Яна 8 разьдзел

 

 

А Ісус пайшоў на гару Аліўную,

 

Затым Ісус пайшоў на Аліўную гару.

а раніцай зноў прыйшоў у храм, і ўвесь люд ішоў да Яго; Ён сеў і вучыў іх.

 

А на світанні вярнуўся зноў у святыню, і ўвесь народ падышоў да Яго, і, сеўшы, Ён навучаў іх.

Тут кніжнікі і фарысэі прывялі да Яго жанчыну, засьпетую на блудзе, і, паставіўшы яе пасярэдзіне,

 

Тут прывялі кніжнікі і фарызеі жанчыну, схопленую на чужаложстве, і паставілі яе на сярэдзіне

сказалі Яму: Настаўнік! гэтую жанчыну засьпелі на блудзе;

 

ды кажуць Яму: «Настаўнік, гэтую жанчыну схапілі толькі што на чужаложстве.

а Майсей у законе наказваў нам пабіваць такіх камянямі: Ты што скажаш?

 

Майсей у законе загадаў нам такіх каменаваць. Дык Ты што скажаш?»

Казалі ж гэта, выпрабоўваючы Яго, каб знайсьці што-небудзь і зьвінаваціць Яго, але Ісус, нахіліўшыся нізка, пісаў пальцам на зямлі, не зважаючы на іх.

 

Казалі ж гэта, выпрабоўваючы Яго, каб мець магчымасць абвінаваціць яго. А Ісус, нахіліўшыся, нешта пісаў пальцам на зямлі.

Калі ж папыталіся ў Яго далей, Ён, схіліўшыся, сказаў ім: хто з вас бяз грэху, першы кінь у яе каменем.

 

Калі, аднак, не пераставалі пытацца ў Яго, падняўся і сказаў ім: «Хто з вас без граху, няхай першы кіне ў яе камень».

І зноў, нахіліўшыся нізка, пісаў на зямлі.

 

І зноў, нахіліўшыся, пісаў на зямлі.

А яны, пачуўшы гэта і адчуўшы дакоры сумленьня, пачалі выходзіць адзін за адным, пачынаючы са старэйшых да апошніх; і застаўся адзін Ісус і жанчына, якая стаяла пасярэдзіне.

 

Пачуўшы гэта, адзін за другім выходзілі, пачынаючы ад старэйшых, ды застаўся толькі Ён адзін і жанчына, стоячы на сярэдзіне.

Ісус, схіліўшыся і ня бачачы нічога апрача жанчыны, сказаў ёй: жанчына! дзе твае скаржнікі? ніхто не асудзіў цябе?

 

Падняўшыся, Ісус сказаў ёй: «Жанчына, дзе ж яны? Ніхто цябе не асудзіў?»

Яна адказвала: ніхто, Госпадзе! Ісус сказаў ёй: і Я не асуджаю цябе; ідзі і больш не грашы.

 

Адказала яна: «Ніхто, Госпадзе». Дык Ісус сказаў: «І Я цябе не асуджаю. Ідзі і болей не грашы».

Зноў прамаўляў Ісус да людзей і сказаў ім: Я — сьвятло сьвету; хто пойдзе сьледам за Мною, той ня будзе блукаць у цемры, а будзе мець сьвятло жыцьця.

 

Затым зноў пачаў прамаўляць ім Ісус, кажучы: «Я святло свету, хто ідзе за Мной, не ходзіць у поцемках, але будзе мець святло жыцця».

Тады фарысэі сказалі Яму: Ты Сам пра Сябе сьведчыш, сьведчаньне Тваё ня ёсьць ісьціна.

 

Дык сказалі Яму фарызеі: «Ты Сам аб Сабе сведчыш; сведчанне Тваё непраўдзівае».

Ісус сказаў ім у адказ: калі Я і Сам пра Сябе сьведчу, сьведчаньне Маё ёсьць ісьціна, бо Я ведаю, адкуль прыйшоў і куды іду; а вы ня ведаеце, адкуль Я і куды іду.

 

Адказаў Ісус і сказаў ім: «Калі нават  Я сведчу пра Сябе, праўдзівае ёсць сведчанне Маё, бо ведаю, адкуль прыйшоў і куды іду; а вы не ведаеце, адкуль прыходжу або куды іду.

Вы мяркуеце па плоці; Я ня суджу нікога;

 

Вы судзіце паводле цела, а Я не суджу нікога.

а калі і суджу Я, дык суд Мой у ісьціне, бо Я не адзін, а Я з Айцом, Які паслаў Мяне;

 

А калі суджу, суд Мой праўдзівы, бо Я не адзін, але Я і Айцец, Які Мяне паслаў.

а і ў законе вашым напісана, што сьведчаньне двух чалавек — праўдзівае.

 

Дый у законе вашым напісана, што сведчанне двух людзей ёсць праўдзівае.

Я Сам сьведчу пра Сябе, і сьведчыць пра Мяне Айцец, Які паслаў Мяне.

 

Я Той, Хто Сам аб Сабе сведчыць, і сведчыць пра Мяне Айцец, Які Мяне паслаў».

Тады сказалі Яму: дзе Айцец Твой? Ісус адказваў: вы ня ведаеце ні Мяне, ні Айца Майго; калі б вы ведалі Мяне, дык ведалі б і Айца Майго.

 

Дык сказалі Яму: «А дзе ж Твой Айцец?» Адказаў Ісус: «Вы ані Мяне не ведаеце, ані Айца Майго; бо калі б вы Мяне ведалі, ведалі б і Айца Майго».

Гэтыя словы казаў Ісус каля скарбонкі, калі вучыў у храме; і ніхто ня ўзяў Яго, бо ня прыйшла часіна Ягоная.

 

Гэтыя словы выказаў Ён, навучаючы ў святыні пры скарбоне; і ніхто не ўзяў Яго, бо яшчэ не надышла гадзіна Яго.

Зноў сказаў ім Ісус: Я адыходжу, і будзеце шукаць Мяне, і памраце ў грэху вашым; куды Я іду, туды вы ня можаце прыйсьці.

 

І зноў сказаў Ён ім: «Я адыходжу, вы ж шукаць Мяне будзеце і памрэце ў граху вашым. Куды Я іду, вы пайсці не можаце».

Тут Юдэі казалі: няўжо Ён заб’е Сам Сябе, што кажа: «куды Я іду, туды вы ня можаце прыйсьці»?

 

Дык казалі Юдэі: «Няўжо Ён заб’е Сам Сябе, што кажа: Куды Я іду, вы не можаце пайсці?»

Ён сказаў ім: вы ад ніжніх, Я ад вышніх, вы ад сьвету гэтага, Я не ад гэтага сьвету;

 

І Ён адказаў ім: «Вы — ад нізу, а Я — з вышыні; вы — з гэтага свету, а Я — не з гэтага свету.

таму Я і сказаў вам, што вы памраце ў грахах вашых: бо, калі ня ўверуеце, што гэта Я, дык памраце ў грахах вашых.

 

Вось чаму Я вам сказаў, што памрэце ў вашых грахах; бо, калі не паверыце, што Я ёсць, — памрэце ў грахах вашых».

Тады сказалі Яму: хто ж Ты? Ісус сказаў ім: ад пачатку Існы, як і кажу вам:

 

Дык казалі Яму: «Хто Ты?» Сказаў ім Ісус: «Адпачатны, менавіта так вам і гавару.

многа маю казаць і разважыць пра вас; але Той, Хто паслаў Мяне, ёсьць Ісьціна, і што Я чуў ад Яго, тое і кажу сьвету.

 

Маю пра вас шмат гаварыць і судзіць; але Той, Хто Мяне паслаў, праўдзівы, і Я тое, што ад Яго чуў, абвяшчаю свету».

Не зразумелі, што Ён казаў ім пра Айца.

 

Аднак не зразумелі, што гаварыў Ён ім пра Айца.

Дык вось, Ісус сказаў ім: калі ўзьнесяце Сына Чалавечага, тады і ўведаеце, што гэта Я і што нічога не раблю ад Сябе, а як навучыў Мяне Айцец Мой, так і кажу.

 

Сказаў ім тады Ісус: «Калі падымеце Сына Чалавечага, тады пазнаеце, што Я ёсць, ды што Сам ад Сябе нічога не раблю, але тое абвяшчаю, чаму Мяне навучыў Айцец.

Той, Хто паслаў Мяне, ёсьць са Мною; Айцец не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды раблю тое, што Яму заўгодна.

 

Той, Хто Мяне паслаў, ёсць са Мной; не пакінуў Мяне аднаго, бо Я раблю заўсёды тое, што Яму падабаецца».

Калі Ён казаў гэта, многія ўверавалі ў Яго.

 

Калі Ён гэта казаў, многія паверылі ў Яго.

Тады сказаў Ісус да тых Юдэяў, што ўверавалі ў Яго: калі застанецеся ў слове Маім, дык вы ў ісьціне Мае вучні.

 

Казаў затым Ісус да тых Юдэяў, якія ў Яго паверылі: «Калі вы вытрываеце ў слове Маім, станецеся сапраўды Маімі вучнямі

І спазнаеце праўду, і праўда зробіць вас свабоднымі.

 

і пазнаеце праўду, а праўда вас вызваліць».

Яму адказвалі: мы семя Абрагамавае, і ня былі рабамі нікому ніколі; як жа Ты кажаш: «зробіцеся свабоднымі»?

 

Адказалі Яму: «Мы — патомства Абрагама, і мы ніколі нікому не служылі. Як жа Ты кажаш: «Будзеце свабодныя?»

Ісус адказваў ім: праўду, праўду кажу вам: кожны, хто чыніць грэх, ёсьць раб грэху;

 

Адказаў ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: кожны, хто чыніць грэх, ёсць нявольнік.

але раб не застаецца ў доме вечна: Сын застаецца вечна;

 

Але нявольнік не жыве ў доме вечна; Сын жа жыве вечна.

дык вось, калі Сын вызваліць вас, дык у ісьціне свабодныя будзеце;

 

Таму, калі Сын вас вызваліць, сапраўды свабоднымі будзеце.

ведаю, што вы семя Абрагамавае: аднак намышляеце забіць Мяне, бо слова Маё не ўмяшчаецца ў вас;

 

Ведаю, што вы — патомства Абрагама; але імкнецеся Мяне забіць, таму што словы Мае не дасягаюць вас.

Я кажу тое, што бачыў у Айца Майго; а вы робіце тое, што бачылі ў бацькі вашага.

 

Я абвяшчаю тое, што Я бачыў у Айца Майго; а вы робіце тое, што вы чулі ад бацькі вашага».

Сказалі Яму ў адказ: бацька наш ёсьць Абрагам. Ісус сказаў ім: калі б вы былі дзеці Абрагамавыя, дык і ўчынкі Абрагамавыя рабілі б;

 

Адказалі яны і сказалі Яму: «Бацька наш ёсць Абрагам». Кажа ім Ісус: «Калі б вы былі сыны Абрагама, рабілі б справы Абрагама.

а цяпер намышляеце забіць Мяне, Чалавека, Які адкрыў вам ісьціну, якую чуў ад Бога. Абрагам гэтага не рабіў.

 

А вы імкняцеся цяпер Мяне забіць, Чалавека, Які вам абвяшчаў праўду, якую пачуў ад Бога; гэтага Абрагам не рабіў!

Вы робіце ўчынкі бацькі вашага. На гэта сказалі Яму: мы не ад блуду народжаныя; аднаго Айца маем — Бога.

 

Але вы робіце справы бацькі вашага». Сказалі тады Яму: «Мы — не народжаныя ў чужаложстве: аднаго маем Айца — Бога».

Ісус сказаў ім: калі б Бог быў Айцец ваш, вы любілі б Мяне, бо Я ад Бога паходжу і прыйшоў; бо Я ня Сам ад Сябе прыйшоў, а Ён паслаў Мяне:

 

Сказаў ім Ісус: «Калі б Бог быў вашым Айцом, любілі б вы Мяне; бо Я ад Бога выйшаў і іду, і не Сам ад Сябе прыходжу, але Ён Мяне паслаў.

Чаму вы не разумееце мовы Маёй? бо ня можаце чуць слова Майго:

 

Чаму вы гэта мовы Маёй не разумееце? Бо вы не здольны слухаць словы Мае.

ваш бацька д’ябал, і вы хочаце выконваць прыхамаць бацькі вашага, а ён быў душагуб ад пачатку і ня ўстояў у ісьціне, бо няма ў ім ісьціны; калі кажа ён няпраўду, кажа сваё, бо ён ашуканец і бацька няпраўды.

 

Вы — ад бацькі д’ябла і жаданні бацькі вашага выконваць хочаце. Ён быў забойцам ад пачатку і ў праўдзе не вытрываў, бо няма ў ім праўды. Калі гаворыць хлусню, гаворыць ад сябе, бо ён — хлус і бацька хлусні.

А як Я ісьціну кажу, дык ня верыце Мне.

 

А як Я праўду кажу, не верыце Мне.

Хто з вас выкрые Мяне ў няпраўдзе? калі Я кажу ісьціну, чаму вы ня верыце Мне?

 

Хто з вас абвінаваціць Мяне ў граху? Калі Я вам праўду кажу, чаму Мне не верыце?

Хто ад Бога, той слухае словы Божыя: вы таму ня слухаеце, што вы не ад Бога.

 

Хто з Бога, той словы Божыя слухае; а вы таму не слухаеце, што вы не з Бога».

На гэта Юдэі адказвалі і сказалі Яму: ці ж няпраўду мы кажам, што Ты Самаранін і што дэман у Табе?

 

Адказалі Юдэі і сказалі Яму: «Ці ж не добра мы кажам, што Ты — Самарытанін і дэмана маеш?»

Ісус адказваў: ува мне дэмана няма, а Я шаную Айца Майго, а вы няславіце Мяне;

 

Адказаў Ісус: «Я дэмана не маю, але слаўлю Айца Майго, а вы Мяне зневажаеце.

але ж Я ня шукаю Маёй славы: ёсьць Той, Хто шукае і судзіць;

 

Я не шукаю Сваёй славы; але ёсць Той, Хто шукае і судзіць.

Праўду, праўду кажу вам: хто сьледуе слову Майму, той ня ўбачыць сьмерці вавек.

 

Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі хто зберажэ словы Мае, не ўбачыць смерці вечна».

Юдэі сказалі Яму: цяпер даведаліся мы, што дэман у Табе: Абрагам памёр і прарокі, а Ты кажаш: хто зьберагае слова Маё, той ня ўведае сьмерці вавек;

 

Дык Юдэі сказалі Яму: «Цяпер мы пераканаліся, што дэмана маеш. Абрагам памёр, і прарокі, а Ты кажаш: «Калі хто зберажэ словы Мае, не пакаштуе смерці вечна».

няўжо Ты большы за бацьку нашага Абрагама, які памёр? і за прарокаў памерлых? Кім Ты Сябе робіш?

 

Няўжо Ты большы за бацьку нашага Абрагама, які памёр? Нават прарокі паўміралі. Кім Ты Сам Сябе робіш?»

Ісус адказваў: калі Я Сам Сябе слаўлю, дык слава Мая анішто: Мяне праслаўляе Айцец Мой, пра Якога вы кажаце, што Ён Бог ваш;

 

Адказаў Ісус: «Калі Я Сам Сябе слаўлю, слава Мая — нішто; ёсць Айцец Мой, Які Мяне славіць, і аб Якім вы кажаце: «Ён — Бог наш!»,

і вы ня ўведалі Яго, а Я ведаю Яго; і калі скажу, што ня ведаю Яго, дык буду падобны на вас ашуканец; але Я ведаю Яго і сьледую слову Ягонаму;

 

але вы не зразумелі Яго. Ды Я Яго ведаю. І, калі б Я сказаў: «Не ведаю Яго», быў бы падобным вам хлусам; але ведаю Я Яго і словы Яго берагу.

Абрагам, бацька ваш, рады быў убачыць дзень Мой: і ўбачыў і ўзрадаваўся.

 

Абрагам, бацька ваш, шукаў, каб убачыць дзень Мой, і ўбачыў, і ўсцешыўся».

На гэта сказалі Яму Юдэі: Табе няма яшчэ пяцідзесяці гадоў, — і Ты бачыў Абрагама?

 

Сказалі Яму Юдэі: «Пяцьдзесят гадоў яшчэ не маеш і бачыў Абрагама?»

Ісус сказаў ім: праўду, праўду кажу вам: раней за Абрагама быў Я.

 

Сказаў ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: перш чым Абрагам быў, Я ёсць».

І пабралі камяні, каб кінуць у Яго; але Ісус зьнік і выйшаў з храма, прайшоўшы сярод іх, і пайшоў далей.

 

Дык Юдэі схапілі камяні, каб кідаць у Яго, але Ісус скрыўся і выйшаў са святыні.