Ёны 3 разьдзел

 

 

І было слова ГОСПАДА да Ёны другі раз, кажучы:

 

І было другі раз слова Госпадава да Ёны, кажучы:

«Устань, ідзі ў Нініву, горад вялікі, і абвяшчай супраць яго тое, што Я сказаў табе».

 

Устань, і ідзі ў Няніву — у гэтае вялікае места і прапаведуй у ім тое, што Я загадаў табе.

І ўстаў Ёна, і пайшоў у Нініву паводле слова ГОСПАДА; а Нініва была вялікім горадам у Бога, на тры дні дарогі ў абход.

 

І ўстаў Юна і пайшоў у Няніву паводля слова Госпадавага; Няніва-ж была вялікае места, на тры дні хады.

І пачаў ён хадзіць па горадзе, колькі можна прайсьці за адзін дзень, і клікаў, і казаў: «Яшчэ сорак дзён, і Нініва будзе зруйнаваная».

 

І пачаў Ёна хадзіць па месьце, колькі можна ўвайсьці ў вадзін дзень, і прапаведваў, кажучы: яшчэ сорак дзён, — і Няніва будзе разбурана!

І паверылі Нініўцы Богу, і абвясьцілі пост, і апрануліся ў зрэбніцу ад найбольшага з іх аж да найменшага з іх.

 

І паверылі жыхары Нянівы Богу: агаласілі пост і апранулі на сябе мяшкі ад найбольшага зь іх да найменшага.

Бо калі слова дайшло да валадара Нінівы, ён устаў з пасаду свайго, і скінуў з сябе адзеньне сваё, і апрануўся ў зрэбніцу, і сядзеў у попеле.

 

І дайшло гэтае слова да караля Нянівы, — і ён устаў з пасаду свайго, і зьняў зь сябе каралеўскую вопратку сваю, і апрануўся ў мяшок і сеў на попеле,

І было абвешчана, і сказана ў Нініве паводле загаду валадара і магнатаў ягоных, кажучы: «Няхай ані чалавек, ані быдла, ані валы, ані авечкі нічога не паспытаюць, няхай ані пасьвяцца, ані п’юць вады,

 

І загадаў апавясьціць і сказаць у Няніве ад імя караля і вяльможаў яго, каб ні людзі, ні жывёла, ні валы, ні авечкі нічога ня елі, ні хадзілі на пашы, і вады ня пілі,

але няхай апрануцца ў зрэбніцу чалавек і быдла, і няхай клічуць голасна да Бога, і няхай кожны чалавек адвернецца ад злога шляху свайго і ад ліхадзейства, якое ў руках ягоных.

 

І каб пакрыты былі мяшкамі людзі і жывёла, і моцна, клікалі да Бога, каб кажны адвярнуўся ад благога шляху свайго і ад прагавітасьці рук сваіх.

Хто ведае, ці ня зьвернецца Бог [да нас], і ці не пашкадуе, і ці не адверне гнеў палючы Свой, каб мы не загінулі?»

 

Хто ведае, магчыма, што Бог вернецца і пакаіцца, і адмовіцца ад палкага гневу Свайго, і мы не загінем.

І ўбачыў Бог учынкі іхнія, што яны адвярнуліся ад злога шляху свайго, і пашкадаваў Бог пра ліха, пра якое сказаў, што ўчыніць ім, і не ўчыніў.

 

І ўбачыў Бог учынкі іх, што яны адвярнуліся ад благога шляху свайго, і пашкадаваў Бог наслаць на іх тую бяду, аб якой сказаў, што нашле на іх, і не наслаў.