Якава 3 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Ягора Прыстаўкі
Браты мае, няхай нямногія з вас імкнуцца стаць настаўнікамі, ведаючы, што будуць асуджаны больш сурова.
Браты мае, не імкніцеся ўсе стаць настаўнікамі. Ведайце, што на судзе з нас, настаўнікаў, больш строга спытаюць.
Бо ўсе мы спатыкаемся шмат у чым. Калі хто не грашыць словам, гэта чалавек дасканалы, здольны ўтаймаваць таксама ўсё цела.
Бо мы ўсе робім шмат памылак. Хто не памыляецца ў слове, той дасканалы чалавек, здольны ўтаймаваць таксама і ўсё цела.
Калі мы кладзем цуглі ў рот коням, каб яны слухаліся нас, то і кіруем усім іхнім целам.
Калі мы кладзем цуглі ў рот каня, каб ён нас слухаўся, то кіруем усім яго целам.
Вось і караблі, хоць такія вялікія і гоняць іх моцныя вятры, аднак маленькае стырно скіроўвае іх, куды пажадае воля стырнавога.
Вось і караблі, — яны такія велізарныя і ходзяць пад суровымі вятрамі! — а невялічкае стырно накіроўвае іх куды заўгодна стырнавому.
Так і язык — малая частка цела, а хваліцца многім. Паглядзі, які малы агонь падпальвае вялізны лес!
Так і язык — маленькі член цела, а столькі задаецца!
Язык — гэта агонь, свет несправядлівасці; змешчаны паміж нашых членаў, язык апаганьвае ўсё цела і запальвае кола жыцця, а сам запальваецца ад геены.
Бо ўсялякі від звяроў, птушак, паўзуноў і марскіх стварэнняў утаймоўваецца і ўтаймаваны чалавечай істотай,
Язык — таксама агонь, аздоба няпраўды! Язык — адзін з нашых членаў, але пры гэтым ён апаганьвае ўсё цела і, сам запалены ад геены, успламяняе наш жыццёвы шлях.
аднак ніхто з людзей не можа ўтаймаваць язык — нястрымнае зло, поўнае смяротнай атруты.
Усякія істоты: і зверы, і птушкі, і змеі, і жыхары мора ўтаймоўваюцца або ўжо ўтаймаваны чалавекам.
Ім мы благаслаўляем Пана і Айца і ім праклінаем людзей, створаных на Божае падабенства.
А язык ніхто з людзей утаймаваць не можа, ён — нястомнае зло, ён поўны смертаноснай атруты.
З тых самых вуснаў выходзіць благаслаўленне і праклён. Не павінна, браты мае, так быць.
Ім мы бласлаўляем Госпада і Айца, і ім жа зневажаем людзей, створаных паводле падабенства Бога.
Ці ж з той самай крыніцы выцякае салодкая і горкая вада?
З тых самых вуснаў сыходзіць блаславенне і праклён! Не павінна так быць, браты мае.
Ці можа, браты мае, смоква радзіць аліўкі, ці вінаградная лаза смоквы? Так і салёная крыніца не можа даваць салодкай вады.
Хіба выходзіць з адной свідравіны прэсны і горкі струмень?
Хто з вас мудры і разумны? Няхай добрымі паводзінамі пакажа свае ўчынкі ў мудрай лагоднасці.
Хіба смакоўніца, браты мае, можа даваць масліны, а вінаградная лаза — смоквы? А салёная вада ў крыніцы хіба можа стаць прэснай?
Але калі ў сэрцы вашым вы маеце горкую зайздрасць і сварлівасць, то не хваліцеся і не хлусіце насуперак праўдзе.
Ëсць сярод вас нехта мудры і дасведчаны? Хай дакажа {гэта} добрым жыццём, учынкамі, зробленымі ў лагоднай мудрасці.
Бо гэта не мудрасць, якая прыходзіць звыш, але зямная, цялесная, д’ябальская.
Калі ж у вашым сэрцы горкая зайздрасць і інтрыгі, не ўзносьцеся і не хлусіце на ісціну!
Дзе зайздрасць і сварлівасць, там бязладдзе і ўсякая ліхая справа.
Гэта не тая мудрасць, што прыходзіць звыш, але зямная, душэўная, дэманічная.
А мудрасць, якая прыходзіць звыш, найперш — чыстая, потым — міралюбная, ласкавая, пакорлівая, поўная міласэрнасці і добрых пладоў, бесстаронняя, некрывадушная.
Бо дзе зайздрасць і інтрыгі, там мітусня і ўсялякія брыдотныя справы.
А плод справядлівасці сеюць у спакоі тыя, хто чыніць спакой.
А вышняя мудрасць найперш чыстая, затым мірная, добразычлівая, пакорлівая, поўная літасці і добрых пладоў, яе немагчыма абвергнуць і падрабіць.
