2 да Карынфянаў 2 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Яна Станкевіча
Я пастанавіў сабе ня прыходзіць да вас ізноў у засмучэнні;
Я разважыў гэта сабе ня прыйсьці да вас ізноў із смуткам.
бо калі я засмучаю вас, то хто разьвесяліць мяне, як ня той засмучваны мною?
Бо, калі я засмучу вас, хто разьвяселе мяне, калі ня тый, хто засмучаны імною.
Тоеж я і пісаў вам, каб прыйшоўшы ня мецьсуму ад тых, ад якіх мне належаласяб радасьць: я бо пэўны аб усіх вас, што мая радасьць гэта й вашая радасьць.
І гэта самае я пісаў вам, каб, прышоўшы, ня мець смутку ад тых, з каторых меў бы цешыцца, маючы пэўнасьць праз усіх вас, што радасьць мая ёсьць усіх вас.
З вялікай тужлівасьці й прыгнобы сэрца пісаў я вам праз многія сьлёзы, не каб вы журыліся, але каб пазналі празьмернуюлюбасьць маю да вас.
Бо зь вялікае атугі а неўпакою сэрца я пісаў вам із шмат сьлязьмі, не каб засмуціць вас, але каб вы пазналі любосьць, каторую я із збыткам маю да вас.
Каліж хто аднак стаўся прычынаю засмучэння, дык не мяне толькі, але — каб не перабольшваць — часткова і вас усіх.
Калі ж хто засмуціў, ён не мяне засмуціў, але часткава ўсіх вас, каб я ня быў перацяжараны.
Гэткаму даволі таго ганьбуючага дакору ад многіх;
Такому досыць гэтае кары ад бальшыні.
так што вам ужо лепш дараваць яму і суцешыць, каб лішне горкая згрызота ня зжэрла гэткага.
Так што вы наадварот валей і даруйце й пацешча, каб можа надзвычайны смутак не пажэр яго.
Таму прашу вас: акажэце яму любасьць.
Затым малю вас змацніць да яго міласьць.
Натое я й пісаў, каб вас выпрабаваць, ці ў ва ўсім вы паслушныя.
Бо я дзеля таго й пісаў, каб даведацца довады праз вас, ці ў вусім вы паслухменыя.
Каму, восьжа, выбачаеце вы, таму — і я; бо калі што каму дараваў дзеля вас перад абліччам Хрыстуса:
Каму ж вы што даруеце, то й я; бо й я што дараваў, калі дараваў што, дзеля вас перад відам Хрыстовым,
каб шатан нас не аблытаў, бо не тайныя нам задумы ягоныя.
Каб нас шайтан не перайшоў, бо нам не няведамныя задумы ягоныя.
Прыбыўшы ў Троаду для абвяшчання Эванэліі Хрыстуса — хоць мне ўвойсьце і было адкрыта Госпадам —
Як жа я прышоў да Троады дзеля Дабравесьці Хрыстовае, хоць дзьверы былі адчыненыя імне Спадаром,
я ня меў супакою духу майму, не знайшоў бо там брата майго Тытуса і, разьвітаўшыся зь імі, я падаўся ў Макэдонію.
Я ня меў супакою духу свайму, не знайшоўшы Ціта, брата свайго; але, разьвітаўшыся зь імі, я пайшоў да Макядоні.
Богу падзяка, што дае заўсёды нам пераогу ў Хрыстусе і праз нас на кажным месцы выяўляе пахнасьць пазнання Сябе;
Але дзякуй Богу, Каторы заўсёды вядзець нас да перамогі ў Хрысту і пах знацьця Сябе выяўляе намі на кажным месцу.
мы бо Хрыстусава мілая пахучасьць Богу сярод тых, што збаўляюцца й сярод тых, што гінуць.
Бо вы пах Хрыстоў Богу у спасаных і ў гінулых:
Для адных мы вохнасьць сьмерці на сьмерць, а для другіх — запах жыцьця на жыцьцё. І хто здатны да гэтага?
Адным пах сьмяротны на сьмерць, другім пах жыцьця на жыцьцё. І хто здольны на гэта?
Мы ня ёсьць, як іншыя, хвальўавальнікамі слова Божага, але па-шчырасьці як ад Бога і прад Богам у Хрыстусе гаворым.
Бо мы, не як іншыя, каторыя багацеюць хвальшаваньням слова Божага, але як із шчырасьці, але як ад Бога, перад Богам гукаем у Хрысту.
