Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці ж не ведаеце, браты, — бо кажу тым, хто ведае Закон, — што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль той жыве?

 

Ці вы не ведаеце, браты, бо я кажу тым, хто ведае закон, што закон пануе над чалавекам, пакуль той жывы?

Замужняя жанчына звязана Законам з жывым мужам. Калі муж памрэ, яна вольная ад мужа паводле Закону.

 

Бо замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; калі ж муж памрэ, яна вольная ад мужавага закону.

Таму, калі жыве муж, а яна будзе жонкай другога, то будзе названа чужаложніцай. Калі ж памрэ муж, яна вольная ад гэтага Закону і не будзе чужаложніцай, выйшаўшы замуж за другога мужчыну.

 

Дык пры жывым мужу яна будзе называцца чужаложніцаю, калі зробіцца жонкаю іншага мужа; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону, так што яна не чужаложніца, стаўшы жонкаю другога мужа.

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыста, каб належаць другому, які ўстаў з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

 

Так што і вы, браты мае, умярцвёныя для закона праз цела Хрыстова, каб вам належаць другому, з мёртвых Уваскрэшанаму, каб прынеслі мы плод Богу.

Бо, калі мы былі ў целе, тады грахоўныя страсці праз Закон дзейнічалі ў нашых членах, каб даваць плод смерці.

 

Бо калі мы былі ў целе, пажадлівасці грахоўныя, выяўленыя законам, дзейнічалі ў нашых членах, каб прынесці плод смерці.

Цяпер жа, памерлыя для Закону, якім былі звязаны, мы вызваліліся ад яго, каб служыць у новым духу, а не паводле старой літары.

 

Але цяпер мы звольнены ад закону, памёршы для яго, якім мы былі ўтрымліваны, так каб служыць нам у навізне духа, а не паводле старой літары.

Што ж скажам? Закон — грэх? Канешне, не! Але я не пазнаў бы граху, калі б не Закон, бо я не ведаў бы і пажадлівасці, калі б Закон не гаварыў: «Не пажадай».

 

Дык што скажам? Закон — грэх? Зусім не. Але я ўведаў грэх не інакш, як праз закон. Бо я і пажададлівасці не заўважыў бы, калі б закон не казаў : Не пажадай.

Але грэх, пазнаны праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасць, бо без Закону грэх мёртвы.

 

Але грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсялякую пажадлівасць, бо без закона грэх мёртвы.

Я жыў калісьці без Закону, але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

 

А я жыў некалі без закона, але калі прыйшла запаведзь, грэх ажыў,

а я памёр. І я ўбачыў, што запаведзь, дадзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці.

 

а я памёр, і запаведзь на жыццё — зрабілася мне на смерць;

Грэх, выкарыстоўваючы магчымасць праз запаведзь, звёў мяне і забіў ёю.

 

бо грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, падмануў мяне і забіў праз яе.

Таму закон святы, і запаведзь святая, і справядлівая, і добрая.

 

Так што закон святы і запаведзьсвятая, праведная і добрая.

Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Канешне, не! Але грэх, каб стацца грахом, карыстаючыся добрым, прынёс мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіў сваю згубную моц.

 

Дык дабро зрабілася мне смерцю? Зусім не. Але ёю зрабіўся грэх, каб ён быў выяўлены як грэх, праз дабро творачы мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіўся празмерна грэшным.

Ведаем, што Закон — духоўны, а я — цялесны, падлеглы граху.

 

Бо мы ведаем, што закон — духоўны, а я цялесны, прададзены граху.

Я не разумею, што раблю, бо не тое раблю, што хачу, але тое раблю, што ненавіджу.

 

Бо я не ведаю, што раблю, бо чаго хачу, таго не раблю, а што ненавіджу, тое чыню.

Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то прызнаю, што Закон добры.

 

Калі ж чыню тое, чаго не хачу, я згаджаюся з законам, што ён добры.

Цяпер ужо не я раблю тое, але грэх, які жыве ўва мне.

 

Але цяпер ужо не я гэта раблю, а грэх, што жыве ўва мне.

Ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць, у маім целе, добрае. Бо жаданне ёсць ува мне, але зрабіць добрае не знаходжу як!

 

Бо ведаю, што ўва мне, гэта значыць, у маім целе не жыве добрае; бо хацець уласціва мне, але рабіць дабро — не.

Дабро, якое хачу, не раблю, а зло, якога не хачу, раблю.

 

Бо тое добрае, чаго я хачу, я не твару, а тое ліхое, якога не хачу, гэта раблю.

Калі ж раблю не тое, што хачу, ужо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

 

Калі ж я чыню тое, чаго не хачу, то ўжо не я гэта раблю, а грэх, які жыве ўва мне.

Тады я заўважаю, што, калі хачу рабіць дабро, ляжыць перада мною зло.

 

Дык я знаходжу гэты закон: калі хачу рабіць добрае, мне ўласціва ліхое.

Паводле духоўнага чалавека, знаходжу задавальненне ў Законе Божым,

 

Бо я маю асалоду ў законе Божым паводле ўнутранага чалавека,

але ў маіх членах бачу іншы закон, што змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне нявольнікам закону граху, які ў маіх членах.

 

але бачу іншы закон у маіх членах, які змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне палоннікам закону граха, які знаходзіцца ў маіх членах.

Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела смерці?

 

Няшчасны я чалавек! Хтомяне выбавіць ад цела гэтай смерці?

Дзякую Богу праз Езуса Хрыста, нашага Пана! Значыць я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону граху.

 

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, нашага Госпада! Дык тады сам я розумам служу закону Божаму, а целам — закону граху.