Якава 3 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Ягора Прыстаўкі
Не многія рабіцеся настаўнікамі, браты мае, ведаючы, што мы атрымаем большы прысуд.
Браты мае, не імкніцеся ўсе стаць настаўнікамі. Ведайце, што на судзе з нас, настаўнікаў, больш строга спытаюць.
Бо ў шмат чым усе мы спатыкаемся. Калі хто не спатыкаецца ў слове, то гэта дасканалы чалавек, які можа зацугляць і ўсё цела.
Бо мы ўсе робім шмат памылак. Хто не памыляецца ў слове, той дасканалы чалавек, здольны ўтаймаваць таксама і ўсё цела.
Калі ж мы коням укладаем у рот цуглі, каб яны слухаліся нас, то і ўсім целам іх кіруем.
Калі мы кладзем цуглі ў рот каня, каб ён нас слухаўся, то кіруем усім яго целам.
Вось, і караблі, як ні вялікія яны і гнаныя моцнымі вятрамі, кіруюцца зусім маленькім стырном, куды хоча памкненне стырнавога,
Вось і караблі, — яны такія велізарныя і ходзяць пад суровымі вятрамі! — а невялічкае стырно накіроўвае іх куды заўгодна стырнавому.
так і язык — малы орган, а на вялікае адважваецца. Вось, які маленькі агонь які вялікі лес запальвае!
Так і язык — маленькі член цела, а столькі задаецца!
І язык — агонь; як свет няправеднасці язык4 змяшчаецца між нашымі органамі, што апаганьвае ўсё цела і запальвае кола жыцця, і сам запальваецца ад геены.
Бо ўся прырода — звяроў і птушак, паўзуноў і марскіх істотаў — утаймоўваецца і ўтаймавана чалавечай прыродаю,
Язык — таксама агонь, аздоба няпраўды! Язык — адзін з нашых членаў, але пры гэтым ён апаганьвае ўсё цела і, сам запалены ад геены, успламяняе наш жыццёвы шлях.
а языка ўтаймаваць ніхто з людзей не можа: ён неўтаймаванае ліха, поўны смяротнай атруты.
Усякія істоты: і зверы, і птушкі, і змеі, і жыхары мора ўтаймоўваюцца або ўжо ўтаймаваны чалавекам.
Ім мы добраслаўляем Госпада5 і Бацьку і ім праклінаем людзей, створаных па падабенству Божаму;
А язык ніхто з людзей утаймаваць не можа, ён — нястомнае зло, ён поўны смертаноснай атруты.
з тых жа вуснаў зыходзіць добраславенне і праклён. Не трэба, браты мае, каб гэта так рабілася.
Ім мы бласлаўляем Госпада і Айца, і ім жа зневажаем людзей, створаных паводле падабенства Бога.
Ці цячэ з аднаго і таго ж жарала крыніцы салодкая і горкая вада?
З тых самых вуснаў сыходзіць блаславенне і праклён! Не павінна так быць, браты мае.
Ці можа, браты мае, фігавае дрэва радзіць алівы і вінаградная лаза — фігі? Гэтак ніякая крыніца не можа выдаць салёную і салодкую ваду.
Хіба выходзіць з адной свідравіны прэсны і горкі струмень?
Хто між вас мудры і разважлівы? Няхай пакажа добрымі паводзінамі свае ўчынкі ў лагоднай мудрасці.
Хіба смакоўніца, браты мае, можа даваць масліны, а вінаградная лаза — смоквы? А салёная вада ў крыніцы хіба можа стаць прэснай?
Але калі маеце ў сваім сэрцы горкую зайздрасць і славалюбства — не задавайцеся і не хлусіце супроць праўды.
Ëсць сярод вас нехта мудры і дасведчаны? Хай дакажа {гэта} добрым жыццём, учынкамі, зробленымі ў лагоднай мудрасці.
Гэта мудрасць — не тая, што з вышыняў зыходзіць, а зямная, пачуццёвая, дэманічная.
Калі ж у вашым сэрцы горкая зайздрасць і інтрыгі, не ўзносьцеся і не хлусіце на ісціну!
Бо дзе зайздрасць і славалюбства, там бязладдзе і ўсё благое.
Гэта не тая мудрасць, што прыходзіць звыш, але зямная, душэўная, дэманічная.
А мудрасць з вышыняў, па-першае — чыстая, пасля — мірная, спагадлівая, падатлівая, поўная міласэрнасці і добрага плёну, бесстаронняя і некрывадушная.
Бо дзе зайздрасць і інтрыгі, там мітусня і ўсялякія брыдотныя справы.
Плод жа праведнасці ў міры сеецца тымі, хто творыць мір.
А вышняя мудрасць найперш чыстая, затым мірная, добразычлівая, пакорлівая, поўная літасці і добрых пладоў, яе немагчыма абвергнуць і падрабіць.
