Да Рымлянаў 4 разьдзел

 

 

Што, скажам, знайшоў Абрагам, наш праайцец, паводле цела?

 

штож — спытаем — здабыў айцец наш Абрагам водля цела?

Калі Абрагам апраўдаўся ўчынкамі, то мае чым хваліцца, але не перад Богам.

 

Калі Абрагам апраўданы учынкамі, ён мае пахвалу, але ня ў Бога.

Бо што кажа Пісанне? «Паверыў Абрагам Богу, і гэта залічылася яму як справядлівасць».

 

Што бо кажа Пісанне? Уверыў Абрагам Богу і гэта залічана яму у апраўданне (Быц. 15:6).

Плата працаўніку залічваецца не з ласкі, але з абавязку.

 

Таму хто працуе прызнаецца плата не з ласкі, але з належнасьці,

А таму, хто не працуе, але верыць у таго, хто апраўдвае бязбожнага, вера ягоная залічваецца як справядлівасць.

 

а хто не працуе, але верыць у Таго, Каторы апраўдвае грэшніка, вера яго залічаецца за праведнасьць (водля пастановы з ласкі Бога).

Так і Давід называе шчаслівым чалавека, якому Бог залічвае справядлівасць незалежна ад учынкаў:

 

Як і Давід называе шчасьлівым чалавека, якому Бог прызнае праведнасьць без учынкаў:

«Шчаслівыя, каму беззаконне дараванае і чые грахі закрытыя;

 

Багаслаўлёныя, каму нягоднасці адпушчаны і грахі пакрытыя.

шчаслівы чалавек, якому Пан не залічыць граху».

 

Багаслаўлёны муж, якому граху Бог не палічыць (Пс. 31:1−2).

Ці гэтае шчасце датычыць абрэзаных, ці таксама неабрэзаных? Мы кажам, што «Абрагаму вера залічана як справядлівасць».

 

Восьжа, ці гэтая багаслаўлёнасьць датычыць толькі абразаных, ці такжа й неабразаных? Бо гаворым, што Абрагаму вера палічана за праведнасьць.

Калі залічана? Пасля абразання ці да абразання? Не пасля абразання, але да абразання.

 

Якжа палічана? У абразанні, ці ў неабразанні? Не пасьля абразання, але перад абразаннем.

І знак абразання ён атрымаў, як пячаць справядлівасці праз веру, якую меў у неабразанні, так што ён стаўся айцом усіх веруючых у неабразанні, каб таксама ім была залічана справядлівасць,

 

І атрымаў знак абразання, як пячаць праведнасьці, зь веры, якую меў перад абразаннем; так-што стаўся айцом усіх веручых, навет неабразаных, каб і ім была прызнана праведнасьць;

і айцом абрэзаных, якія не толькі прынялі абразанне, але таксама ідуць па слядах веры айца нашага Абрагама, якую ён меў да абразання.

 

ды каб быў айцом абразання не адно тых абразаных, але й тых, што ходзяць сьлядамі веры айца нашага Абрагама, якую меў ён, ня будучы абразаным.

Абяцанне Абрагаму і ягонаму патомству, што ён будзе спадкаемцам свету, было дадзена не праз Закон, але праз справядлівасць веры.

 

Бо не Законам было дадзена Абрагаму й ягоным нашчадкам прырачэнне, што ён станецца дзедзічам сьвету, але праведнасьцю веры.

Калі спадкаемцы тыя, што з Закону, то вера не мае значэння, і непатрэбнае абяцанне.

 

Калі бо спадкаемцамі ёсьць тые, што з Закону, дык пустая тады вера, пустаслоўнае прырачэнне;

Бо Закон наклікае гнеў, а дзе няма Закону, няма і злачынства.

 

бо-ж Закон спрычыняе гнеў: дзе няма Закону, няма і праступку.

Таму абяцанне — з веры, каб было справай ласкі, каб мела моц для ўсяго патомства. Не толькі для тых, хто абапіраецца на Закон, але і для тых, хто трымаецца веры Абрагама, які ёсць айцом усіх нас.

 

Дзеля таго зь веры, каб было з ласкі, каб прырачэнне аказалася моцнае, для цэлага патомства, ня толькі для таго, што з Закону ёсьць, але і для таго, што зь веры Абрагама, айца ўсіх нас —

Як напісана: «Я паставіў цябе айцом многіх народаў», — перад абліччам Бога, якому ён паверыў як таму, хто ажыўляе памерлых і кліча няіснае да існавання.

 

як напісана: Я паставіў цябе айцом многіх народаў (Быць. 17:4−5) — перад Богам, Якому ўверыў, Які ажыўляе памерлых і няіснуючае называе існуючым.

Ён насуперак надзеі паверыў з надзеяй, што стане айцом многіх народаў, паводле сказанага: «Такім будзе патомства тваё».

 

Проці надзеі уверыў ён у надзею стацца айцом многіх народаў паводле сказанага: Гэтак будзе тваё патомства (Быць. 15:5).

І не аслаб у веры, хоць лічыў сваё амаль стогадовае цела ўжо змярцвелым і ўлонне Сары мёртвым.

 

і не пахіснуўся ў веры, не зважаючы на сваё заміраючае, амаль сталетняе ўжо, цела, ані на прымярцьвелую нутробу Сары.

Не засумняваўся ў абяцанні Божым, але ўмацаваўся ў веры, аддаючы хвалу Богу

 

Дый датычна Божага прырачэння не пахіснуўся празь недавяранне, але падмацаваны верай аддаў хвалю Богу,

і будучы цалкам упэўненым, што Бог мае моц выканаць абяцанае.

 

упэўнены, што ўсё абецанае мае моц і даканаць.

Таму гэта і залічана яму як справядлівасць.

 

Таму і палічана яму гэта за праведнасьць.

Не толькі дзеля яго аднаго напісана, што залічана яму,

 

Дый не датычна яго аднаго толькі напісана: Палічана яму (15:6),

але таксама дзеля нас, бо залічыцца і нам, якія вераць у таго, хто ўваскрасіў з мёртвых Езуса, Пана нашага,

 

але датычна й да нас, якім будзе ўлічана вера ў Таго, Каторы абудзіў зь мяртвых Езуса Усеспадара нашага,

які быў выдадзены за правіны нашыя і ўваскрос дзеля нашага апраўдання.

 

што быў выданы за нашы грахі ды згробуўстаў для нашага апраўдання.