Якава 1 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Ягора Прыстаўкі
Іякаў, раб Бога і Госпада Ісуса Хрыста, — дванаццаці плямёнам, якія ў рассеянні: Радавацца!
Якуб, раб Бога і Госпада Ісуса Хрыста, вітае дванаццаць плямёнаў, якія знаходзяцца на чужыне!
Лічыце ўсялякаю радасцю, браты мае, кожны раз, калі трапляеце ў розныя выпрабаванні,
Лічыце за вялікую радасць, браты мае, калі прыходзяць разнастайныя выпрабаванні;
ведаючы, што праверка вашай веры выпрацоўвае вытрываласць.
ведайце, што праверка вашай веры выпрацоўвае трываласць.
А вытрываласць няхай мае свой дасканалы вынік, каб вы былі дасканалыя і цэласныя, ні ў чым не мелі нястачы.
А трываласць няхай мае {такі} канчатковы вынік, каб вы былі дасканалыя, беззаганныя і ні ў чым не мелі недахопу.
Калі ж у каго з вас нестае мудрасці, няхай просіць у Бога, Які дае ўсім шчодра і без папроку, і дасца яму.
Калі ж камусьці з вас не хапае мудрасці, няхай просіць у Бога (які ўсім дае проста і не папракае) — і яна будзе дадзена яму.
Але няхай просіць з вераю, ані не сумняваючыся, бо той, хто сумняваецца, падобны да марской хвалі, якую гоніць і кідае вецер.
Толькі няхай просіць з верай, без усялякіх ваганняў. Бо той, хто вагаецца, падобны да марской хвалі, якая ўздымаецца і гайдаецца ветрам.
Бо няхай той чалавек не думае, што ён атрымае нешта ад Госпада,
Таму такі чалавек,
двудушны чалавек няўстойлівы на ўсіх сваіх дарогах.
дваісты і зменлівы на ўсіх сваіх шляхах, няхай не разлічвае атрымаць нешта ад Госпада.
І няхай прыніжаны брат ганарыцца ў сваім узвышэнні,
Беднаму брату варта хваліцца сваім узвышэннем,
а багаты — у сваім прыніжэнні, бо, як палявая кветка, ён адыдзе.
а багатаму — сваім прыніжэннем, таму што {яго багацце} знікне як лугавая кветка.
Бо ўзышло сонца са спякотаю і высушыла траву, і кветка яе апала, і краса яе выгляду загінула; так і багаты завяне на сваіх дарогах.
Узышло сонца, спёка высушыла луг, і кветка на ім звяла, а вонкавая прыгажосць згасла. Так і багаты знікне на шляхах сваіх.
Дабраславёны чалавек, які выстойвае перад спакусаю, бо, будучы, выпрабаваным, ён атрымае вянок жыцця, які Ён1 абяцаў тым, хто любіць Яго.
Блаславёны чалавек, які вытрымае выпрабаванне! Пасля праверкі ён атрымае вянок жыцця, які {Бог} абяцаў тым, хто Яго любіць.
Няхай ніхто пры спакусе не кажа: «Мяне спакушае Бог», бо не спакушаецца Бог злом і Сам не спакушае нікога.
Няхай ніхто не кажа ў выпрабаваннях: “Бог мяне выпрабоўвае”. Бога нельга выпрабаваць злом, і сам Ëн не выпрабоўвае нікога.
Але кожны спакушаецца зваблены і зманены ўласнай пажадлівасцю;
Кожны ж выпрабоўваецца, панаджаны і паваблены сваёй пажадлівасцю.
пасля пажадлівасць, зачаўшы, нараджае грэх; а зроблены грэх спараджае смерць.
Пасля гэтага пажадлівасць зацяжарвае і нараджае грэх, а грэх, узнікнуўшы, спараджае смерць.
Не падманвайцеся, браты мае ўлюбёныя.
Браты мае ўлюбёныя, не ўводзьце сябе ў зман!
Кожнае добрае дарэнне і кожны дасканалы дар — з вышыняў, зыходзіць ад Бацькі свяцілаў, у Якога няма змянення і ні ценю перамены.
Усякі добры гасцінец і ўсякі дасканалы дарунак паходзяць зверху, ад Бацькі святла, якому не ўласцівыя змены або {нават} намёк на пераменліваць.
Ён, захацеўшы, нарадзіў нас словам праўды, каб мы былі некаторым пачаткам Яго стварэнняў.
Захацеўшы, Ён нарадзіў нас словам ісціны, каб мы былі пачаткам Яго стварэнняў.
Ведайце2, браты мае ўлюбёныя: няхай жа кожны чалавек будзе хуткі, каб слухаць, марудлівы, каб сказаць, марудлівы — гневацца;
Ведайце, браты мае ўлюбёныя: няхай кожны чалавек будзе паспешлівы, каб слухаць, але павольны на адказ і на гнеў.
бо гнеў чалавека не творыць праведнасці Божай.
Бо чалавечы гнеў перашкаджае праведнасці Божай.
Таму, адклаўшы ўсялякі бруд і празмернасць злосці, з лагоднасцю прыміце пасаджанае ў вас слова, якое можа выратаваць вашы душы.
Таму адкіньце ўсякі бруд і рэшткі заганаў і рахмана прыміце пасеянае слова, здольнае выратаваць вашыя душы.
Будзьце ж выканаўцамі слова, а не толькі слухачамі, якія ашукваюць саміх сябе.
Будзьце ж выканаўцамі слова, а не слухачамі толькі, якія падманваюць саміх сябе.
Бо калі хто слухае слова, а не выконвае, той падобны да чалавека, які разглядвае ў люстэрку сваё аблічча, што мае ад нараджэння;
Таму што той, хто толькі слухае слова і не выконвае яго, падобны да чалавека, які разглядае сваё аблічча ў люстэрку.
бо ён разгледзеў сябе і пайшоў, і адразу забыўся, які ён.
Убачыў ён сябе, адышоў і адразу забыў, які ён.
Але хто паглыбляецца ў дасканалы закон, закон свабоды і жыве ў ім, будучы не забыўлівым слухачом, а выканаўцам работы, той будзе шчаслівы ў сваёй дзейнасці.
А той, хто пільна ўгледзіцца ў дасканалы закон свабоды і стане не забыўлівым слухачом, а чалавекам справы — той будзе блаславёны ў сваіх дзеяннях.
Калі хто думае, што ён набожны і не зацугляе свайго языка, але ашуквае сваё сэрца, — марная таго набожнасць.
Калі хто-небудзь думае, што ён пабожны, і пры гэтым не трымае ў цуглях свой язык, — ён падманвае сам сябе і яго пабожнасць не мае сэнсу.
Чыстая і беззаганная набожнасць перад Богам і Бацькам вось што: даглядаць сіротаў і ўдоваў у іх бядзе, захоўваць сябе незаплямленым ад свету.
Чыстая і не сапсаваная пабожнасць у вачах Бога і Айца — звяртаць увагу на клопаты сірот і ўдоў, захоўваць сябе ад бруду {гэтага} свету.
