2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Няўжэ пачынаць нам нанава знакоміцца? Або дапамінацца, як некаторыя, паручаючых лістоў да вас, ці ад вас?
Ці пачнём зноў знаёміцца? Або ці будзем патрабаваць, як некаторыя, прадстаўнічых лістоў да вас або ад вас?
Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які знаюць ды чытаюць усе людзі;
Вы ёсць наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
вы — сябе паказваючыя праз паслугу нашую як ліст Хрыстуса, не чарнілам пісаны, але Духам Бога Жывога і не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
Вы паказваеце праз паслугу нашу, што вы — ліст Хрыстоў, напісаны не атрамантам, але Духам Бога жывога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
Гэткі давер маем да Бога праз Хрыстуса,
Такую пэўнасць маем у Богу праз Хрыста.
не каб мы з сябе былі здольныя падумаць нешта, здольнасьць бо нашая ад Бога,
Не таму, што мы самі маем здольнасць думаць нешта ад сябе, быццам з сябе, але гэта наша здольнасць ад Бога,
які уздатніў нас да служэння Новаму Запавету: ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.
Які і ўчыніў нас здатнымі быць паслугачамі Новага Запавету, не літары, але Духа, бо літара забівае, а Дух ажыўляе.
Каліж служэнне сьмерцезначучым літарам, на каменнях было ў такой славе, што аж сыны Ізраэля глядзець не маглі на прамянеючае зьнікомай славай аблічча Майжэша,
Калі служэнне смерці, высечанае літарамі на каменні, было ў такой славе, што сыны Ізраэля не маглі глядзець на твар Майсея дзеля славы аблічча яго, якая прамінае,
дык ці не шмат болей будзе ў славе служэнне духа?
дык ці не многа больш будзе слаўным служэнне Духа?
Калі бо служэнне асуду — слаўнае, дык шмат болей — служэнне апраўданню.
Бо калі служэнне асуджэння ёсць слава, дык тым болей багатым славаю будзе служэнне апраўдання.
Дый тое, што ясьнела так славаю, ня было на гэтулькі й слаўнае, калі пераважваецца вось вышэйшаю славаю.
Гэтак тое, што было слаўным часткова, не мае больш славы па прычыне славы, якая перавышае яе.
Бо калі тое, што нікне ёсьць слаўнае, дык тое, што трывае — слаўнейшае.
Бо калі тое, што прамінае, мае славу, то тым больш слаўнае тое, што трывае.
Маючы вось гэткую надзею, мы поўныя сьмеласьці,
Дык вось, маючы такую надзею, мы дзейнічаем з вялікай адвагай,
а не як Майжэш, што засланіў сабе аблічча, каб сыны Ізраэля не пазіралі на ягоны твар нішчэючы.
а не як Майсей, што ўздзеў заслону на твар свой, каб сыны Ізраэля не глядзелі на заканчэнне таго, што прамінае.
Але розумы іхнія атупелі, бо аж па сянняшні дзень тая самая заслона астаецца нязьнятаю пры чытанні Старога Запавету, Хрыстус бо яе зьнімае:
Але розум іх прытупіўся, бо аж да цяперашняга дня, калі чытаюць Стары Запавет, гэтая заслона застаецца нязнятай, бо толькі ў Хрысце яна адсланяецца.
і дагэтуль, як чытаецца Майжэш, заслона ляжыць на сэрцы іхнім;
Дык па сённяшні дзень, калі чытаюць Майсея, заслона ляжыць на іх сэрцах.
але, як сэрца іх навернецца да Госпада спадзе ззаслона.
А калі хто навяртаецца да Госпада, заслона ападае.
Госпад бо ёсьць Духам; а дзе Дух Божы, там вольнасьць.
Госпад ёсць Дух, а дзе Дух Госпадаў, там свабода.
Мы-ж усе з адкрытым абліччам узіраючыся, бы ў люстра, ў хвалю Госпада, пераабражаемся ў Ягоны абраз із яснасьці ў яснасьць, як ад Госпадавага Духа.
Мы ж усе з адкрытым тварам аглядаем славу Госпадаву, быццам у люстэрку, і перамяняемся ў Яго вобраз з яснасці ў яснасць, так, як ад Госпадава Духа.
