Да Рымлянаў 13 разьдзел

 

 

Кажная душа хай будзе паддана вышэйшым уладам; няма бо ўлады, якая ня былаб ад Бога; а тыя што ёсьць, дык яны Богам устаноўлены.

 

Хай кожны чалавек будзе пакорны вышэйшым уладам. Бо няма ўлады, як толькі ад Бога. Якія ж ёсць, Богам устаноўлены.

Хто восьжа працівіцца ўладзе, той працівіцца Божай установе; а праціўнікі самы на сябе асуд узводзяць.

 

Дык хто супрацівіцца ўладзе, прыказанню Бога супрацівіцца. А якія супрацівяцца Яму, нажываюць сабе асуджэнне.

Бо старшыны ня ёсьць для боязі добрых паступкаў, але благіх. Хочаш не баяцца ўлады? Паступай добра, дык атрымаеш ад яе пахвалу; янаж бо — слуга Божы табе на дабро. Калі аднак рабіў ты благое, дык бойся, бо-ж не без патрэбы меч носіць, будучы слугой Божым і гнейўным імсьціцелем блага паступаючаму.

 

Бо начальнікі страшныя не дабрадзеям, але ліхадзеям. Хочаш не баяцца ўлады? Дык рабі дабро, і будзеш мець пахвалу ад яе.

Таму вось трэба слухаць ня толькі дзеля кары, але і дзеля сумлення.

 

Бо гэта паслугач Божы для твайго дабра. Калі ж ліха робіш, бойся, бо не надарма меч носіць, бо гэта паслугач Божы, мсціўца на гнеў таму, хто чыніць ліха.

Праз тое-ж і падаткі плаціце, што яны-ж службоўцы Божыя, гэтага толькі й пільнуючыя.

 

Таму трэба быць пакорнымі не толькі дзеля гневу, але і дзеля сумлення.

Аддавайце наагул кажнаму належнае: каму падатак — падатак, каму чынш — чынш, каму боязь — боязь, каму чэсьць — чэсьць.

 

Дзеля таго і падаткі плаціце, бо тыя, хто на гэта пастаўлены, — паслугачы Божыя.

Нікому нічым не аставайцеся ў даўгу, хіба толькі ўзаемнай любасьцю; хто бо любіць другога, Закон выканаў.

 

Аддавайце ўсім належнае: каму падатак — падатак, каму мыта — мыта, каму страх — страх, каму пашану — пашану.

Бо-ж: Ня чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьветч хвальшыва, не пажадай чужога (Выйсь. 20:13−17) ды ўсе іншыя прыказанні зьмяшчаюцца ў гэтым вось слове: Любі твайго бліжняга, як сябе самога. (Лев. 19:18).

 

Нікому не будзьце нічога вінаваты, толькі ўзаемную любоў, бо хто любіць блізкага, выконвае закон.

Любасьць бліжняму ня робіць благога. Восьжа любасьць — гэта поўня Закону.

 

Бо прыказанні: «Не чужалож, не забівай, не крадзі, [не сведчы фальшыва,] не пажадай», — ды калі ёсць якая іншая пастанова, — змяшчаюцца ў гэтым вось слове: любі бліжняга свайго як сябе самога.

А знаючы час, ведайце, што пара ўжо нам зо-сну ўстаці. Цяпер бо бліжэйшае наша збаўленне, чым тады, як уверылі.

 

Любоў не робіць ліха бліжняму, таму любоў ёсць спаўненне закону.

Ноч мінула, дзень наблізіўся. Дык адкіньма дзеі цемры, а прыадзеньмася ў зброю сьвятла.

 

І ведайце гэты час, што ўжо пара ад сну паўстаць, бо цяпер збаўленне бліжэй да нас, чым калі мы ўверылі.

Як у дзень паводзьмася чэсна: не ў балаваннях і п’янстве, не ў любошчах і распусьце, не ў разладзе ды зайздрасьці;

 

Ноч мінула, а дзень наблізіўся. Дык адкінем учынкі цемры і адзенемся ў зброю святла.

але ў Езуса Хрыстуса Усеспадара ахінаецеся і дагаджанне целу не абяртайце ў похаць.

 

Будзем жыць прыстойна, як удзень: не ў абжорстве і п’янствах, не ў распусце і нячыстасці, не ў звадцы ды зайздрасці,