А зямля была бяз хормы а пустая, і цемнь была над бяздоньням; і Дух Божы лунаў над відам водаў.
І назваў Бог сьвятліню днём, а цемнь назваў ночай. І быў вечар, і была раніца: дзень адзін.
Вы дабліжыліся а сталі пад гарою, а гара гарэла цяплом аж да сэрца нябёсаў, цемнь, булак а цемрадзь.
Нахінуў Ён нябёсы й зышоў, і цемнь пад нагамі ў Яго.
І пастанавіў цемнь навокал Сябе, як будан, згусьціў воды булакоў нябёсных.
Ты, СПАДАРУ, сьветач мой; і СПАДАР асьвячае цемнь Маю.
Багдай яго запляміла цемнь а сьцень сьмерці, багдай завалок яго булак, хай палохаюцца яго, як немарасьці дня!
Ноч тая, — багдай забрала яе цемнь, хай ня будзе палічана яна ў днёх году, хай ня ўвыйдзе ў лік месяцаў!
Удзень сустракаюць цемнь і, бы ночы, ходзяць вошчупкам серадня.
Краю цемрадзі, падобнага да цемні сьмяротнага сьценю, ідзе няма парадкаў і йдзе асьвячэньне, як глыбокая цемнь».
І лепшае за паўдня станецца жыцьцё твае; цемнь яго будзе, як раньне.
Ён загарадзіў імне гасьцінец, і не магу прайсьці, і на сьцежкі мае паклаў цемнь.
Або цемнь, што ты ня бачыш, і паводка пакрывае цябе.
Затым ты кажаш: "Што ведае Бог? можа Ён судзіць пераз глыбокую цемнь?
Нахінуў Ён нябёсы й зышоў, і цемнь пад нагамі ў Яго.
Бо Ты засьвеціш сьвечку маю: СПАДАР, Бог мой, асьвеце цемнь маю.
Ты палажыў мяне да найніжшага долу, у цемнь, у глыбіню.
Паслаў цемнь і зацямніў, і яны не збунтаваліся супроці слова Ягонага;
І калі б сказаў я: «Пэўне цемнь пакрые мяне», нават ноч стане сьвятлінёю навокал мяне;
Але, цемнь не зацемне ад Цябе, і ноч зазьзяе, як дзень; цемнь таксама, як сьвятліня;
І на зямлю гляне, і во немарасьць а цемнь, стома, уціск а цямнота будзе пашырацца.
Сонца абернецца ў цемнь, а месяц — у кроў, перад тым, як настане дзень СПАДАРОЎ, вялікі а страшны.
А калі вока твае будзе благое, то ўсё цела твае будзе цемнае. Дык калі сьвятліня, што ў табе, цемнь, то якая ж цемнь?
І было каля шостае гадзіны, і сталася цемнь па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятае.
Сонца абернецца ў цемнь, і месяц у кроў, уперад чымся настане дзень Спадароў, вялікі а славуты.
І цяпер во рука Спадарова на табе, і ты будзеш нявісны, не абачыш сонца да пары». І якга паў на яго туман а цемнь, і ён, хістаючыся, шукаў павадыроў, што павялі б яго за руку.
