І дасьць ён імне пячору Махпелу, што ў яго, што на канцу поля ягонага, за поўнае срэбра аддасьць імне яе сярод вас, на собскасьць да пахаваньня».
«Не, спадару, мой, паслухай мяне: поле я даў табе і пячору, каторая на ім, даў табе: перад ачмі сыноў народу свайго даў табе яе, пахавай памерлую сваю».
І сталася заходам сонца: расказаў Ігошуа, і зьнялі іх ізь дзерваў, і кінулі іх у пячору, у каторай яны хаваліся, і палажылі вялікія камяні да адтуліны пячоры, каторыя там аж дагэтуль.
І зышлі трох гэтых харобрых із трыццацёх галоўных, і прышлі ў жніво да Давіда ў пячору Адулам, як грамады Пілішчан абляглі ў даліне Рэфаімскай.
І ўвыйшоў ён там у пячору, і начаваў там. І вось, было да яго слова СПАДАРОВА, і сказаў яму: «Чаго ты тут, Ільля?»
І было, як пачуў Ільля, укрыў від свой ахілімам сваім, і вышаў, і стаяў ля ўходу ў пячору. І вось, да яго голас, і сказаў яму: «Чаго ты тут, Ільля?»
І зышлі трох із гэтых трыццацёх вайводцаў на скалу да Давіда, у пячору Одулам, як табар Пілісцкі быў разьлёгшыся ў даліне Рэфаімаў.
Кіраўніку хору. Подле «Не загубі». Пісань Давідава, калі ён уцёк ад Саўлы ў пячору.
Пакіньце месты й жывіце на скалах, жыхары Моаву, і будзьце як галуба, што віець гняздо свае на бакох узыходу ў пячору.
