Да Рымлянаў 11 разьдзел

 

 

Дык кажу: няўжо Бог адапхнуў народ Свой? Няхай ня станецца! Бо і я — Ізраільцянін, з насеньня Абрагама, з калена Бэн’яміна.

 

Дык пытаюся: няўжо адкінуў Бог народ Свой? Ніякім чынам! Бо і я Ізраэлец з нашчадкаў Абрагама, з пакалення Беньяміна.

Не адапхнуў Бог народу Свайго, які Ён наперад ведаў. Ці ня ведаеце, што кажа Пісаньне пра Ільлю, як той скардзіцца Богу на Ізраіля, кажучы:

 

Не адкінуў Бог народа Свайго, які ведаў загадзя. Ці не ведаеце, што Пісанне кажа аб Іллі? Як ён скардзіцца Богу на Ізраэля:

«Госпадзе! Прарокаў Тваіх пазабівалі і ахвярнікі Твае зруйнавалі; застаўся я адзін, і душу маю шукаюць».

 

«Госпадзе! Прарокаў Тваіх пазабівалі, алтары Твае паразвальвалі, застаўся я толькі адзін, і на маю душу цікуюць».

Але што кажа яму адказ Божы? «Я пакінуў Сабе сем тысячаў мужоў, якія не схілілі калені перад Баалам».

 

А што ж кажа яму адказ Божы? «Пакінуў Я Сабе сем тысяч мужоў, якія не ўкленчылі перад Баалам».

Дык гэтак і ў цяперашні час рэшта паводле выбраньня ласкі захавалася.

 

Так вось і ў наш час захавалася рэштка, выбраная ласкай.

А калі праз ласку, дык не праз учынкі, іначай ласка ўжо ня ёсьць ласка. А калі праз учынкі, дык гэта ня ласка, іначай учынак ужо ня ёсьць учынак.

 

А калі з ласкі, дык не за ўчынкі, інакш ласка не была б ужо ласкай.

Дык што? Што шукае Ізраіль, таго не атрымаў; выбраныя атрымалі, а іншыя былі закамянелыя [сэрцам],

 

Дык што ж? Чаго шукаў Ізраэль, таго не дасягнуў, дасягнулі толькі выбраныя; іншыя ж аслеплі,

як напісана: «Даў ім Бог духа дрымоты, вочы, якімі ня бачаць, і вушы, якімі ня чуюць, аж да сёньняшняга дня».

 

як напісана: «Даў ім Бог духа атупення, вочы, каб не бачылі, і вушы, каб не чулі, аж па сённяшні дзень».

І Давід кажа: «Няхай станецца стол іхні пасткаю, і цянётамі, і згаршэньнем, і аднагародаю.

 

І Давід кажа: «Хай стол іх станецца ім сілом, і пасткаю, і згаршэннем, і адплатаю ім.

Няхай зацемняцца вочы іхнія, якімі ня бачаць, і хрыбет іхні няхай будзе сагнуты назаўсёды».

 

Хай вочы іх зацемрацца, каб не бачылі, а хрыбет іх хай згорбіцца назаўсёды».

Дык кажу: Няўжо яны спатыкнуліся, каб упасьці? Няхай ня станецца. Але праступак іхні — збаўленьне паганам, каб збудзіць у іх рупнасьць.

 

Дык я кажу: няўжо яны спатыкнуліся каб упасці? Ніякім чынам! Але іх упадак стаўся для паганаў збаўленнем, каб прынукаць іх да руплівасці.

Калі ж праступак іхні — багацьце сьвету, і ўпадак іхні — багацьце паганаў, дык наколькі больш поўнасьць іхняя?

 

Калі іх упадак стаўся багаццем для свету, і паніжэнне іх — багацце для паганаў, дык тым больш іх поўня.

Бо кажу вам, паганам: Як апостал паганаў, я ўслаўляю служэньне маё,

 

Вам жа, паганам, кажу: пакуль застаюся апосталам паганаў, ганаруся сваёй паслугай,

бо, можа, збуджу руплівасьць у маіх паводле цела і ці ня збаўлю некаторых з іх.

 

бо, можа, як-небудзь паклічу да руплівасці кроўных маіх і хоць некаторых прывяду да збаўлення.

Бо калі згуба іхняя — прымірэньне сьвету, дык што прыняцьцё, як не жыцьцё з мёртвых?

 

Бо калі іх адрынутасць ёсць прымірэнне свету, то чым жа будзе далучэнне, калі не жыццём з мёртвых?

Калі зачатак сьвяты, дык і месіва; і калі корань сьвяты, дык і галіны.

 

Бо калі рошчына святая, дык і цеста, і калі корань святы, то і галіны.

Калі ж некаторыя з галінаў былі адламаныя, а ты, дзікая аліўка, быў прышчэплены замест іх і стаўся ўдзельнікам кораня і тлустасьці аліўкі,

 

Калі ж некаторыя галіны былі адламаныя, а на іх месца ты быў прышчэплены, што быў аліўнай дзічкай, ты стаўся супольнікам тлустасці кораня алівы,

не вывышайся перад галінамі; а калі вывышаешся, дык [ведай, што] ня ты трымаеш корань, але корань — цябе.

 

дык не ганарыся адносна галін, бо калі будзеш ганарыцца, [то ведай,] што не ты трымаеш корань, але ён цябе.

Дык скажаш: «Галіны былі адламаныя, каб я быў прышчэплены».

 

Можа скажаш: «Адламаны галіны, каб я быў прышчэплены».

Добра. Яны адламаныя праз недаверства, а ты трымаешся праз веру; дык не ўзьвялічвайся, але бойся.

 

Слушна; адламаны яны дзеля недаверства, а ты трымаешся верай. Таму не мудруй, але сцеражыся.

Бо калі Бог прыродных галінаў не пашкадаваў, дык ці цябе пашкадуе.

 

Бо калі Бог не пашкадаваў галін прыродных, можа таксама не пашкадаваць і цябе.

Дык глядзі на ласкавасьць і срогасьць Божую, срогасьць да тых, якія ўпалі, а ласкавасьць да цябе, калі застанешся ў ласкавасьці [Божай], іначай і ты будзеш сьсечаны.

 

Дык уважай на дабрату ды суровасць Божую: на суровасць адносна тых, што ўпалі, і дабрату Божую да цябе, калі толькі вытрываеш у дабраце, бо інакш і ты будзеш адкінуты.

І тыя, калі не застануцца ў недаверстве, будуць прышчэпленыя, бо Бог магутны ізноў прышчапіць іх.

 

Але і яны, калі не будуць трываць у недаверстве, будуць прышчэплены, бо Бог мае магутнасць ізноў іх прышчапіць.

Бо калі ты адсечаны ад дзікае паводле прыроды аліўкі і, насуперак прыродзе, прывіты да добрае аліўкі, наколькі больш тыя, якія паводле прыроды [ад добрае аліўкі], будуць прышчэпленыя да сваёй аліўкі?

 

Бо калі быў ты адсечаны ад прыроднай табе аліўнай дзічкі і насупраць прыроды прышчэплены да добрай алівы, дык тым лягчэй могуць быць прышчэплены да сваёй алівы тыя, што прыродныя.

Бо не хачу, браты, каб вы ня ведалі гэтае тайны, каб вы не былі мудрымі праз сябе, што скамяненьне сталася ў Ізраілі часткова, аж пакуль ня ўвойдзе поўнасьць паганаў,

 

Не хачу, браты, каб вы не ведалі гэтай таямніцы, каб вы не мудравалі  залішне, бо слепата закранула Ізраэля толькі часткова, пакуль увойдзе паўната паганаў.

і гэтак увесь Ізраіль збаўлены будзе, як напісана: «Прыйдзе з Сыёну Выбавіцель і адверне бязбожнасьць ад Якуба.

 

І тады ўвесь Ізраэль будзе збаўлены, як напісана: «Прыйдзе з Сіёна Збаўца, Ён адверне бязбожнасць ад Якуба.

І гэта Мой запавет з імі, калі забяру грахі іхнія».

 

І гэта ім ад Мяне запавет, калі здыму з іх грахі іх».

Дык паводле Эвангельля яны — ворагі для вас, а паводле выбраньня — улюбёныя дзеля бацькоў.

 

Паводле Евангелля яны — ворагі для вас, а паводле абрання — умілаваныя дзеля бацькоў.

Бо нязьменныя дары і пакліканьне Божае.

 

Бо дары і пакліканне Божае нязменныя.

Бо як і вы некалі не скараліся Богу, а цяпер памілаваныя праз няскоранасьць іхнюю,

 

Як і вы калісьці не верылі Богу, а цяпер даступіліся міласэрнасці дзеля іх няверства,

гэтак і яны цяпер не скараюцца дзеля вашага памілаваньня, каб і яны былі памілаваныя.

 

так і яны цяпер не ўверылі дзеля міласэрнасці для вас, каб і самі цяпер даступіліся міласэрнасці.

Бо ўсіх Бог замкнуў у няскоранасьць, каб усіх памілаваць.

 

Бо замкнуў Бог ўсіх у няверства, каб усім аказаць Сваю літасць.

О, глыбіня багацьця, і мудрасьці, і веданьня Божага! Як неспасьцігальныя прысуды Ягоныя і недасьледныя шляхі Ягоныя!

 

О глыбіня багацця, і мудрасці, і ведання Божага! Як недаследныя суды Яго і непрасачальныя шляхі Яго!

Бо хто пазнаў розум Госпада? Ці хто стаўся дарадцам Яму?

 

Бо хто калі пазнаў думку Госпада? Або хто быў дарадчыкам Яго?

Ці хто даў Яму наперад, каб Ён аддаў яму?

 

Або хто даў Яму наперад, каб Ён аддаў таму назад?

Бо ўсё з Яго, і праз Яго, і для Яго. Яму слава на вякі. Амэн.

 

Бо ўсё ад Яго, праз Яго і для Яго. Яму хвала навечна! Амін.