Марка 11 разьдзел

 

 

Калі наблізіліся да Ерузалема, да Бэтфагіі і Бэтаніі, да гары Аліўнай, Езус паслаў двух сваіх вучняў

 

Калі падыйшлі да Ерузаліму, да Бэтфагіі і Бэтаніі каля Аліўнае гары, Ісус паслаў двох Сваіх вучнаў

і сказаў ім: «Ідзіце ў паселішча, што перад вамі, і адразу, як увойдзеце ў яго, знойдзеце прывязанае асляня, на якое ніхто з людзей яшчэ не сядаў. Адвяжыце яго і прывядзіце.

 

і сказаў ім: пайдзеце ў сялібу, што перад вамі; увайходзячы ў яе зараз знойдзеце прывязанае асьляня, на якое ніхто з людзей яшчэ не сядаў; адвяжэце яго і прывядзеце.

А калі хтосьці вам скажа: “Навошта вы гэта робіце?”, скажыце: “Ён патрэбны Пану, і зараз жа адашле зноў яго сюды”».

 

І калі хто скажа вам: што вы робіце? Адкажэце, што яно патрэбна Госпаду; і зараз адашле яго сюды.

Яны пайшлі і знайшлі асляня, прывязанае каля варот знадворку, на вуліцы, і адвязалі яго.

 

І пайшлі ды знайшлі асьляня прывязанае ля варот на раздарожжы і адвязалі яго.

Некаторыя з тых, хто стаяў там, казалі ім: «Што вы адвязваеце асляня?»

 

І некаторыя, што там стаялі, сказалі ім: што робіце адвязваючы асьляня?

А яны адказалі ім, як наказаў Езус. І тыя адпусцілі іх.

 

Яны адказалі ім, як загадаў ім Ісус, дык пусьцілі іх.

Прывялі да Езуса асляня і паклалі на яго свае плашчы, а Ён сеў на яго.

 

І прывялі асьляня да Ісуса і ўзлажылі на яго свае вопраткі і Ён сеў на яго.

І многія слалі плашчы свае на дарозе, а іншыя — зялёныя галінкі, зрэзаныя на палях.

 

І многія пасьцілалі сваю вопратку на дарозе, а іншыя рэзалі вецьце з дрэваў і ўсьцілалі імі дарогу.

І тыя, хто ішоў спераду і ззаду, усклікалі: «Гасанна! Благаслаўлёны той, хто прыходзіць у імя Пана!

 

І тыя, што йшлі перад і за Ім, крычалі: Госанна! Багаслаўлёны, што йдзе ў імя Гасподняе!

Благаслаўлёнае валадарства айца нашага Давіда, якое надыходзіць! Гасанна на вышынях!»

 

Багаслаўлёна вададарства айца нашага Давіда, якое йдзе ў імя Гасподняе, Госанна ў вышынях!

Езус увайшоў у Ерузалем, у святыню і, агледзеўшы ўсё, адышоў з Дванаццаццю ў Бэтанію, таму што было ўжо позна.

 

Назаўтра, калі яны выйшлі з Бэтаніі, Ён адчуў голад.

 

Убачыўшы здалёк смакоўніцу, пакрытую лісцем, падышоў, спадзеючыся знайсці што-небудзь на ёй. Але, падышоўшы да яе, не знайшоў нічога, апроч лісця, бо яшчэ не настала пара на смоквы.

 

Тады Езус сказаў ёй: «Няхай ніхто ніколі не есць з цябе плоду». І Ягоныя вучні чулі гэта.

 

Потым прыйшлі ў Ерузалем. Увайшоўшы ў святыню, Ён пачаў выганяць тых, хто гандляваў і купляў у святыні. Папераварочваў сталы мянялаў і лаўкі гандляроў галубамі

 

і не дазваляў нікому праносіць праз святыню якую-небудзь рэч.

 

Потым вучыў іх, кажучы: «Хіба не напісана: “Дом мой назавецца домам малітвы для ўсіх народаў”? А вы зрабілі з яго пячору разбойнікаў».

 

Пачулі гэта першасвятары і кніжнікі і шукалі магчымасці, як бы загубіць Яго, бо яны баяліся Яго, таму што ўвесь народ дзівіўся вучэнню Ягонаму.

 

Калі настаў вечар, яны выйшлі з горада.

 

А калі раніцай вярталіся, убачылі, што смакоўніца высахла аж да кораня.

 

Тады Пётр, успомніўшы, сказаў Езусу: «Раббі, паглядзі, смакоўніца, якую Ты пракляў, высахла».

 

Езус сказаў ім у адказ: «Майце веру ў Бога!

 

Сапраўды кажу вам: калі хто скажа гары гэтай: “Падыміся і кінься ў мора”, і не засумняваецца ў сэрцы сваім, але паверыць, што збудзецца сказанае, так яму і будзе.

 

Таму кажу вам: усё, чаго просіце ў малітве, верце, што атрымаеце і будзе вам.

 

І калі стаіце на малітве, даруйце, калі што маеце супраць каго-небудзь, каб і Айцец ваш, які ў нябёсах, дараваў вам правіны вашыя».

 

 

І зноў прыйшлі ў Ерузалем. А калі Ён хадзіў па святыні, падышлі да Яго першасвятары, кніжнікі і старэйшыны

 

і пыталіся ў Яго: «Якою ўладаю Ты гэта робіш? І хто Табе даў гэтую ўладу, каб Ты рабіў гэта?»

 

Езус адказаў ім: «Спытаю ў вас і Я пра адно. Адкажаце Мне, тады і Я вам скажу, якою ўладаю гэта раблю.

 

Янаў хрост быў з неба ці ад людзей? Адкажыце Мне».

 

Яны разважалі паміж сабою, кажучы: «Калі скажам: “З неба”, то Ён скажа: “Чаму ж вы не паверылі яму?”»

 

А сказаць: «Ад людзей», баяліся народу, бо ўсе лічылі Яна сапраўдным прарокам,

 

таму сказалі ў адказ Езусу: «Не ведаем». Тады Езус сказаў ім: «І Я не скажу вам, якой уладай раблю гэта».