняцеся ў Маім слове, вы сапраўды Мае вучні.

 

Казаў затым Ісус да тых Юдэяў, якія ў Яго паверылі: «Калі вы вытрываеце ў слове Маім, станецеся сапраўды Маімі вучнямі

І пазнаеце праўду, і праўда вызваліць вас.

 

і пазнаеце праўду, а праўда вас вызваліць».

Яны адказалі Яму: Мы патомства Аўраамава і нікому ніколі не былі рабамі. Як Ты кажаш: «Вы зробіцеся вольнымі?»

 

Адказалі Яму: «Мы — патомства Абрагама, і мы ніколі нікому не служылі. Як жа Ты кажаш: «Будзеце свабодныя?»

Ісус адказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: кожны, хто чыніць грэх, той раб граху.

 

Адказаў ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: кожны, хто чыніць грэх, ёсць нявольнік.

Ды раб не застаецца ў доме навекі. Сын застаецца навекі.

 

Але нявольнік не жыве ў доме вечна; Сын жа жыве вечна.

Вось калі Сын вызваліць вас, вы сапраўды будзеце вольныя.

 

Таму, калі Сын вас вызваліць, сапраўды свабоднымі будзеце.

Ведаю, што вы патомства Аўраамава; аднак вы шукаеце, каб Мяне забіць, бо Маё слова не змяшчаецца ў вас.

 

Ведаю, што вы — патомства Абрагама; але імкнецеся Мяне забіць, таму што словы Мае не дасягаюць вас.

Што бачыў Я ў [Майго] Бацькі, тое кажу; і вы ж, што чулі ў вашага бацькі, тое робіце.

 

Я абвяшчаю тое, што Я бачыў у Айца Майго; а вы робіце тое, што вы чулі ад бацькі вашага».

Адказалі яны і сказалі Яму: Наш бацька — Аўраам. — Ісус кажа ім: Калі б вы былі дзеці Аўраамавы, то рабілі б учынкі Аўраамавы.

 

Адказалі яны і сказалі Яму: «Бацька наш ёсць Абрагам». Кажа ім Ісус: «Калі б вы былі сыны Абрагама, рабілі б справы Абрагама.

Цяпер жа вы шукаеце, каб Мяне забіць: Чалавека, што сказаў вам праўду, якую пачуў Я ад Бога; гэтага Аўраам не рабіў.

 

А вы імкняцеся цяпер Мяне забіць, Чалавека, Які вам абвяшчаў праўду, якую пачуў ад Бога; гэтага Абрагам не рабіў!

Вы робіце ўчынкі вашага бацькі. — [Тады] яны адказалі Яму: Мы не з распусты народжаныя, адзін у нас Бацька: Бог.

 

Але вы робіце справы бацькі вашага». Сказалі тады Яму: «Мы — не народжаныя ў чужаложстве: аднаго маем Айца — Бога».

Ісус сказаў ім: Калі б Бог быў ваш Бацька, вы любілі б Мяне, бо Я ад Бога выйшаў і прыйшоў, бо не Сам ад Сябе Я прыйшоў, а Ён Мяне паслаў.

 

Сказаў ім Ісус: «Калі б Бог быў вашым Айцом, любілі б вы Мяне; бо Я ад Бога выйшаў і іду, і не Сам ад Сябе прыходжу, але Ён Мяне паслаў.

Чаму вы Маёй мовы не разумееце? Бо вы не можаце чуць Майго слова.

 

Чаму вы гэта мовы Маёй не разумееце? Бо вы не здольны слухаць словы Мае.

Вы — ад вашага бацькі, д’ябла, і хочаце рабіць пажадлівасці вашага бацькі. Ён чалавеказабойцам быў ад пачатку і ў праўдзе не ўстояў, бо праўды няма ў ім. Калі ён кажа хлусню, то ад сябе кажа, бо ён хлус і бацька яе.

 

Вы — ад бацькі д’ябла і жаданні бацькі вашага выконваць хочаце. Ён быў забойцам ад пачатку і ў праўдзе не вытрываў, бо няма ў ім праўды. Калі гаворыць хлусню, гаворыць ад сябе, бо ён — хлус і бацька хлусні.

А таму, што Я праўду кажу, вы не верыце Мне.

 

А як Я праўду кажу, не верыце Мне.

Хто з вас выкрые Мяне ў граху? Калі Я кажу праўду, чаму вы не верыце Мне?

 

Хто з вас абвінаваціць Мяне ў граху? Калі Я вам праўду кажу, чаму Мне не верыце?

Хто ад Бога, той слухае словы Божыя; вы таму не слухаеце, што вы не ад Бога.

 

Хто з Бога, той словы Божыя слухае; а вы таму не слухаеце, што вы не з Бога».

Адказалі [тады] іудзеі і сказалі Яму: Ці ж не праўду мы кажам, што Ты самаранін і ў Табе дэман?

 

Адказалі Юдэі і сказалі Яму: «Ці ж не добра мы кажам, што Ты — Самарытанін і дэмана маеш?»

Ісус адказаў: Ува Мне няма дэмана, ды Я шаную Майго Бацьку, а вы ганьбіце Мяне.

 

Адказаў Ісус: «Я дэмана не маю, але слаўлю Айца Майго, а вы Мяне зневажаеце.

Я ж не шукаю Маёй славы; ёсць Той, Хто шукае і судзіць.

 

Я не шукаю Сваёй славы; але ёсць Той, Хто шукае і судзіць.

Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі хто Маё слова захавае, не ўбачыць смерці навек.

 

Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі хто зберажэ словы Мае, не ўбачыць смерці вечна».

[Тады] іудзеі сказалі Яму: Цяпер мы ведаем, што ў Табе дэман. Аўраам памёр і прарокі, а Ты кажаш: «Калі хто Маё слова захавае, не спазнае смерці навек».

 

Дык Юдэі сказалі Яму: «Цяпер мы пераканаліся, што дэмана маеш. Абрагам памёр, і прарокі, а Ты кажаш: «Калі хто зберажэ словы Мае, не пакаштуе смерці вечна».

Няўжо Ты большы за нашага бацьку Аўраама, які памёр? І прарокі памерлі. Кім Ты Сябе робіш?

 

Няўжо Ты большы за бацьку нашага Абрагама, які памёр? Нават прарокі паўміралі. Кім Ты Сам Сябе робіш?»

Ісус адказаў: Калі Я Сам Сябе слаўлю, Мая слава — нішто; ёсць Бацька Мой, Які праслаўляе Мяне, пра Якога вы кажаце, што Ён наш24 Бог.

 

Адказаў Ісус: «Калі Я Сам Сябе слаўлю, слава Мая — нішто; ёсць Айцец Мой, Які Мяне славіць, і аб Якім вы кажаце: «Ён — Бог наш!»,

І вы не пазналі Яго, Я ж ведаю Яго. І калі скажу, што не ведаю Яго, Я буду падобны да вас хлус; але Я ведаю Яго і захоўваю слова Яго.

 

але вы не зразумелі Яго. Ды Я Яго ведаю. І, калі б Я сказаў: «Не ведаю Яго», быў бы падобным вам хлусам; але ведаю Я Яго і словы Яго берагу.

Аўраам, ваш бацька, рад быў, што ўбачыць Мой дзень, і ўбачыў, і ўсцешыўся.

 

Абрагам, бацька ваш, шукаў, каб убачыць дзень Мой, і ўбачыў, і ўсцешыўся».

Тады іудзеі сказалі Яму: Табе і пяцідзесяці гадоў яшчэ няма, і Ты Аўраама бачыў?

 

Сказалі Яму Юдэі: «Пяцьдзесят гадоў яшчэ не маеш і бачыў Абрагама?»

Ісус сказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: Перш чым з’явіўся Аўраам, Я ёсць.

 

Сказаў ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: перш чым Абрагам быў, Я ёсць».

Тады яны паднялі каменне, каб кінуць у Яго. Ісус жа знік і выйшаў са святыні, [прайшоўшы між імі, і так пайшоў].

 

Дык Юдэі схапілі камяні, каб кідаць у Яго, але Ісус скрыўся і выйшаў са святыні.