2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Яна Станкевіча
Няўжэ пачынаць нам нанава знакоміцца? Або дапамінацца, як некаторыя, паручаючых лістоў да вас, ці ад вас?
Ці ізноў нам пачынаць самых сябе паручаць? Або патрабуем, як некатрыя, паручных лістоў да вас альбо ад вас?
Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які знаюць ды чытаюць усе людзі;
Вы — ліст наш, напісаны ў сэрцах нашых, пазнаваны а чытаны ўсімі людзьмі,
вы — сябе паказваючыя праз паслугу нашую як ліст Хрыстуса, не чарнілам пісаны, але Духам Бога Жывога і не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
Выяўлены ліст Хрыстоў, выслужаны намі, напісаны ня чэрняю, але Духам Бога жывога, не на каменных дошчачках, але на цялесных дошчачках сэрца.
Гэткі давер маем да Бога праз Хрыстуса,
А такі давер мы маем пераз Хрыста да Бога;
не каб мы з сябе былі здольныя падумаць нешта, здольнасьць бо нашая ад Бога,
Не каб мы самы былі здольныя мысьліць што-лень, як самы ізь сябе, але здольнасьць наша з Бога,
які уздатніў нас да служэння Новаму Запавету: ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.
Каторы ўчыніў нас здольнымі слугачымі новае ўмовы, ня літары, але духа; бо літара забівае, а дух ажыўляе.
Каліж служэнне сьмерцезначучым літарам, на каменнях было ў такой славе, што аж сыны Ізраэля глядзець не маглі на прамянеючае зьнікомай славай аблічча Майжэша,
Калі ж слугаваньне сьмерці, літарамі выразанае на камянёх, было слаўнае, ажно не маглі цеміцца сынове Ізраелявы ў від Масеяў з прычыны славы віду ягонага мінучае,
дык ці не шмат болей будзе ў славе служэнне духа?
Дык ці не пагатове мае быць шмат слаўнейшае слугаваньне Духа?
Калі бо служэнне асуду — слаўнае, дык шмат болей — служэнне апраўданню.
Бо калі слугаваньне засуджэньня слаўнае, пагатове слугаваньне справядлівасьці збыткуе ў славе.
Дый тое, што ясьнела так славаю, ня было на гэтулькі й слаўнае, калі пераважваецца вось вышэйшаю славаю.
Бо й услаўленае ня было ўслаўлена, раўнуючы да пераходзячае славы.
Бо калі тое, што нікне ёсьць слаўнае, дык тое, што трывае — слаўнейшае.
Бо калі мінаючае слаўнае, пагатове трываючае ў славе.
Маючы вось гэткую надзею, мы поўныя сьмеласьці,
Затым, маючы такую надзею, мы дзеем вельмі адважна,
а не як Майжэш, што засланіў сабе аблічча, каб сыны Ізраэля не пазіралі на ягоны твар нішчэючы.
А ня так, як Масей, што клаў запінашку на від свой, так што сынове Ізраелявы ня цеміліся ў канец мінаючага.
Але розумы іхнія атупелі, бо аж па сянняшні дзень тая самая заслона астаецца нязьнятаю пры чытанні Старога Запавету, Хрыстус бо яе зьнімае:
Але розумы іхныя закалянелыя, бо аж дагэтуль тая самая запінашка пры чытаньню Старога Закону застаецца, ня будучы расьхіненая; аддаляецца Хрыстом.
і дагэтуль, як чытаецца Майжэш, заслона ляжыць на сэрцы іхнім;
Значыцца, аж дагэтуль, як Масея чытаюць, запінашка ляжыць на сэрцу іхным.
але, як сэрца іх навернецца да Госпада спадзе ззаслона.
Але, як наварачаюцца да Спадара, запінашка гэна здыймаецца.
Госпад бо ёсьць Духам; а дзе Дух Божы, там вольнасьць.
Спадар ё Дух; а йдзе Дух Спадароў, там свабода.
Мы-ж усе з адкрытым абліччам узіраючыся, бы ў люстра, ў хвалю Госпада, пераабражаемся ў Ягоны абраз із яснасьці ў яснасьць, як ад Госпадавага Духа.
Мы ж усі, з каторых віду зьнята запінашка, сузіраючы, як у глядзелцы, славу Спадарову, адмяняемся ў тый самы абраз ад славы ў славу, як ад Духа Спадаровага.
