Якава 1 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Ягора Прыстаўкі
Іакаў, раб Бога і Госпада Іісуса Хрыста, — двана́ццаці кале́нам, якія ў рассе́янні: ра́давацца.
Якуб, раб Бога і Госпада Ісуса Хрыста, вітае дванаццаць плямёнаў, якія знаходзяцца на чужыне!
За вялікую радасць прыма́йце, браты мае́, калі трапля́еце ў розныя спаку́сы,
Лічыце за вялікую радасць, браты мае, калі прыходзяць разнастайныя выпрабаванні;
ве́даючы, што выпрабава́нне вашай веры ўтвара́е цярплівасць;
ведайце, што праверка вашай веры выпрацоўвае трываласць.
цярплівасць жа павінна мець вынік даскана́лы, каб вы былí даскана́лымі і беззага́ннымі, не ма́ючы ні ў чым недахопу.
А трываласць няхай мае {такі} канчатковы вынік, каб вы былі дасканалыя, беззаганныя і ні ў чым не мелі недахопу.
Калі ж каму з вас не хапа́е мудрасці, няхай про́сіць у Бога, Які дае ўсім шчодра і без папрокаў, — і будзе да́дзена яму́.
Калі ж камусьці з вас не хапае мудрасці, няхай просіць у Бога (які ўсім дае проста і не папракае) — і яна будзе дадзена яму.
Але няхай просіць з вераю, ніколькі чым не сумнява́ючыся, бо хто сумнява́ецца, той падобны да марской хва́лі, якую вецер гоніць і шпурля́е;
Толькі няхай просіць з верай, без усялякіх ваганняў. Бо той, хто вагаецца, падобны да марской хвалі, якая ўздымаецца і гайдаецца ветрам.
няхай жа не спадзяе́цца такі чалавек атрыма́ць нешта ад Госпада.
Таму такі чалавек,
Чалавек з раздво́енай душою — няўсто́йлівы на ўсіх шляха́х сваіх.
дваісты і зменлівы на ўсіх сваіх шляхах, няхай не разлічвае атрымаць нешта ад Госпада.
Няхай жа ганары́цца брат прынíжаны ўзвы́шанасцю сваёю,
Беднаму брату варта хваліцца сваім узвышэннем,
а багаты — прынíжанасцю сваёю, бо ён знікне, як кве́цень на траве;
а багатаму — сваім прыніжэннем, таму што {яго багацце} знікне як лугавая кветка.
узышло́ спякотнае сонца і ссушы́ла траву, і кве́цень яе апа́ла, і хараство́ вы́гляду яе знікла; так і багаты на шляха́х сваіх звя́не.
Узышло сонца, спёка высушыла луг, і кветка на ім звяла, а вонкавая прыгажосць згасла. Так і багаты знікне на шляхах сваіх.
Блажэ́нны чалавек, які вы́трывае спакусу, бо, прайшоўшы выпрабава́нне, ён атрыма́е вянец жыцця́, які паабяца́ў Гасподзь тым, хто лю́біць Яго.
Блаславёны чалавек, які вытрымае выпрабаванне! Пасля праверкі ён атрымае вянок жыцця, які {Бог} абяцаў тым, хто Яго любіць.
Пры спакушэ́нні няхай ніхто не кажа: «Бог мяне спакуша́е»; таму што Бог не можа быць спаку́шаны злом, і Сам не спакуша́е нікога,
Няхай ніхто не кажа ў выпрабаваннях: “Бог мяне выпрабоўвае”. Бога нельга выпрабаваць злом, і сам Ëн не выпрабоўвае нікога.
а кожны спакуша́ецца сваёю пажа́днасцю, якая яго прыва́блівае і зама́ньвае;
Кожны ж выпрабоўваецца, панаджаны і паваблены сваёй пажадлівасцю.
потым пажа́днасць, зача́ўшы, нараджа́е грэх, а ўчы́нены грэх нараджа́е смерць.
Пасля гэтага пажадлівасць зацяжарвае і нараджае грэх, а грэх, узнікнуўшы, спараджае смерць.
Не абма́нвайцеся, браты́ мае́ ўзлю́бленыя:
Браты мае ўлюбёныя, не ўводзьце сябе ў зман!
усякае добрае дая́нне і ўсякі даскана́лы дар сыходзіць звыш, ад Айца свяцíлаў, у Якога няма змяне́ння і нават це́ню пераме́нлівасці.
Усякі добры гасцінец і ўсякі дасканалы дарунак паходзяць зверху, ад Бацькі святла, якому не ўласцівыя змены або {нават} намёк на пераменліваць.
Ён пажада́ў і нарадзíў нас сло́вам ісціны, каб мы сталі нейкім пача́ткам Яго стварэ́нняў.
Захацеўшы, Ён нарадзіў нас словам ісціны, каб мы былі пачаткам Яго стварэнняў.
Дык вось, браты мае́ ўзлю́бленыя, няхай кожны чалавек будзе хуткі да слу́хання, няспе́шны да гаварэ́ння, няспе́шны да гневу,
Ведайце, браты мае ўлюбёныя: няхай кожны чалавек будзе паспешлівы, каб слухаць, але павольны на адказ і на гнеў.
бо гнеў чалавека не робіць яго праведным перад Богам.
Бо чалавечы гнеў перашкаджае праведнасці Божай.
Таму, адкла́ўшы ўсякую нечыстату́ і празме́рную зло́бу, лагодна прымíце пасе́янае слова, якое можа спасцí ду́шы вашы.
Таму адкіньце ўсякі бруд і рэшткі заганаў і рахмана прыміце пасеянае слова, здольнае выратаваць вашыя душы.
Будзьце ж выкана́ўцамі слова, а не толькі слухача́мі, якія ашу́кваюць саміх сябе.
Будзьце ж выканаўцамі слова, а не слухачамі толькі, якія падманваюць саміх сябе.
Бо хто слу́хае слова і не выко́нвае, той падобны да чалавека, што разгляда́е ў люстэ́рку свой твар, які ма́е ад нараджэ́ння:
Таму што той, хто толькі слухае слова і не выконвае яго, падобны да чалавека, які разглядае сваё аблічча ў люстэрку.
ён паглядзе́ў на сябе і адышо́ў — і адразу забыў, які ён.
Убачыў ён сябе, адышоў і адразу забыў, які ён.
Але хто спасцíгне закон даскана́лы — закон свабоды — і застане́цца ў ім, той, стаўшы не слухачо́м забы́ўлівым, а выкана́ўцам справы, блажэ́нны будзе ў дзе́йнасці сваёй.
А той, хто пільна ўгледзіцца ў дасканалы закон свабоды і стане не забыўлівым слухачом, а чалавекам справы — той будзе блаславёны ў сваіх дзеяннях.
Калі хто з вас думае, што ён набо́жны, і не стры́млівае свайго языка, а падма́нвае сэ́рца сваё, то набо́жнасць яго ма́рная.
Калі хто-небудзь думае, што ён пабожны, і пры гэтым не трымае ў цуглях свой язык, — ён падманвае сам сябе і яго пабожнасць не мае сэнсу.
Набо́жнасць чы́стая і беззага́нная перад Богам і Айцом — у тым, каб дагляда́ць сірот і ўдоў у го́ры іх і захо́ўваць сябе неапага́неным ад свету.
Чыстая і не сапсаваная пабожнасць у вачах Бога і Айца — звяртаць увагу на клопаты сірот і ўдоў, захоўваць сябе ад бруду {гэтага} свету.
