Да Габрэяў 2 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Таму мы павінны пільна зважаць на пачутае, каб выпадкам не заблукаць.
Таму неабходна пільна сачыць за тым, што бачылі, каб часам не разьмінуцца.
Бо калі слова, сказанае анёламі, было моцным, і кожнае злачынства і непаслухмянасць атрымала законную адплату,
Дык калі праз анёлаў абвешчанае слова мела такую моц, што ўсякае непадчыненьне і непаслуханьне атрымоўвала справядлівую кару,
то і мы не ўратуемся, калі занядбаем такое вялікае збаўленне. Напачатку яно было абвешчана Панам і ўмацаванае сярод нас тымі, хто яго пачуў.
то якім чынам мы зможам ад яе ўхіліцца, калі мы занядбалі так вялікую ласку, як збаўленьне? Яно спачатку было апавешчана Госпадам, а ў нас умацавана было чуўшымі ад Яго
А Бог адначасова засведчыў пра яго знакамі і цудамі, і разнастайнымі моцамі і дарамі Духа Святога паводле Яго волі.
за пацьвярджэньнем Божым знакамі і цудамі, і ўсякімі надзвычайнымі магутнасьцямі, і дарамі Духа Сьвятога па Ягонай волі.
Не анёлам Бог падпарадкаваў будучы свет, пра які мы кажам.
Не анёлам жа падчыніў Бог будучы сьвет, пра які мы гаворым.
Наадварот, хтосьці засведчыў дзесьці, кажучы: «Чым ёсць чалавек, што Ты памятаеш пра яго, або сын чалавечы, што Ты клапоцішся аб ім?
Пацьвердзіў жа хтосьці ў адным месцы, кажучы: Хто такі чалавек, што памятаеш пра яго, або сын чалавечы, што ня ведаеш яго?
Ты ўчыніў яго мала меншым ад анёлаў; славаю і пашанай увянчаў яго,
Уменшыў Яго чуць-чуць ад анёлаў, хвалою і пашанаю ўкаранаваў Яго і падчыніў Яму ўсе дзеяньні рук сваіх.
усё паклаў пад ягоныя ногі». Калі ж падпарадкаваў яму ўсё, то не пакінуў нічога непадпарадкаваным яму. Цяпер мы яшчэ не бачым, каб усё было падпарадкавана яму,
Усё паддаў Ягонай ўладзе. У тым вось, што ўсё паддаў Ягонай уладзе, заключаецца думка, што нічога не засталося не падчыненым Яму. Цяпер жа бачыш, што яшчэ не ўсё падчынена Яму.
але мы бачым Езуса, які быў мала меншым ад анёлаў, увенчаны славаю і пашанаю, бо спазнаў смерць, каб з ласкі Божай за ўсіх пакаштаваць смерці.
Вось у Тым, Які быў крыху ўменшаны ад анёлаў, бачым Езуса замучанага сьмерцю, укаранаванага славай і пашанай, каб ласка Божая для ўсіх была выслужана смерцю.
Бо належала, каб той, дзеля якога ўсё і праз якога ўсё, які прывёў да славы многіх сыноў, учыніў дасканалым праз цярпенні правадыра збаўлення іхняга.
Належылася, бо каб Той, для якога ўсё і праз Якога ўсё было створана, Каторы шмат сыноў давёў да славы, і як прычына збаўленьня іхняга быў ахвяраю мукі.
Бо і той, хто асвячае, і тыя, каго асвячаюць, — усе ад Адзінага. Таму Ён не саромеецца называць іх братамі,
Хто ўсьвенчвае і тыя, якія ўсьвенчваюць — ад Аднаго ўсе. Дзеля таго не саромеецца называць іх братамі, кажучы:
кажучы: «Абвяшчу імя Тваё братам маім, сярод сходу праслаўлю Цябе»,
Абвяшчу імя Тваё маім братам, на сабраньні буду славіць Цябе.
І яшчэ: «Я буду спадзявацца на Яго». І зноў: «Вось Я і дзеці, якіх даў Мне Бог».
Я буду ўпэўнены ў Ім. Ды яшчэ вось жа і дзеці мае, якіх даў мне Бог.
Паколькі дзеці маюць удзел у целе і крыві, таму ў іх падобным чынам прыняў удзел таксама Езус, каб праз смерць нізрынуць таго, хто мае ўладу над смерцю, гэта значыць, д’ябла,
Дык калі дзеці ўдзельнічаюць у целе і крыві, так і Той таксама ўдзельнічаў у іх (целе і крыві), каб сьмерцю зьнішчыць таго, г. зн. д'ябла, які меў уладу сьмерці,
каб збавіць тых, хто ўсё жыццё быў зняволены страхам перад смерцю.
і каб вызваліць тых, што падлеглыя сьмерці, што пад страхам яе ўсё жыцьцё пражывалі.
Бо, сапраўды, Ён дапамагае не анёлам, а патомству Абрагама.
Не анёлаў жа Ён прымае, але патомства Абрагама,
Таму Ён павінен быў ва ўсім прыпадобніцца да братоў, каб стаць міласэрным і верным першасвятаром у справах Божых для ўміласціўлення за грахі народу.
дзеля гэтага павінен быў у ва ўсім упадобніцца да братоў, каб стацца міласердным і верным Архісьвятаром у Бога для адпакутваньня за грахі народа.
Бо, як Ён цярпеў, праходзячы праз выпрабаванні, так можа дапамагчы тым, каго выпрабоўваюць.
Вось таму, што цяпер і Сам быў спакушаны, мае моц дапамагчы тым, якія спакушаны.
