Я адчыніла любаму майму; але любы мой пайшоў, аддаліўся. Душа мая млела, калі ён прамаўляў. Шукала яго і не знайшла яго, гукала яго і ён не азваўся мне.
Адамкнула я любоваму свайму, але любовы мой шчэз, прайшоў. Дух імне заняло, як ён гукаў; я шукала яго, і не знайшла яго; гукала яго, але ён не адказаў імне;
Адчыніла я спалюбенцу майму, а ён, спалюбенец мой, абярнуўся, пайшоў. Душа замірала ва мне, калі ён гаварыў; шукала я незнаходзячы яго, і ён не адгукаўся мне.
Адчыніла я каханаму майму, а каханы ўжо павярнуўся й пайшоў; душы ня стала ўва мне пры словах ягоных, я шукала яго і не знайшла, клікала, і ён не адказаў мне.
Отворила есми милостнику своему, а милостникъ мои мелкнувъ, прошолъ. Душа моя вышла въ говореньи его. Искала есми его и не наидох его, възывала есми его, и не отвечал мне.
Завору дверей моих отворила есм любому моему. Но он ухилился, был и поминул. Душа моя розплынулася ест, внегда любый мой промолвил ест. Гледала есм и не знашла есм его, взывала есм и не отвещал ко мне.
