2 да Карынфянаў 6 разьдзел

 

 

Мы-ж, як памагаючыя, даём напамін вам, каб атрымоўваную ласку Божую не ударэмніваць.

 

А, як супрацаўні, мы таксама молім, каб ласкі Божае вы дарма не прынялі.

Кажа бо: ў часе дагодным я выслухаў цябе, а ў дню збаўлення памог табе. Цяпер вось час прыятлівы, цяпер вось дзень збаўлення.

 

Бо кажа: «У часе прыгодным Я пачуў цябе і ў дзень спасеньня памог табе». Вось, цяпер час прыгодны, вось, цяпер дзень спасеньня.

Нікому ні ў чым не даём згоршання, каб ня была зганена паслуга нашая;

 

Мы ня робім ніякае пераказы ні ў чым, каб ня было вінавана слугаваньне;

але у ва ўсім выяўляем сябе, як слуг Божых, у вялікай цярплівасці, у бядзе, у журбе, у прыгнобе;

 

Але ў вусім паручаючыся, як слугачыя Божыя, у вялікай трывалкосьці, у няшчасьцях, у патрэбах, у ватугах,

пад сьцёбаннем, у вязьніцах, у закалотах, у працы, у няспанні ды постах;

 

У вытнях, у вязьніцах, сумятні, у гарапашнасьці, у чукавасьці, у пастох,

у чыстасьці, у дабраведзе ды дабрадушнасьці, ў Сьвятым Духу ды шчырай любасьці;

 

У чысьціні, у ведзе, у цярплівосьці, у дабрыні, у Духу Сьвятым, у нядвудушнай міласьці,

у слове праўды, у моцы Божай, із зброяй справядлівасьці у правіцы ды левіцы;

 

У слове праўды, у сіле Божай, із зброяй справядлівасьці ў правай і левай руццэ,

у чэсьці ды ў ганьбе, у добрай ды благой славе, як зводнікі аднак праўдамоўныя;

 

Пераз славу й няславу, пераз благія дзейкі й добрыя дзейкі, як ашуканцы й праўдзівыя;

як няведамыя, але добра знаныя, нібы-то ўміраючыя, ды ўсё жывыя; як караныя ды не замораныя;

 

Як няведамыя й добра ведамыя; як паміраючыя, але, вось, мы жывыя; як караныя, але не забітыя;

як сумныя, а заўсёды вясёлыя; як убогія, а многіх узбагачаючыя, нічога ня маючыя ды ўсім валадаючыя.

 

Як смутныя, але заўсёды радыя; як убогія, але багацячыя шмат каго; як нічога нямаючыя, але дзяржачыя ўсе.

Вусны нашыя расчыніліся да вас, Карынтыйцы, сэрца нашае расшырылася.

 

Вусны нашы адчыненыя да вас, Карынцяне, сэрца наша расшырана.

Вам ня цесна у нас, цесната — у сэрцах вашых.

 

Вы ня сьцісьненыя ў нас, але сьцісьненыя ў нутрох сваіх.

Дзеля ўзаемнасьці — гавару як да сыноў — расшырэцеся і вы.

 

І ўзаемна (кажу, як дзяцём) — няхай таксама расшырыцца сэрца вашае.

Не ўпрагайцеся ў ярмо зь нявернымі; якое бо судзейніцтва справядліўства зь беззаконнем? Або што супольнае між сьвятлом і цемраю?

 

У нясобствавае йго не ўпрагайцеся зь нявернікамі; бо што за супалка справядлівасьці зь бяспраўям? або што за ўзаем’е сьвятліні зь цямнотаю?

Ці што за хаўрус Хрыстуса з Бэліялем, а — вернага зь няверным?

 

І што за згода Хрыста зь веляром? Або што за дзель верніку зь нявернікамі?

І што за ўзаеміны Божай эклезіі з балванамі? Мы-ж сьвятыня Бога Жывога, як сам Бог сказаў: «Пасялюся ў іх і хадзіціму сярод іх ды буду Богам іхнім, а яны Мне будуць народам. (Лев. 25:16)»

 

І што за задзіночаньне дому Божага з балванамі? Бо вы дом Бога жывога, як Бог сказаў: «Буду жыхарыць сярод іх і хадзіць сярод іх; і буду іх Богам, а яны будуць Маім людам.

Таму выйдзьце з-паміж іх і адлучэцеся — кажа Госпад — і не дакранайцеся нячыстага нічога, а Я прыму вас;

 

Затым выйдзіце з пасярод іх і будзьце аддзеленыя, кажа Спадар, і не дакранайцеся да нячыстага, і Я рада прыйму вас;

ды Айцом буду вам, а вы будзеце Мне сынамі й дочкамі — кажа Усёмагутны Госпад.

 

І буду вам за Айца, а вы Імне будзеце за сыноў і дачкі, кажа Спадар Усемагучы».