2 да Карынфянаў 6 разьдзел

 

 

Мы-ж, як памочнікі, молім вас, каб ласка Божая не надарма́ была прынята вамі.

 

Мы-ж, як памагаючыя, даём напамін вам, каб атрымоўваную ласку Божую не ударэмніваць.

(Бо сказана: у час прые́мны Я выслухаў цябе́ і ў дзе́нь збаўле́ньня памог табе́ (Ісая 49:8). Вось і цяпе́р час прые́мны, вось цяпе́р дзе́нь збаўле́ньня!)

 

Кажа бо: ў часе дагодным я выслухаў цябе, а ў дню збаўлення памог табе. Цяпер вось час прыятлівы, цяпер вось дзень збаўлення.

Мы нікому не кладзе́м ніякага спаткне́ньня, каб ня было зьняважа́на служэньне.

 

Нікому ні ў чым не даём згоршання, каб ня была зганена паслуга нашая;

Але ў-ва ўсім выяўляем сябе́, як служкі Божыя, у вялікай цярплівасьці, у горы, у недастатках, у ўціску,

 

але у ва ўсім выяўляем сябе, як слуг Божых, у вялікай цярплівасці, у бядзе, у журбе, у прыгнобе;

пад ударамі, у вастрогах, у выгнаньні, у працы, у чуваньні, у пастох,

 

пад сьцёбаннем, у вязьніцах, у закалотах, у працы, у няспанні ды постах;

у чыстасьці, у мудрасьці, у ве́лічы душы, у дабраце́, у Духу Сьвятым, у любві некрывадушнай,

 

у чыстасьці, у дабраведзе ды дабрадушнасьці, ў Сьвятым Духу ды шчырай любасьці;

у слове праўды, у сіле Божай, з зброяй праўды ў правай і ў ле́вай руцэ,

 

у слове праўды, у моцы Божай, із зброяй справядлівасьці у правіцы ды левіцы;

праз славу й ганьбу, заганы й пахвалы; нібы ашуканцы, ды справядлівыя,

 

у чэсьці ды ў ганьбе, у добрай ды благой славе, як зводнікі аднак праўдамоўныя;

як няве́дамыя, але пазнаваныя; як паміраючыя, ды вось жыве́м; як кара́ныя, ды не забіваныя;

 

як няведамыя, але добра знаныя, нібы-то ўміраючыя, ды ўсё жывыя; як караныя ды не замораныя;

як засмуча́ныя, ды заўсёды вясёлыя; як жабракі, ды многіх збагачаючыя; як нічога ня маючыя, ды ўсім валадаючыя.

 

як сумныя, а заўсёды вясёлыя; як убогія, а многіх узбагачаючыя, нічога ня маючыя ды ўсім валадаючыя.

Вусны нашыя расчыніліся да вас, Карыньцяне, сэрца нашае расшырана.

 

Вусны нашыя расчыніліся да вас, Карынтыйцы, сэрца нашае расшырылася.

Вам ня це́сна ў нас, але ў сэрцах вашых це́сна.

 

Вам ня цесна у нас, цесната — у сэрцах вашых.

Дзеля гэткае-ж заплаты (кажу, як дзецям,) пашы́рцеся і вы.

 

Дзеля ўзаемнасьці — гавару як да сыноў — расшырэцеся і вы.

Не хадзе́це пад чужым ярмом з няве́рнымі; бо якая лучнасьць праведнасьці з беззаконьнем? Што супольнага ў сьвятла́ ды з це́мраю?

 

Не ўпрагайцеся ў ярмо зь нявернымі; якое бо судзейніцтва справядліўства зь беззаконнем? Або што супольнае між сьвятлом і цемраю?

Што за згода між Хрыстом і Вэліалам? Ці якая частка ве́рнаму з няве́рным?

 

Ці што за хаўрус Хрыстуса з Бэліялем, а — вернага зь няверным?

Дык якая супольнасьць храму Божаму з ідальскім? Бо вы — храм Бога Жывога, як сказаў Бог: Пасялюся ў іх і хадзіць буду; і буду Богам іхнім, і яны народ Мне́ будуць (Лявіт 25:16).

 

І што за ўзаеміны Божай эклезіі з балванамі? Мы-ж сьвятыня Бога Жывога, як сам Бог сказаў: «Пасялюся ў іх і хадзіціму сярод іх ды буду Богам іхнім, а яны Мне будуць народам. (Лев. 25:16)»

Дзеля гэтага выйдзіце спасярод іх і адлучыцеся, — кажа Госпад, — і не дакранайцеся да нячыстага, і Я прыму вас (Ісая 52:11);

 

Таму выйдзьце з-паміж іх і адлучэцеся — кажа Госпад — і не дакранайцеся нячыстага нічога, а Я прыму вас;

І буду вам за Айца, і вы будзеце Мне́ за сыно́ў і дачо́к, — кажа Госпад Уседзяржыцель (Ерамія 3:19; Осія 1:11).

 

ды Айцом буду вам, а вы будзеце Мне сынамі й дочкамі — кажа Усёмагутны Госпад.