Да Рымлянаў 4 разьдзел

 

 

Што ж, скажам, знайшоў Аўраам, наш прабацька паводле цела?

 

Бо, калі Аўраам быў апраўданы з учынкаў, то яму ёсць чым хваліцца, але не перад Богам.

 

Бо што кажа Пісанне? «І Аўраам паверыў Богу, і гэта было залічана яму ў праведнасць».

 

Таму, хто робіць, плата налічваецца не з ласкі, а з абавязку.

 

А таму, хто не робіць, але веруе ў Таго, Хто апраўдвае грэшніка, яго вера залічваецца ў праведнасць;

 

як і Давід называе шчаслівым чалавека, якому Бог залічвае праведнасць незалежна ад учынкаў.

 

«Шчаслівыя тыя, чые беззаконні дараваныя і чые грахі пакрытыя.

 

Шчаслівы чалавек, якому Госпад ні ў якім разе не залічыць граху».

 

Дык гэтая шчаслівасць адносіцца да абразання, ці і да неабразання? Бо мы кажам: «Вера была залічана Аўрааму ў праведнасць».

 

Дык як была залічана? Пасля абразання альбо да абразання? Не пасля абразання, а да абразання.

 

І ён атрымаў знак абразання — як пячатку праведнасці той веры, якую меў у неабразанні, каб яму быць бацькам усіх тых у неабразанні, хто веруе, каб і ім была залічана праведнасць,

 

і бацькам абразання для тых, хто не толькі мелі абразанне, але і ішлі па слядах веры бацькі нашага Аўраама, якую ён меў у неабразанні.

 

Бо не праз закон было дадзена абяцанне Аўрааму альбо яго патомству, што ён спадкаемец свету, але праз праведнасць веры.

 

Бо калі спадкаемцы — тыя, хто ад закона, то вера апустошаная і абяцанне не дзейнічае;

 

бо закон нараджае гнеў; а дзе няма закону, няма і злачынства.

 

Таму спадчыннасць з веры, каб яна была з ласкі, каб абяцанне было цвёрдым для ўсяго патомства, не толькі паводле закона, але і паводле веры нашчадкаў Аўраама, які бацька ўсіх нас,

 

як напісана: «Я прызначыў цябе бацькам многіх народаў», бацькам перад Богам, Якому ён паверыў, Які ажыўляе мёртвых і называе няіснае як існае.

 

Ён насуперак надзеі, увераваў у надзеі, што ён стане бацькам многіх народаў згодна са сказаным: «Такое шматлікае будзе тваё патомства».

 

І, не аслабеўшы ў веры, ён не паглядзеў на сваё цела як на ўжо амярцвелае, бо яму было амаль сто гадоў, і на амярцвелае ўлонне Сары;

 

але не засумняваўся нявер’ем у абяцанні Божым, але быў умацаваны вераю, узнёсшы славу Богу,

 

і быў зусім ўпэўнены, што Ён мае сілу і выканаць тое, што абяцаў.

 

Таму гэта [і] было залічана яму ў праведнасць.

 

І не толькі дзеля яго было напісана, што гэта было залічана яму,

 

але і дзеля нас, тых, каму будзе залічвацца, хто веруе ў Таго, Які ўваскрэсіў з мёртвых Ісуса, нашага Госпада,

 

Які быў аддадзены за нашы грахі і ўваскрэшаны дзеля нашага апраўдання.