1 да Карынфянаў 13 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Хоцьбы я гаварыў мовамі людзей, ці анелаў, а любасьціб ня меў, то я — медзь брынчачая, або цымбал дзынкі.
Калі б я гаварыў мовамі людзей або анёлаў, а любові ня меў — я быў бы як медзь дзынгучая, або цымбалы — звукучыя.
Хоцьбы я меў дар праракавання ды знаў усе тайніцы і ўсякую веду й меў поўную веру так што й горы пераносіўбы, а любасьціб ня меў — я быўбы нічогасьць.
Хоць бы я меў дар праракаваньня ды зьведаў усе тайніцы і ўсякую веду і меў стойкую веру — так, што і горы пераносіў, але любві ня меў, я быў бы — нічым.
І хоцьбы раздаў на пажыву бедным усю сваю маемасьць ды выдаў цела маё так што аж гарэўбы, а любасьціб ня меў, нічога мне гэта не паможа.
Калі б раздаў на бедных усю сваю маёмасьць, і цела сваё аддаў спаліць, але любвові ня меў, гэта нічога мне не паможа!
Любасьць доўгацярплівая, ласкавая; любасьць незавісьлівая, пакасьці ня робіць, ня чваніцца;
Любоў — міласьць цярплівая, ласкавая, не зайздрасная (не завідная), не ганарыстая, не пыхлівая,
ня буяніць, свайго ня шукае, злосьці не спаганяе, благога не памышляе;
не амбітная (не напаказ), не самалюбная, не гнеўная (злосная), не мсьцівая,
не радуецца з крыўды, а суцяшаецца праўдаю;
справядлівая (не цешыцца з несправядлівасьці), спаганяе праўду (праўдзівая),
усё сьцерпіць, усяму верыць, усяго спадзяецца, ўсё ператрывае.
усё пераносіць (сьцерпіць), ва ўсё верыць (здаверлівая) на ўсё спадзяецца (надзейная), усё перацерпіць.
Любасьць ніколі ня чэзьне, хоць і прароцтвы занікнуць, мовы замоўкнуць ды веда заняпадзе.
Любоў не спыняецца, не зьнікае як прароцтвы, або як дар моваў, або як веда занепадае.
Бо мы часткова пазнаём ды часткова й праракуем;
Часткова (крыху) пазнаём, а крыху праракуем.
калі-ж надыдзе дасканальнае, міне частковае.
Калі надыйдзе дасканалае, уступіць тое, што недасканалае.
Як быў я дзіцем, дык гаварыў па-дзіцячаму, думаў па-дзіцячаму, мяркаваў па-дзіцячаму, а як змужэў, дык выжыўся зь дзіцячага.
Калі быў дзіцям, гаварыў па дзіцячаму, разумеў па дзіцячаму, думаў па дзіцячаму, а як стаў мужчынам (змужнеў), вызбыўся што дзіцячае (дзіцяцтва).
Цяпер мы бачым як у мутлым люстры, наўгад, а тады — тварам у твар; цяпер я пазнаю часткова, а тады пазнаю так, як і сам я пазнаны.
Цяпер мы відзім быццам у люстры — ня ясна, а тады (убачым) тварам у твар. Цяпер пазнаю часьцінна (не поўнасьцю), а тады пазнаю поўнасьцю, як я сам пазнаны.
Цяпер-жа застаецца вера, надзея і любасьць: гэтыя тры, але найбольшая зь іх любасьць.
Дык цяпер бытуюць вера, надзея і любоў (міласьць): а з гэтых трох найважнейшая — любоў.
