1 да Карынфянаў 13 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Калі я гавару мовамі чалавечымі і (нават) ангельскімі, але ня маю любові, то я стаўся (як) медзь зьвінячая, альбо кімбал, які бразгае.
Калі б я гаварыў мовамі людзей або анёлаў, а любові ня меў — я быў бы як медзь дзынгучая, або цымбалы — звукучыя.
І калі маю прароцтва і ведаю ўсе тайны і (маю) усякае веданьне, і калі маю ўсю веру, так каб горы перастаўляць, а любові ня маю, (то) я — нішто.
Хоць бы я меў дар праракаваньня ды зьведаў усе тайніцы і ўсякую веду і меў стойкую веру — так, што і горы пераносіў, але любві ня меў, я быў бы — нічым.
І калі я раздам усе маёмасьці мае, і калі аддам цела маё на спаленьне, а любові ня маю, то няма мне ніякай карысьці.
Калі б раздаў на бедных усю сваю маёмасьць, і цела сваё аддаў спаліць, але любвові ня меў, гэта нічога мне не паможа!
Любоў церпіць доўга, (любоў) — міласэрная, любоў ня зайздросьціць, любоў ня вывышшаецца, ня хванабэрыцца,
Любоў — міласьць цярплівая, ласкавая, не зайздрасная (не завідная), не ганарыстая, не пыхлівая,
ня буяніць, ня шукае свайго, ня раздражняецца, ня заду́мвае ліха,
не амбітная (не напаказ), не самалюбная, не гнеўная (злосная), не мсьцівая,
ня радуецца няправеднасьці, а радуецца разам з праўдай,
справядлівая (не цешыцца з несправядлівасьці), спаганяе праўду (праўдзівая),
усё пакрывае, усяму верыць, на ўсё спадзяецца, усё церпіць.
усё пераносіць (сьцерпіць), ва ўсё верыць (здаверлівая) на ўсё спадзяецца (надзейная), усё перацерпіць.
Любоў ніколі ня зьнікае, нават калі прароцтвы спыняцца, калі мовы змоўкнуць, калі веданьне шчэзьне,
Любоў не спыняецца, не зьнікае як прароцтвы, або як дар моваў, або як веда занепадае.
бо часткова ведаем і часткова прарочым;
Часткова (крыху) пазнаём, а крыху праракуем.
калі ж прыйдзе дасканалае, то тады, што частковае, шчэзьне.
Калі надыйдзе дасканалае, уступіць тое, што недасканалае.
Калі я быў дзіцём, (то) гаварыў як дзіцё, думаў як дзіцё, разважаў як дзіцё, а калі (я) стаў мужчынам, то пакінуў дзіцячае.
Калі быў дзіцям, гаварыў па дзіцячаму, разумеў па дзіцячаму, думаў па дзіцячаму, а як стаў мужчынам (змужнеў), вызбыўся што дзіцячае (дзіцяцтва).
Бо цяпер мы бачым у алегорыі, як праз люстэрка, а тады (убачым) яўна; цяпер я ведаю часткова, а тады пазна́ю, як і я пазна́ны.
Цяпер мы відзім быццам у люстры — ня ясна, а тады (убачым) тварам у твар. Цяпер пазнаю часьцінна (не поўнасьцю), а тады пазнаю поўнасьцю, як я сам пазнаны.
Цяпер жа прабываюць (у нас) гэтыя тры: вера, надзея, любоў; а любоў зь іх — большая.
Дык цяпер бытуюць вера, надзея і любоў (міласьць): а з гэтых трох найважнейшая — любоў.
