Усклікнуў я зь нягоды маёй да Госпада,
і ён адказаў мне,
з нутра пякельнага крычаў я аб дапамозе,
і ты пачуў мой голас.
Ты закінуў мяне ў глыбіні,
у самае сэрца марское,
і плынь захапіла мяне,
усе валы і хвалі твае пракаціліся нада мною.
Думаў я, што прагнаны я
ад вачэй тваіх,
але зноў буду я глядзець
на твой сьвяты храм.
Вада агарнула мяне да самай душы,
бездань абняла мяне,
твань абвілася вакол галавы.
Да карэньня гор сышоў я,
завалы зямныя за мною зачыніліся навекі.
А ты ўзьняў з магілы жыцьцё маё,
Госпадзе Божа мой!
Калі ўжо самлела душа мая,
Госпада ўспомніў я.
Дайшла да цябе малітва мая,
да храму сьвятога твайго.
Шанавальнікі пустых марнасьцяў
самі выракаюцца міласэрнасьці.
А я з удзячнасьцю
буду прыносіць ахвяры.
Што зарокся — сплачу.
збавеньне ў Госпада.
Кніга прарока Ёны, 2 разьдзел
Публікуецца з дазволу аўтара.
Кнігі аўтара можна набыць у выдавецтве «Вясна».
© 2013−2022