Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці ж не ведаеце, браты, — бо кажу тым, хто ведае Закон, — што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль той жыве?

 

Ціж вы ня ведаеце, браты, (гавару бо знаючым Закон), што дакуль чалавек жыве, над ім валадарыць Закон?

Замужняя жанчына звязана Законам з жывым мужам. Калі муж памрэ, яна вольная ад мужа паводле Закону.

 

Так вось замужняя жанчына прывязана правам да жывога мужа, а як муж памрэ, яна звальняецца ад права, вязучага з мужам;

Таму, калі жыве муж, а яна будзе жонкай другога, то будзе названа чужаложніцай. Калі ж памрэ муж, яна вольная ад гэтага Закону і не будзе чужаложніцай, выйшаўшы замуж за другога мужчыну.

 

таму-то называцімецца чужаложніцай, каліь пры жыцьці мужа выйшла за другога; калі-ж памрэ, яна вольная ад права й не ўважацімецца блудадзейкай у замужжы з другім.

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыста, каб належаць другому, які ўстаў з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

 

Гэтак і вы, браты мае, ўмярлі для Закону праз Цела Хрыстусава, каб належаць другому, Згробуўсталаму, ды быць Богу плённымі.

Бо, калі мы былі ў целе, тады грахоўныя страсці праз Закон дзейнічалі ў нашых членах, каб даваць плод смерці.

 

Бо-ж як мы былі ў целе, тады грэшныя похаці, што праз Закон былі выяўляныя, дзеелі ў чэлесах нашых, каб даваць плён сьмерці;

Цяпер жа, памерлыя для Закону, якім былі звязаны, мы вызваліліся ад яго, каб служыць у новым духу, а не паводле старой літары.

 

цяпер-жа мы вызваленыя ад амярцьвяюча путаўшага нас Закону, так што служым абнове духа, а ня водле застарэлае літары.

Што ж скажам? Закон — грэх? Канешне, не! Але я не пазнаў бы граху, калі б не Закон, бо я не ведаў бы і пажадлівасці, калі б Закон не гаварыў: «Не пажадай».

 

І штож скажам? Закон грахом ёсьць? Зусім не! Дыкжа я не йнакш пазнаў грэх як толькі праз Закон. Я ня ведаўбы пажадлівасьці, каліб Закон не гаварыў: Не пажадай (Выйсьць. 20:16−17).

Але грэх, пазнаны праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасць, бо без Закону грэх мёртвы.

 

Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, (забароны), збудзіў у-ва мне ўсякую пажадлівасьць; без закону бо грэх быў мяртвы.

Я жыў калісьці без Закону, але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

 

І я жыў калісь без Закону, але як прыйшло прыказанне, дык грэх ажыў,

а я памёр. І я ўбачыў, што запаведзь, дадзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці.

 

а я памёр; і праканаўся, што прыказанне, данае мне на жыцьцё, ёсьць на сьмерць;

Грэх, выкарыстоўваючы магчымасць праз запаведзь, звёў мяне і забіў ёю.

 

дзеля таго, што грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, зьвёў мяне й забіў ім.

Таму закон святы, і запаведзь святая, і справядлівая, і добрая.

 

Закон, восьжа, сьвяты і прыказанне ёсьць сьвятое, справядлівае і добрае.

Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Канешне, не! Але грэх, каб стацца грахом, карыстаючыся добрым, прынёс мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіў сваю згубную моц.

 

Дык няўжо тое, што добрае, сталася мне сьмерцю? Барані Божа! Гэта грэх, аказваючыся грахом, праз дабро спрычыняе мне сьмерць, каб праз прыказанне (дабро) стаўся грахом церазьмерным.

Ведаем, што Закон — духоўны, а я — цялесны, падлеглы граху.

 

Бо-ж мы ведаем, што Закон ёсьць духовы, а я цялесны, запраданы граху.

Я не разумею, што раблю, бо не тое раблю, што хачу, але тое раблю, што ненавіджу.

 

Не разумею бо, што раблю, ды ня тое раблю, дабро, якога хочу, але благое, якога ненавіджу, тое раблю.

Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то прызнаю, што Закон добры.

 

А калі тое раблю, чаго ня хочу, то прызнаю, што Закон добры,

Цяпер ужо не я раблю тое, але грэх, які жыве ўва мне.

 

і цяперака ўжо не я раблю, але грэх, што жыве ў-ва мне.

Ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць, у маім целе, добрае. Бо жаданне ёсць ува мне, але зрабіць добрае не знаходжу як!

 

Ведаю, што ў ва мне, гэта знача ў целе маім, не прабывае дабро; бо хаценне дабра пры мне ёсьць, але выканаць яго не знайходжу спосабу.

Дабро, якое хачу, не раблю, а зло, якога не хачу, раблю.

 

Не раблю бо дабра, якога жадаю, а — благое, каторага ня хочу, раблю.

Калі ж раблю не тое, што хачу, ужо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

 

А калі раблю тое, чаго ня хочу, дык ужо не я раблю гэта, але грэх, што сядзіць у-ва мне.

Тады я заўважаю, што, калі хачу рабіць дабро, ляжыць перада мною зло.

 

І вось я знайходжу закон у-ва мне, што як замышляю рабіць добрае, дык благое да мяне прыстае;

Паводле духоўнага чалавека, знаходжу задавальненне ў Законе Божым,

 

любуюся Божым Законам, як прыстоіць нутраному чалавеку,

але ў маіх членах бачу іншы закон, што змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне нявольнікам закону граху, які ў маіх членах.

 

але бачу іншы закон у чэлесах маіх, што працівіцца закону майго розуму, палонячы мяне пад закон граху, які знайходзіцца ў маім целе.

Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела смерці?

 

Бяздольны чалавек я! Хто мяне выбавіць ад гэтага цела сьмерці?

Дзякую Богу праз Езуса Хрыста, нашага Пана! Значыць я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону граху.

 

Ласка Божая праз Езуса Хрыстуса Усеспадара нашага! А так я сам розумам служу Божаму Закону, а целам закону граху.